Λυσίκομη στην άκρη του κρεβατιού

Camille Claudel

Το βαθύ γαλάζιο του ουρανού, ο αφρός των κυμάτων, το Αιγαίο των ποιητών, η μυρωδιά του χώματος μετά τη βροχή, η ομίχλη το βράδυ, ο σκασμένος φλοιός των δέντρων, τα πρωϊνά ξυπνήματα, το μεταίχμιο της ημέρας, το τέλος της νύχτας,

το κομμάτια αμάξι κάτω από το παράθυρο, η ουρά ενός σκύλου που χαίρεται, ο ιδρώτας της μάνας που πλένει τα ρούχα, το φεγγάρι μηνίσκος, η χαμένη μέσα στο δάσος πεταλούδα,

οι ατέλειωτα μόνοι, η τελευταία ανάσα, η μνήμη που σαν τσιγαρόχαρτο καίγεται, ο κίτρινος βάτραχος μέσα στο πράσινο, τα κόκκινα σταφύλια πριν το τρύγο, τα λευκά άστρωτα σεντόνια , ο ιστός της νεκρής αράχνης, το αγριόχορτο που ξυφύτρωσε στην άσφαλτο,

ο υπερσυντέλικος των σωμάτων, η μυρωδιά στο μαγαζί του τσαγκάρη, η τελευταία λέξη που ακούστηκε, το ξερό ρέμα, ο πελάτης που δεν πρόλαβε, οι ρίζες που βαθιά ρίζωσαν, το χωρίς νερό πηγάδι, η λυσίκομη κόρη την στιγμή που ξυπνάει

το κεφάλι που έγειρε στο πλάι, η μισάνοιχτη πόρτα, η κάπνα πάνω από το τζάκι, το βήμα που ποτέ δεν ολοκληρώθηκε, ο σάπιος καρπός που γιόρτασαν τα σκουλήκια, ένας πόλεμος που ποτέ δεν τελείωσε, η πράξη του έργου που ποτέ δεν συμπεριλήφθηκε, η βροχή ως μεταφορά, τα σύντομα απογεύματα του χειμώνα, η μάσκα πάνω στη μάσκα, το τσαλακωμένο χαρτονόμισμα στο πορτοφόλι, το χιόνι που φέτος άργησε, το τσιγάρο που μόνο του έσβησε,

τα μισόκλειστα μάτια, ο αυτήκοος μάρτυς, ο ζαλισμένος σχοινοβάτης, η δυσκολία στο λόγο, ο θολός καθρέφτης στο μπάνιο,

ό,τι ξανάρθε στη μνήμη τη στιγμή που δεν έπρεπε,
ό,τι σκαλίστηκε στη πέτρα και τώρα δεν φαίνεται.

Jeanne Hébuterne

Τα δέντρα του δάσους όταν βρέχει, η ομίχλη τη στιγμή που εξαφανίζεται,  τα ίχνη που τα έσβησε η σκόνη, η λάσπη κάτω από τη βρύση που στάζει, οι σταθμοί των τραίνων που καταργήθηκαν, η τελευταία παράγραφος που ποτέ δεν γράφτηκε, το χέρι όταν ακουμπάει το κρόταφο, το ξόρκι που ποτέ δεν ειπώθηκε, η φωτιά που σιγοκαίει κάτω από τη στάχτη, η μοναξιά του μετανάστη όταν πέφτει για ύπνο, ο φόβος του χειρούργου πριν την επέμβαση, το άγνωστο που για μια στιγμή μας κυρίευσε, οι πρώτες ρυτίδες, τα κίτρινα φύλλα στην άκρη του δρόμου, της γυναίκας η μήτρα, η τελευταία γουλιά στο ποτήρι, οι χάντρες που σκόρπισαν και ποτέ δεν βρέθηκαν,

οι ανέστιοι έρωτες, ο ιδρώτας που στέγνωσε, το μωρό που χωρίς λόγο έκλαψε, τα σκονισμένα παπούτσια έξω από την πόρτα, η υγρασία του πρωινού πάνω στ’ ασβεστωμένα σκαλοπάτια , τα λυμένα κορδόνια, η μύγα στη μουσούδα του αλόγου, οι ρόζοι στα χέρια, οι σκισμένες σημαίες, τα φανάρια που αναβοσβήνουν τα ξημερώματα,οι ξεχασμένες όποιες,

Juliette (L'Atalante)

τα πληγωμένα γόνατα ενός παιδιού μετά το παιχνίδι, οι τελευταίες σελίδες ενός βιβλίου, η ιστορία που ποτέ δεν ειπώθηκε, το παραμύθι που ποτέ δεν τελείωσε, ο σκοτεινός ουρανός πριν τη βροχή, η ψόφια μέλισσα μέσα στα ανθισμένα λουλούδια, το χρώμα που ξέβαψε, η βάρκα στην άκρη της λίμνης, το ταξίδι μέσα στα γαλάζια μάτια , οι μικρές ιστορίες που πάντα θα χάνονται,

ό,τι δεν λέγεται, ό,τι ξεχάστηκε.

Ένας άϋλος κόσμος, ένας πίνακας χωρίς κάδρο, οι λέξεις που δεν λέγονται, το ελάχιστο ένα, το βλέμμα τη στιγμή που το  αντιληφθήκαμε, το αναπάντεχο ότι, τα χείλη που τρέμουν, ο σκύλος στη στάση του λεωφορείου.

Ξεχειμωνιάσαμε την ελπίδα μας, ανάμεσα σε ό,τι είπαμε και σε ό,τι φοβόμασταν,

έτσι, με αυτό το τρόπο, μέσα στους πίνακες του Ερνστ.

worldcity

Reprise

κρατώ σφιχτά τις λέξεις στα δυο μου χέρια μου

να μη ξεφύγουνε οι λέξεις να μη ξεφύγουν απ΄τα χέρια

να μη μου πέσουν και ματώσουν

αυτές, όμως, δεν ξέρουν από τέτοια,

δεν είναι μαθημένες στα καμώματά μου

και μου τρυπούν τα χέρια και μου τρυπούν τα χέρια

κρατώ σφιχτά το στόμα με τα δυο μου χέρια

να μη ξεφύγουνε οι λέξεις να μη ξεφύγουν από το στόμα

και με προδώσουν

αυτές, όμως, δεν ξέρουν από τέτοια,

δεν είναι μαθημένες στα καμώματά μου

και μου τρυπούν το στόμα και μου τρυπούν το στόμα

worldcity

Fertility

οι συγκλονιστικές λεπτομέρειες από τη ζωή και το θάνατο του προσωπικού της φίλου Κώστα Ταχτσή,   ο Αλέξανδρος Ιόλας, το σπίτι του και η λεηλασία του μετά το θάνατό του καθώς και το ονειρικό δωμάτιο που φτιάχτηκε εις μνήμην του αδερφού του όταν πέθανε, τα απογεύματα που ο Μάνος Χατζιδάκις έπαιρνε δίπλα του την κορή της και της έπαιζε πιάνο, σκηνές από το σπίτι στην Ομόνοια που διατηρούσε ο Τσαρούχης και τα γεύματα που ετοίμαζε για τους φίλους του, η φιλία της με τον Γκάτσο, το άγγιγμα του σπάνιου γλυπτού του Max Ernst “Fertility” που της χάρισε ο Α. Ιόλας, αυτά και τόσα άλλα που μοιράστηκε μαζί μου σήμερα το απόγευμα  μια φίλη, ήταν αρκετά για να συνθέσουν τα όνειρά μου απόψε βράδυ.

worldcity

Παρουσία

"τρομερό, τρομερό..." Νίκος Καρούζος

“Υπήρξα ίσως στο παρελθόν ίσως πάλι να μην υπήρξα
Να ‘μαι το δημιούργημα μιας ιστορίας φανταστικής

Αφού τίποτα δεν ορίζω δεν ξέρω

Μόνον ορίζομαι περιορίζομαι απ’ ομορφιά και θάνατο
Πέφτοντας απ’ ομορφιά σ’ άλλη ομορφιά
Από θάνατο σε θάνατο

Σηκώνοντας στα χέρια μου το κρανίο του κόσμου
Κύματα της πέτρας χρυσά κάτω απ’ το χειμωνιάτικο ήλιο
Στο στόμα του χρόνου ως την άκρη της ματιάς
Και το ξεψύχισμα μιας εποχής αργό τεφρό
Στο πρόσωπό μου”

ΑΛΕΞΗ ΤΡΑΪΑΝΟΥ – Παρουσία

Μια γραμμή

μια γραμμή

μια γραμμή

μια γραμμή ο καθένας

Maternal Embrace: Valerie and Mel - photo by Nan Goldin / © All Rights Reserved

Δεν έχει σημασία

“πῦρ εἶναι τὴν ὄψιν͵ ἐντεῦθεν ληπτέον”**

δίπλα μου όλη την ώρα η Μ Φ εκείνη που τριάντα τόσα χρόνια μου χάρισε το πιο βαθύ το πιο πλατύ

μαύρο πάνω στο μαύρο και αυτό κόντρα στο άσπρο κάθεται σε μια γωνία σε ένα μικρό καναπέ οι συνεργάτες της έχουν μαζευτεί γύρω της σχηματίζοντας λίμνη κύκλου φτάνω κοντά της χαμηλώνοντας το σώμα μου ώστε να έρθουμε πρόσωπο με πρόσωπο με ιμάτιον μέλαν εγώ με ιμάτιον μέλαν αυτή λυσίκομη όπως πάντα το βλέμμα της άπειρο κλείνω στα δύο μου χέρια το χέρι της και της ψιθυρίζω στο αυτί  θιξοτροπία βλεμμάτων στρέφει τη ματιά της και συγκεντρώνεται στο πρόσωπό μου με κόπο τα μάτια της παύουν να είναι ουδέτερα απλανή αδιάφορα δυσκολέυεται να κινήσει το σώμα  εκκινεί όμως την ψυχή της και με ρωτάει χωρίς όμως απάντηση επαναλαμβάνω μέρος του πρώτου γυρίζει και κοιτάζει μπροστά της ανασύροντας και επιβεβαιώνοντας τόσα χρόνια τόσα πράγματα μακρινά και ξαφνικά κοντά εδώ μπροστά ρωτάει πάλι άλλο το επόμενο σηκώνω το ένα χέρι ακουμπώ το μέτωπό της μετά τον κρόταφό της και χαϊδεύω τα μεταξένια της μαλλιά δεν έχει σημασία απαντώ της φιλώ το χέρι σηκώνομαι και πάω να φύγω με κοιτάζει περιμένοντας απάντηση επαναλαμβάνω δεν έχει σημασία δεν έχει

και φεύγω

ως που να βγω έξω στα τιτιβίσματα έχω το κεφάλι μου χαμηλωμένο να μη με δει κανείς να μην προδοθώ

μαύρο πάνω στο μαύρο και αυτό κόντρα στο άσπρο

Λένα Πλάτωνος – η επιστροφή της Περσεφόνης

Η συγκλονιστική Λένα Πλάτωνος
στο Παλλάς, για μια και μόνο εμφάνιση, στις 20 Οκτωβρίου.

Λένα Πλάτωνος