"We don't see things as they are, we see them as we are" Anais Nin

Posts tagged “PHOTOGRAPHY

Υστερνία

photo by Nikos Papafilippou – Greece / © all rights reserved

Η υπόθεση του Ταξιδιού είναι κοινή σε όλους

Είτε πας να βρεις την γυναίκα με τα χρυσά μαλλιά που μια τρίχα της έφερε ο άνεμος στον πύργο σου, είτε φεύγεις νοσταλγώντας χώρες μυθικές, είτε ζητάς πλούτο, είτε επιχειρείς να δεις με το φως της εξερεύνησης, χώρες, ηπείρους ολόκληρες βυθισμένες στο σκότος κι ανοίγεσαι στον Ωκεανό γυρεύοντας καινούρια οδό, με τόλμη, με τρεις φτωχές καραβέλες και δοκιμάζεις τον κατατρεγμό και την ζήλια ύστερα από την σχετική υλική επιτυχία σου. Έχεις έναν πάντα σκοπό. Την συνάντηση με το θαύμα, που πέρα από κάθε ταλαιπωρία και εκμηδένιση του ιδιωτικού σχήματος, σου επιτρέπει να δεις την αιωνιότητα από αντίκρυ. Αυτό είναι το νόημα του ταξιδιού, να παραδίδεται στην κίνηση, να ξεχνά την έννοια του χώρου εν’ ονόματι του χρόνου που τον αφήνει να κυλά πλάι του, τον χρόνο να τον αστοχεί πίσω του διασχίζοντας μπροστά του ολοένα και καινούριες εκτάσεις.

Το ταξίδι διδάσκει στον άσωτο νέο το μέγεθος της ζωής.

Β. Π.

εις μνήμη Νίκου Γαβριήλ Πεντζίκη 1908-1993 μ.Χ.

ΥΣΤΕΡΝΙΑ

“Να μην χαρίζεσαι στην οικογένεια ή σε ότι αγαπάς στενά. Να διαλέγεις την μοναξιά που θα σε μάθει να αγαπάς τον καθένα.
Να στηριχθείς στη μοναξιά, όπως η πόρνη ακουμπάει στο νταβατζή της για να εξασφαλισθεί επειδή δίδεται στους πάντες.
Τα όρια τότε θολώνουν και δεν υπάρχει το καλό και το κακό, μόνο η κίνηση.”

Νίκος Γαβριήλ Πεντζίκης

---

το κείμενο, είναι μια εκλογή από κείμενα του Νίκου Γ. Πεντζίκη που έκανε ο φίλος Β.Π. ,
που με στοργή και αγωνία, μαζεύει γραπτά φίλων και εκδίδει το ΜΗΝΟΛΟΓΙΟ

η φωτογραφία είναι του αγαπημένου φωτογράφου και φίλου Νίκου Παπαφιλίππου,
που μια ολόκληρη βραδιά μου διηγούνταν τη δύναμη (αυτής) της φωτογραφίας

 –

δεν έχω λόγια για τη μουσική του βίντεο, μα και την οπτική αφήγηση, από το συνθέτη Ezio Bosso

που ανέβασε στο youtube βίντεο πάνω στις δικές του συνθέσεις στο Ezio Bosso’s YouTube Channel

για τον Ν.Γ. Πεντζίκη, 

που μου τον γνώρισε ένας καθηγητής της σχολής μου και φίλος του, λίγο πριν τον θάνατό του

και μου πρόσφερε αναγκαίες επιβεβαιώσεις και μελλοντικές εκκινήσεις:


http://www.lifo.gr/guests/retrolifo/28426

που περιλαμβάνει μια συνέντευξή του στον Στάθη Τσαγκαρουσιάνο 

Advertisements

“Κάτι για σένα…” του Στάθη Τσαγκαρουσιάνου

"Τη γεμίζει πουλιά, τέρατα, λουλούδια, αραβουργήματα - απο μια λύσσα να τη κάνει δική της, να μπει μέσα της, να ζήσει μέσα της, να... Αδύνατον." - photo by Nan Goldin

Λέγεται “And Now This”. Είναι η ιστορία μιας γυναίκας που φτάνει στα άκρα απ΄ το πόθο για μια άλλη γυναίκα. Είναι η ομροφιά της που τη θολώνει, η αδιαφορία της, η διαφορά της.

Την απαγάγει, τη κλείνει στο εργαστήριο τατουάζ που δουλεύει, κάτω από μια γεφυρα, της κάνει ενέσεις, και χορταίνει το αναίσθητο σώμα της. Όμως, μέσα στο άψυχο κορμί που αγκαλιάζει, υπάρχει ένα μυαλό που δε δίνει δεκάρα γι’ αυτήν. Τρεις  μέρες τη κρατάει αναίσθητη και τη χτυπάει  με τις βελόνες του τατουάζ.  Γράφει: “Πιέστε εδώ” στη κοιλιά της, “made in England” στη πλάτη της. Τη γεμίζει πουλιά, τέρατα, λουλούδια, αραβουργήματα – απο μια λύσσα να τη κάνει δική της, να μπει μέσα της, να ζήσει μέσα της, να… Αδύνατον. Όταν τελειώνει, εξουθενωμένη το αριστούργημά της τηλεφωνεί στο νοσοκομειακό και την αστυνομία. Θέλει να πεθάνει.

Στο μεταξύ την έχουμε δει να τραβιέται, να φθείρεται απο απολαύσεις μισές. Θέλει να κάνει ένα παιδί, θέλει να μη κάνει έρωτα ευκαιριακά, να μην είναι λεσβία, να μην είναι μόνη, να μην έχει αψιλιές.. Οπότε, πιάνει δουλειά στα τατουάζ του Ντοκ Πότερ και μαθαίνει να χτυπαέι δελφίνια που πηδούν στο μπράτσο των αγγέλων της κόλασης.

Κι έπειτα έρχεται αυτή. Απόλυτα ωραία. Εκτυφλωτική. Μαύρα μαλλιά. Γαλανά μάτια. Άσπρη Rolls-Royce.  Τη βλέπει τυχαία. Και θέλει να τη χαστουκίσει, να τη φιλήσει, να κουβεντιάσει μαζί της, να τη πετάξει στις λάσπες. Λαγνεία; Χαρά; Οργή; Παθος;  Όλα, – και κάτι ακόμα.

Και την απαγάγει – εύκολα, πανεύκολα. Τη φυλακίζει  – όπως τη πεταλούδα ο συλλέκτης. Αλλά είναι αδύνατο να αγαπηθεί από αυτήν. Την εκδικείται χαλώντας το ωραίο της δέρμα. Χαλώντας το αντικείμενο του πόθου της.

Είναι το πιο δυνατό μικρό διήγημα που διάβασα φέτος, “And Now This”. Δημοσιέυται στο περιοδικό “20/20”, με υπογραφή Carl Tighe, και είναι βραβευμένο, το 1988.

Γιατί με συγκινεί τόσο;

Γιατί σε αυτό φαίνεται καθαρά κάτι που επίτηδες πολλοί αποσιωπούν. Η δύναμη του σεξ. Πόσο στενά είναι συσχετισμένο με τις τάξεις. Με την εκδίκηση. Με τον πόνο…

"...φαίνεται επίσης, με φτωχά υλικά, το σεξουαλικό τοπίο που ζούμε. Όλοι κοιμούνται με όλους, όλοι τα κάνουν όλα, και όλοι είναι κατά βάθος αγνοί. Και μόνοι. Και φοβισμένοι..." - photo by Nan Goldin

Φαίνεται επίσης, με φτωχά υλικά, το σεξουαλικό τοπίο που ζούμε. Όλοι κοιμούνται με όλους, όλοι τα κάνουν όλα, και όλοι είναι κατά βάθος αγνοί. Και μόνοι. Και φοβισμένοι.

Φοβούνται τους άντρες, το σεξισμό, τις γυναίκες, τη τρυφερότητα, τον οργασμό, το στόμα που μυρίζει τσιγάρο – ένα νευρωτικό τοπίο, όπου η ασυδοσία είναι εξάδελφος της μοναξιάς, κι ο πόθος κάτι εγκεφαλικό, κάτι μανιακό, που δεν κοιτάει πια τα άλλα σώματα, αλλά το δικό μας, σαν ένα μάτι που έιναι στραμμένο προς τα μέσα μας.

Είναι, αν έχει αξία να το πω, το λογοτεχνικό ανάλογο στις φωτογραφίες της Ναν Γκόλντιν (Nan Goldin).  Είναι η νέα λογοτεχνία, φαινομενικά στεγνή, αντιγκλάμορους, λακωνική, χύμα και κατά βάθος ρομαντική, τόσο που σε κάνει να πονάς, γιατί ο άνθρωπος είναι φτιατμένος έτσι λάθος κι η χημεία των σπλάχνων δεν ξέρει τι θα πει να θέλεις κάτι που δεν μπορείς να το έχεις.

Ναι, συγκινούμαι από τις φωτογραφίες και τα βιβλία αυτών των νέων ονομάτων. Γιατί βαρέθηκα τη κομψότητα. Τις ιδέες. Τα άλλα αντ’ άλλων. Με πείθουν πια αυτοί που μιλάνε για το πόνο στο στομάχι, τη πεζότητα της φαντασίωσης, τη βαρβαρότητα του θέλω.

Απλά πράγματα. Υποκείμενο, ρήμα, αντικείμενο. Αυτή είναι η ζωή στο κάτω – κάτω.

Τουλάχιστον η δική μου.

"...γιατί βαρέθηκα τη κομψότητα. Τις ιδέες. Τα άλλα αντ' άλλων. Με πείθουν πια αυτοί που μιλάνε για το πόνο στο στομάχι, τη πεζότητα της φαντασίωσης, τη βαρβαρότητα του θέλω...." - photo by Nan Goldin

- του Στάθη Τσαγκαρουσιάνου -
εφημερίδα "Ελευθεροτυπία" - στήλη "Επιλογές"
3 Σεπτεμβρίου 1989

18 Park Street, London

"Ανήμποροι να αντικαταστήσουμε το φόβο με τη συγκίνηση του κυνηγού." - London, 18 Park Street - photo by worldcity, 2009

το κείμενο “18 Park street, London” πρωτοδημοσιεύτηκε
στο La Ivolution II – La Prose du Monde

Ένα ακόμη φωτογράφημα αναιδούς φωτογράφου.
Λονδίνο, 18 Park Street, όπως μαρτυρεί το αποτύπωμα
και ο φακός συλλαμβάνει έναν άνδρα να κάθεται στα σκαλιά μιας εισόδου.
Ιούλιος του ’09 και το φως του πρωινού καθαρό και αποκαλυπτικό.

Το σώμα του ανδρός φαίνεται να  σχηματοποιήθηκε στη φόρμα της σκάλας,
μοιάζει με ένα γλυπτό από ανθρώπινο υλικό.

Τώρα, στην αναθεώρηση της στιγμής εκείνης,
το σώμα
μοιάζει να είναι ακίνητο εις το διηνεκές,
υποταγμένο σε έναν παραμορφωμένο χρόνο.

Ο άνδρας αυτός, υποθέτω ότι,
μπορεί να έμεινε εκεί για πάντα,
να είναι ακόμη εκεί,
στον αριθμό 18 της Park Street.

Μπορεί να αποτελεί πλέον το αναπόσπαστο ένθετο της κλίμακας αυτής
ή μιας κλίμακας κάποιας άλλης παρένθετης πραγματικότητας.

Η αλήθεια έχει χαθεί,
τουλάχιστον στον αριθμό 18 της Park Street.
Ένας άνδρας κάθισε στα σκαλιά της εισόδου
και πιθανολογείται ότι δεν ξανασηκώθηκε ποτέ,
ότι έγινε το γλυπτό ενός άγνωστου γλύπτη.
Ένα φαινομενικά άψυχο ανθρώπινο κουφάρι
που μοιάζει τώρα με ένα χαμένο κείμενο του Μπέκετ.

Σχάση.

Υπό του πρωινού φωτός όπου τα πάντα κατελύθησαν,
όπου οι εικόνες παραμορφώθηκαν,
μια αμβλεία γωνία και τρεις ορθές το σώμα,
στη τρομακτική γεωμετρία του μυαλού.
Ποιος σύγχρονος Ερμής αφαίρεσε τη ψυχή αυτού του ανδρός;
Ποιο ξόρκι δεν έπιασε και πέτρωσε δια παντός;

Λονδίνο, οδός Park Street, αριθμός 18, ένα πρωινό Ιουλίου.
Ένας άνδρας ξαποσταίνει στα σκαλοπάτια της εισόδου,
για να συνεχίσει τη πρωινή του περιπλάνηση
ή άλλως έχει βρει τη πόρτα της εισόδου κλειστή – και περιμένει τι;

Μια εικόνα που αποτελεί παρελθόν ή μια εικόνα από το μέλλον μας;

Όπως κι αν έχει, ο άνδρας αυτός είναι ένας από τους ήρωες των πόλεων.
Ένας από εκείνους που γράφουν την ιστορία των δρόμων και των πλατειών.
Πρόκειται για τους σύγχρονους ήρωες, τους δικούς μας ήρωες,
εκείνους τους αγυάλιστους, κλοσάρ, μοναχικούς και λιγομίλητους, με το διαπεραστικό βλέμμα,
εκείνους που συναντάμε στα σκαλοπάτια εισόδων. Εξόδων.

Είναι οι εν ενεργεία ήρωες πάνω στους οποίους σκοντάφτουμε
ανεβαίνοντας και κατεβαίνοντας σκαλοπάτια, ανοίγοντας και κλείνοντας πόρτες.

Είναι τα αιφνίδια προσκόμματα, τα πραγματικά κοσμήματα του δρόμου,
τα αφτιασίδωτα και αγυάλιστα, τα πύρινα και αμύριστα.

Τώρα, που ο “χρόνος της όμορφης λεηλασίας έχει πια ποτίσει” τα βλέμματά μας.

Τώρα, που τις λέξεις μας τις παρασέρνει ο αέρας του χειμώνα και τις μουσκεύει η υγρασία.

“Ὁ κριτὴς κρίνεται καὶ σιωπᾷ, ὁ ἀόρατος ὁρᾶται καὶ οὐκ ἐπαισχύνεται,
ὁ ἀκράτητος κρατεῖται καὶ οὐκ ἀγανακτεῖ, ὁ ἀμέτρητος μετρεῖται καὶ οὐκ ἀντιτάσσεται,
ὁ ἀπαθὴς πάσχει καὶ οὐκ ἀνταποδίδωσιν, ὁ ἀθάνατος θνῄσκει καὶ καρτερεῖ,
ὁ ἐν οὐρανοῖς θάπτεται καὶ ὑπομένει·
τί τοῦτο τὸ καινὸν μυστήριον ἢ πάντως διὰ τὸν ἄνθρωπον;”

Στο τρομακτικό και ευθυτενές βλέμμα του ανδρός αυτού,
στην αρχιτεκτονική του πρωινού σώματος του,
αναγνωρίζω το απομεινάρι μιας άγνωστης ιστορίας
που μας αφορά.

Διακρίνω εκείνη την εμμονική χρονική γλυπτική
που ενώ είναι προσανατολισμένη στον θάνατο,
απαιτεί το πορτραίτο του νεκρού
για να εξασφαλίσει τη μαγική επιβίωση του.

Η πόρτα είναι πάντοτε ανοικτή.

– worldcity –

Δεκαετίες

Εδώ είναι οι νέοι μ’ ένα βάρος στους ώμους.

Εδώ είναι οι νέοι, μα που είχαν χαθεί;

Χτυπήσαμε τις πόρτες των πιο σκοτεινών δωματίων της κόλασης.

Σπρωγμένοι στα όρια, συρθήκαμε εντός.

Κοιτάξαμε από ψηλά τις σκηνές που επαναλαμβάνονταν,

είδαμε τους εαυτούς μας έτσι όπως ποτέ δεν τους είχαμε ξαναδεί.

Πορτραίτα τραυμάτων και αποσύνθεσης

οδύνες που ακόμα δεν έχουν σβηστεί.

Μα που είχαν χαθεί; Που είχαν χαθεί;

Κουρασμένοι εντός, οι καρδιές μας χαμένες για πάντα.

Ανήμποροι να αντικαταστήσουμε το φόβο με τη συγκίνηση του κυνηγού.

Οι τελετές αυτές μας έδειξαν την πόρτα για τις περιπλανήσεις μας.

Την πόρτα που ανοίγει και κλείνει

και έπειτα χτυπά στο πρόσωπό μας.

Μα που είχαν χαθεί; Που είχαν χαθεί;

Ian Curtis

Ταφικό μνημείο οικογένειας Appiani - γλύπτης: Demetrio Paernio - Κοιμητήριο Staglieno, Γένοβα-Ιταλία



Νίκος Καρούζος – Αιώρηση

"Νὰ καὶ ὁ τρισάθλιος ἥλιος. Μιὰ χλεμπόνα στ᾿ οὐρανοῦ τὸ κατεστημένο." - photo by worldcity

Αἰώρηση

στο Θάνου Κωνσταντινίδη

Στὸν οὐρανὸ οἱ δυνατότητες
εἶναι μόνο συναρπαστικές.
Καθὼς κρεμόμουνα στὸν ἀέρα
κρατημένος ἀπὸ ἕνα κάτασπρο σύννεφο
σὲ μυθικὴ ὀθόνη τῆς φαντασίας
παρατηροῦσα τὶς τιμὲς
τῶν στοιχείων τοῦ αἵματός μου
κι ἄκουγα μία ἐκθαμβωτικὴ μουσικὴ πράξη
σχεδὸν ἐξωανθρώπινη
πρὸς τ᾿ ἀριστερὰ στὸ γεωγραφικὸ χάρτη
στὸ σημεῖο ποὺ βρίσκεται τὸ βουνὸ Τρόμος
τυλιγμένο πάντοτε μ᾿ ἀστραπὲς
καὶ ἔκπαγλες καταιγίδες.
Ἐκεῖ ἀνέβηκα μία φορά.
Ἐκεῖ πρωτάκουσα τὸ τραγούδι
ποὺ ἔλεγε ἀνήκουμε στὰ νερά.
Κι ἀπ᾿ τὴν ἄλλη ἔλαμπε ὁ Ἐκκλησιαστής.
Ἀπὸ καιρὸ γνώριζα πὼς τὸ αἷμα
περιέχει ὅλο τὸ μυστήριο
ποὺ δίνεται μὲ σημάδια
στὸν ἀνθρώπινο νοῦ καὶ πλήρη ἀσυνέχεια.
Μήπως ἡ κυκλοφορία; –
διερωτήθηκε ὁ λαμπρὸς Καὶ αἰφνιδίως
ἦρθε στὸ μυαλό μου ὁ Λεονάρντο
ποὺ ἤξερε θεσπέσιες εἰδήσεις ἀπ᾿ τὸ σῶμα.

Νικος Καρουζος
29 Αὐγούστου 1990

"Στὸν οὐρανὸ οἱ δυνατότητες εἶναι μόνο συναρπαστικές." - photo by worldcity, Feb 2011

Suspension

To Thanos Konstantinidis

In the sky, possibilities
are naught but thrilling.
As I was hanging in the air
holding on to a pure white cloud
on a mythic screen of the imagination,

I observed the quotations
of the elements of my blood
and heard a dazzling musical act
practically non-human
on the left of the geographical map
at the point at which Mt. Terror lies
always wreathed in lightning
and blinding storms.
I went up there once.
There I first heard the song
that said: we belong to water.
And on the other side Ecclesiastes shined.
For some time now I’ve known that the blood
contains all the mystery
which is given through signs
to the human mind, and complete discontinuity.
The circulation perhaps?
queried the brilliant pathologist.
And suddenly
Leonardo came to mind
who knew what exquisite information derives from the body.

Nikos Karouzos
29 August 1990

Translation: Philip Ramp

οι στίχοι που υποτιτλίζουν την πρώτη φωτογραφία είναι από το ποίημα του Νίκου Καρούζου “Νεολιθική νυχτωδία στη Κρονστάνδη”


Paolo Pellegrin – As I Was Dying

Μερικές βιβλιοθήκες  είναι σαν εκείνες τις θάλασσες που,

ενώ κολυμπάς και ξαφνικά βυθίσεις το κεφάλι σου μες στο νερό,

ανοίγοντας τα μάτια σου, αφού αυτά συνηθίσουν την αλμύρα,

βλέπεις και ανακαλύπτεις ενάλιους θησαυρούς

που σε περίμεναν να ξαναεπιστρέψεις.

Έτσι, σήμερα, ξαναγύρισα με συγκεντρωμένη την προσοχή

στο έργο του Paolo Pellegrin “As I Was Dying”.

Χάριν στη τρισδιάστατη βιβλιοθήκη μου.

Χάριν στη τρισδιάστατη βιβλιοθήκη μου

έκανα ασκήσεις στον παρατατικό.

Πολύτιμος. Ο Pellegrin. Μα όχι  ο παρατατικός. Μα πως;

Γιατί αυτό που δε θα μπορούσα να δεχτώ είναι ότι το “απτό τέλος”, ένας θάνατος,

μπορεί να έχει πρόσχημα παρατατικού αντικαθιστώντας έναν μέλλοντα φόβου –

γιατί η συνειδητοποίηση της ομορφιάς δεν είναι τη στιγμή που τη χάνεις,

που, αποκλεισμένος στη παρατεταμένη συνήθεια, της δίνεις ονόματα και πεθαίνει,

είναι τη στιγμή που τη κερδίζεις, που μαθαίνεις να την κερδίζεις,

την διεκδικείς και ζει.

Ζωή.

worldcity

Αμέσως μετά από μια ισραηλινή αεροπορική επιδρομή στη Ντάια. Βυρητός, Λίβανος - photo by Paolo Pellegrin

“Όταν, ενώ δουλεύω, βρίσκομαι εκτεθειμένος στον πόνο των άλλων
– την απώλεια τους ή και καμιά φορά το θάνατό τους –
αισθάνομαι ότι εκτελώ χρέη μάρτυρα,
ότι είναι ο ρόλος και το χρέος μου
να δημιουργήσω ένα αρχείο της συλλογικής μας μνήμης.

Η μητέρα ενός παιδιού που πέθανε κατά τη διάρκεια των συγκρούσεων στη Τζενίν, Παλαιστίνη - photo by Paolo Pellegrini

Ένα μέρος αυτής της αίσθησης πιστεύω ότι έχει να κάνει με την ιδέα της ευθύνης.
Ίσως στους ανθρώπους αυτούς να δίνεται σημασία μόνο όταν υποφέρουν ,
και έτσι να καταργείται η δικαιολογία ότι δεν ξέραμε τι γινόταν.

Αισθάνομαι ωστόσο, επίσης,
ότι σε αυτό τον εύθραυστο και ευαίσθητο χώρο που περιβάλλει το θάνατο,
το χώρο στον οποίο μερικές φορές έχω την τιμή αλλά και το βαρύ φορτίο να εισχωρήσω,
υπάρχει η δυνατότητα να συναντήσεις τον άλλον
με έναν τρόπο που ξεπερνάει το λόγο, την κουλτούρα και τις διαφορές.

Στη πανέμορφή Βυρητtό έπειτα από βομβαρδισμό - photo by Paolo Pellegrin

Είναι η στιγμή όπου είμαστε γυμνοί ο ένας μπροστά στον άλλο
και μπροστά στο μυστήριο του θανάτου.

Τη στιγμή εκείνη νοιώθω ότι κοιτάζω κάτι το οποίο δε μπορώ να δω ολοκληρωμένα
αλλά το οποίο κοιτάζει εμένα.

"Έρωτας και Απώλεια" - photo by Paolo Pellegrin

Στην ανταλλαγή αυτή υπάρχει κάτι το οικουμενικό
αλλά και ταυτόχρονα πολύ προσωπικό.

Στο θάνατο του άλλου υπάρχει μια απώλεια η οποία ανήκει σε όλους.”

– Paolo Pellegrin –

Μετά το τσουνάμι. Μπάντα Άτσε, Ινδονησία - photo by Paolo Pellegrin

 

-
ο αναγνώστης που θα διαβάσει το δημοσίευμα αυτό, ας το διαβάσει κάθετα, 
και ας ξαναγυρίσει τελικά να επαναλάβει το εισαγωγικό κείμενο
κι ας σταθεί για λίγο σ' αυτό.

 

Προκύπτει, ίσως, κάτι
που όσο κι αν απωθηθεί ή αποσιωπηθεί  ή υπερκεραστεί και αντικατασταθεί
 είναι και παραμένει τρομακτικό σε μέγεθος.
Που δε θα ξεπεράσει ποτέ ένας άνθρωπος.
Που θα ισχύει για πάντα. Για πάντα.