η άλλη όψη της θηριώδους δύναμης είναι η θηριώδης αδυναμία
το La Ivolution σταματά εδώ τη λειτουργία του
ευχαριστώ
worldcity
Μερικές βιβλιοθήκες είναι σαν εκείνες τις θάλασσες που,
ενώ κολυμπάς και ξαφνικά βυθίσεις το κεφάλι σου μες στο νερό,
ανοίγοντας τα μάτια σου, αφού αυτά συνηθίσουν την αλμύρα,
βλέπεις και ανακαλύπτεις ενάλιους θησαυρούς
που σε περίμεναν να ξαναεπιστρέψεις.
Έτσι, σήμερα, ξαναγύρισα με συγκεντρωμένη την προσοχή
στο έργο του Paolo Pellegrin “As I Was Dying”.
Χάριν στη τρισδιάστατη βιβλιοθήκη μου.
Χάριν στη τρισδιάστατη βιβλιοθήκη μου
έκανα ασκήσεις στον παρατατικό.
Πολύτιμος. Ο Pellegrin. Μα όχι ο παρατατικός. Μα πως;
Γιατί αυτό που δε θα μπορούσα να δεχτώ είναι ότι το “απτό τέλος”, ένας θάνατος,
μπορεί να έχει πρόσχημα παρατατικού αντικαθιστώντας έναν μέλλοντα φόβου -
γιατί η συνειδητοποίηση της ομορφιάς δεν είναι τη στιγμή που τη χάνεις,
που, αποκλεισμένος στη παρατεταμένη συνήθεια, της δίνεις ονόματα και πεθαίνει,
είναι τη στιγμή που τη κερδίζεις, που μαθαίνεις να την κερδίζεις,
την διεκδικείς και ζει.
Ζωή.
worldcity
Αμέσως μετά από μια ισραηλινή αεροπορική επιδρομή στη Ντάια. Βυρητός, Λίβανος - photo by Paolo Pellegrin
“Όταν, ενώ δουλεύω, βρίσκομαι εκτεθειμένος στον πόνο των άλλων
- την απώλεια τους ή και καμιά φορά το θάνατό τους -
αισθάνομαι ότι εκτελώ χρέη μάρτυρα,
ότι είναι ο ρόλος και το χρέος μου
να δημιουργήσω ένα αρχείο της συλλογικής μας μνήμης.
Η μητέρα ενός παιδιού που πέθανε κατά τη διάρκεια των συγκρούσεων στη Τζενίν, Παλαιστίνη - photo by Paolo Pellegrini
Ένα μέρος αυτής της αίσθησης πιστεύω ότι έχει να κάνει με την ιδέα της ευθύνης.
Ίσως στους ανθρώπους αυτούς να δίνεται σημασία μόνο όταν υποφέρουν ,
και έτσι να καταργείται η δικαιολογία ότι δεν ξέραμε τι γινόταν.
Αισθάνομαι ωστόσο, επίσης,
ότι σε αυτό τον εύθραυστο και ευαίσθητο χώρο που περιβάλλει το θάνατο,
το χώρο στον οποίο μερικές φορές έχω την τιμή αλλά και το βαρύ φορτίο να εισχωρήσω,
υπάρχει η δυνατότητα να συναντήσεις τον άλλον
με έναν τρόπο που ξεπερνάει το λόγο, την κουλτούρα και τις διαφορές.
Στη πανέμορφή Βυρητtό έπειτα από βομβαρδισμό - photo by Paolo Pellegrin
Είναι η στιγμή όπου είμαστε γυμνοί ο ένας μπροστά στον άλλο
και μπροστά στο μυστήριο του θανάτου.
Τη στιγμή εκείνη νοιώθω ότι κοιτάζω κάτι το οποίο δε μπορώ να δω ολοκληρωμένα
αλλά το οποίο κοιτάζει εμένα.
"Έρωτας και Απώλεια" - photo by Paolo Pellegrin
Στην ανταλλαγή αυτή υπάρχει κάτι το οικουμενικό
αλλά και ταυτόχρονα πολύ προσωπικό.
Στο θάνατο του άλλου υπάρχει μια απώλεια η οποία ανήκει σε όλους.”
- Paolo Pellegrin -
Μετά το τσουνάμι. Μπάντα Άτσε, Ινδονησία - photo by Paolo Pellegrin
-
* παρά την καταλυτική και ανυπολόγιστη δύναμη των σχολίων,
ο αναγνώστης που θα διαβάσει το δημοσίευμα αυτό, ας το διαβάσει κάθετα,
και ας ξαναγυρίσει τελικά να επαναλάβει το εισαγωγικό κείμενο
κι ας σταθεί για λίγο σ' αυτό.
Προκύπτει ίσως, κάτι που όσο κι αν απωθηθεί ή αποσιωπηθεί
ή υπερκεραστεί και αντικατασταθεί από άλλες λέξεις,
από άλλα στόματα, άλλα σώματα, είναι και παραμένει τρομακτικό σε μέγεθος.
Που δε θα ξεπεράσει ποτέ ένας άνθρωπος. Που θα ισχύει για πάντα.
Για πάντα.
- Κωνσταντίνος -
κρατώ σφιχτά τις λέξεις στα δυο μου χέρια μου
να μη ξεφύγουνε οι λέξεις να μη ξεφύγουν απ΄τα χέρια
να μη μου πέσουν και ματώσουν
αυτές, όμως, δεν ξέρουν από τέτοια,
δεν είναι μαθημένες στα καμώματά μου
και μου τρυπούν τα χέρια και μου τρυπούν τα χέρια
κρατώ σφιχτά το στόμα με τα δυο μου χέρια
να μη ξεφύγουνε οι λέξεις να μη ξεφύγουν από το στόμα
και με προδώσουν
αυτές, όμως, δεν ξέρουν από τέτοια,
δεν είναι μαθημένες στα καμώματά μου
και μου τρυπούν το στόμα και μου τρυπούν το στόμα
worldcity
οι συγκλονιστικές λεπτομέρειες από τη ζωή και το θάνατο του προσωπικού της φίλου Κώστα Ταχτσή, ο Αλέξανδρος Ιόλας, το σπίτι του και η λεηλασία του μετά το θάνατό του καθώς και το ονειρικό δωμάτιο που φτιάχτηκε εις μνήμην του αδερφού του όταν πέθανε, τα απογεύματα που ο Μάνος Χατζιδάκις έπαιρνε δίπλα του την κορή της και της έπαιζε πιάνο, σκηνές από το σπίτι στην Ομόνοια που διατηρούσε ο Τσαρούχης και τα γεύματα που ετοίμαζε για τους φίλους του, η φιλία της με τον Γκάτσο, το άγγιγμα του σπάνιου γλυπτού του Max Ernst “Fertility” που της χάρισε ο Α. Ιόλας, αυτά και τόσα άλλα που μοιράστηκε μαζί μου σήμερα το απόγευμα μια φίλη, ήταν αρκετά για να συνθέσουν τα όνειρά μου απόψε βράδυ.
worldcity
"τρομερό, τρομερό..." Νίκος Καρούζος
“Υπήρξα ίσως στο παρελθόν ίσως πάλι να μην υπήρξα
Να ‘μαι το δημιούργημα μιας ιστορίας φανταστικής
Αφού τίποτα δεν ορίζω δεν ξέρω
Μόνον ορίζομαι περιορίζομαι απ’ ομορφιά και θάνατο
Πέφτοντας απ’ ομορφιά σ’ άλλη ομορφιά
Από θάνατο σε θάνατο
Σηκώνοντας στα χέρια μου το κρανίο του κόσμου
Κύματα της πέτρας χρυσά κάτω απ’ το χειμωνιάτικο ήλιο
Στο στόμα του χρόνου ως την άκρη της ματιάς
Και το ξεψύχισμα μιας εποχής αργό τεφρό
Στο πρόσωπό μου”
ΑΛΕΞΗ ΤΡΑΪΑΝΟΥ – Παρουσία
μια γραμμή
μια γραμμή
μια γραμμή ο καθένας
Maternal Embrace: Valerie and Mel - photo by Nan Goldin / © All Rights Reserved
“πῦρ εἶναι τὴν ὄψιν͵ ἐντεῦθεν ληπτέον”**
δίπλα μου όλη την ώρα η Μ Φ εκείνη που τριάντα τόσα χρόνια μου χάρισε το πιο βαθύ το πιο πλατύ
μαύρο πάνω στο μαύρο και αυτό κόντρα στο άσπρο κάθεται σε μια γωνία σε ένα μικρό καναπέ οι συνεργάτες της έχουν μαζευτεί γύρω της σχηματίζοντας λίμνη κύκλου φτάνω κοντά της χαμηλώνοντας το σώμα μου ώστε να έρθουμε πρόσωπο με πρόσωπο με ιμάτιον μέλαν εγώ με ιμάτιον μέλαν αυτή λυσίκομη όπως πάντα το βλέμμα της άπειρο κλείνω στα δύο μου χέρια το χέρι της και της ψιθυρίζω στο αυτί θιξοτροπία βλεμμάτων στρέφει τη ματιά της και συγκεντρώνεται στο πρόσωπό μου με κόπο τα μάτια της παύουν να είναι ουδέτερα απλανή αδιάφορα δυσκολέυεται να κινήσει το σώμα εκκινεί όμως την ψυχή της και με ρωτάει χωρίς όμως απάντηση επαναλαμβάνω μέρος του πρώτου γυρίζει και κοιτάζει μπροστά της ανασύροντας και επιβεβαιώνοντας τόσα χρόνια τόσα πράγματα μακρινά και ξαφνικά κοντά εδώ μπροστά ρωτάει πάλι άλλο το επόμενο σηκώνω το ένα χέρι ακουμπώ το μέτωπό της μετά τον κρόταφό της και χαϊδεύω τα μεταξένια της μαλλιά δεν έχει σημασία απαντώ της φιλώ το χέρι σηκώνομαι και πάω να φύγω με κοιτάζει περιμένοντας απάντηση επαναλαμβάνω δεν έχει σημασία δεν έχει
και φεύγω
ως που να βγω έξω στα τιτιβίσματα έχω το κεφάλι μου χαμηλωμένο να μη με δει κανείς να μην προδοθώ
μαύρο πάνω στο μαύρο και αυτό κόντρα στο άσπρο
Η συγκλονιστική Λένα Πλάτωνος
στο Παλλάς, για μια και μόνο εμφάνιση, στις 20 Οκτωβρίου.
Λένα Πλάτωνος
“Γιατί, εμείς, είμαστε με τη ζωή – έτσι δεν είναι;”
- Νίκος Καρούζος -
Ο Νίκος Καρούζος με τη γυναίκα του Μαίρη, στο σπίτι τους, Ζωγράφου 1965
“Για Πάντα”.
Suzanne and Philippe on the Train, Long Island, 1985 - photo by Nan Goldin / © All Rights Reserved
-
Gilles' Dying - Gilles arm, 1993 - photo by Nan Goldin / © All Rights Reserved
-
New york, overview - photo by Elki / © All Rights Reserved
-
Satellite image showing the core of the New York metropolitan area. Over 10 million people live in the imaged area.
-
Satellite Photo of the World at Night
-
Andromeda Galaxy - photo by NASA
Για Πάντα;
-
στον Δ. Παπαϊωάννου…
Camille Claudel
Το βαθύ γαλάζιο του ουρανού, ο αφρός των κυμάτων, το Αιγαίο των ποιητών, η μυρωδιά του χώματος μετά τη βροχή, η ομίχλη το βράδυ, ο σκασμένος φλοιός των δέντρων, τα πρωϊνά ξυπνήματα, το μεταίχμιο της ημέρας, το τέλος της νύχτας,
το κομμάτια αμάξι κάτω από το παράθυρο, η ουρά ενός σκύλου που χαίρεται, ο ιδρώτας της μάνας που πλένει τα ρούχα, το φεγγάρι μηνίσκος, η χαμένη μέσα στο δάσος πεταλούδα,
οι ατέλειωτα μόνοι, η τελευταία ανάσα, η μνήμη που σαν τσιγαρόχαρτο καίγεται, ο κίτρινος βάτραχος μέσα στο πράσινο, τα κόκκινα σταφύλια πριν το τρύγο, τα λευκά άστρωτα σεντόνια , ο ιστός της νεκρής αράχνης, το αγριόχορτο που ξυφύτρωσε στην άσφαλτο,
ο υπερσυντέλικος των σωμάτων, η μυρωδιά στο μαγαζί του τσαγκάρη, η τελευταία λέξη που ακούστηκε, το ξερό ρέμα, ο πελάτης που δεν πρόλαβε, οι ρίζες που βαθιά ρίζωσαν, το χωρίς νερό πηγάδι, η λυσίκομη κόρη την στιγμή που ξυπνάει
το κεφάλι που έγειρε στο πλάι, η μισάνοιχτη πόρτα, η κάπνα πάνω από το τζάκι, το βήμα που ποτέ δεν ολοκληρώθηκε, ο σάπιος καρπός που γιόρτασαν τα σκουλήκια, ένας πόλεμος που ποτέ δεν τελείωσε, η πράξη του έργου που ποτέ δεν συμπεριλήφθηκε, η βροχή ως μεταφορά, τα σύντομα απογεύματα του χειμώνα, η μάσκα πάνω στη μάσκα, το τσαλακωμένο χαρτονόμισμα στο πορτοφόλι, το χιόνι που φέτος άργησε, το τσιγάρο που μόνο του έσβησε,
τα μισόκλειστα μάτια, ο αυτήκοος μάρτυς, ο ζαλισμένος σχοινοβάτης, η δυσκολία στο λόγο, ο θολός καθρέφτης στο μπάνιο,
ό,τι ξανάρθε στη μνήμη τη στιγμή που δεν έπρεπε,
ό,τι σκαλίστηκε στη πέτρα και τώρα δεν φαίνεται.
Jeanne Hébuterne
Τα δέντρα του δάσους όταν βρέχει, η ομίχλη τη στιγμή που εξαφανίζεται, τα ίχνη που τα έσβησε η σκόνη, η λάσπη κάτω από τη βρύση που στάζει, οι σταθμοί των τραίνων που καταργήθηκαν, η τελευταία παράγραφος που ποτέ δεν γράφτηκε, το χέρι όταν ακουμπάει το κρόταφο, το ξόρκι που ποτέ δεν ειπώθηκε, η φωτιά που σιγοκαίει κάτω από τη στάχτη, η μοναξιά του μετανάστη όταν πέφτει για ύπνο, ο φόβος του χειρούργου πριν την επέμβαση, το άγνωστο που για μια στιγμή μας κυρίευσε, οι πρώτες ρυτίδες, τα κίτρινα φύλλα στην άκρη του δρόμου, της γυναίκας η μήτρα, η τελευταία γουλιά στο ποτήρι, οι χάντρες που σκόρπισαν και ποτέ δεν βρέθηκαν,
οι ανέστιοι έρωτες, ο ιδρώτας που στέγνωσε, το μωρό που χωρίς λόγο έκλαψε, τα σκονισμένα παπούτσια έξω από την πόρτα, η υγρασία του πρωινού πάνω στ’ ασβεστωμένα σκαλοπάτια , τα λυμένα κορδόνια, η μύγα στη μουσούδα του αλόγου, οι ρόζοι στα χέρια, οι σκισμένες σημαίες, τα φανάρια που αναβοσβήνουν τα ξημερώματα,οι ξεχασμένες όποιες,
Juliette (L'Atalante)
τα πληγωμένα γόνατα ενός παιδιού μετά το παιχνίδι, οι τελευταίες σελίδες ενός βιβλίου, η ιστορία που ποτέ δεν ειπώθηκε, το παραμύθι που ποτέ δεν τελείωσε, ο σκοτεινός ουρανός πριν τη βροχή, η ψόφια μέλισσα μέσα στα ανθισμένα λουλούδια, το χρώμα που ξέβαψε, η βάρκα στην άκρη της λίμνης, το ταξίδι μέσα στα γαλάζια μάτια , οι μικρές ιστορίες που πάντα θα χάνονται,
ό,τι δεν λέγεται, ό,τι ξεχάστηκε.
Ένας άϋλος κόσμος, ένας πίνακας χωρίς κάδρο, οι λέξεις που δεν λέγονται, το ελάχιστο ένα, το βλέμμα τη στιγμή που το αντιληφθήκαμε, το αναπάντεχο ότι, τα χείλη που τρέμουν, ο σκύλος στη στάση του λεωφορείου.
Ξεχειμωνιάσαμε την ελπίδα μας, ανάμεσα σε ό,τι είπαμε και σε ό,τι φοβόμασταν,
έτσι, με αυτό το τρόπο, μέσα στους πίνακες του Ερνστ.
worldcity
RSS - Posts
