"We don't see things as they are, we see them as we are" Anais Nin

18 Park Street, London

"Ανήμποροι να αντικαταστήσουμε το φόβο με τη συγκίνηση του κυνηγού." - London, 18 Park Street - photo by worldcity, 2009

το κείμενο “18 Park street, London” πρωτοδημοσιεύτηκε
στο La Ivolution II – La Prose du Monde

Ένα ακόμη φωτογράφημα αναιδούς φωτογράφου.
Λονδίνο, 18 Park Street, όπως μαρτυρεί το αποτύπωμα
και ο φακός συλλαμβάνει έναν άνδρα να κάθεται στα σκαλιά μιας εισόδου.
Ιούλιος του ’09 και το φως του πρωινού καθαρό και αποκαλυπτικό.

Το σώμα του ανδρός φαίνεται να  σχηματοποιήθηκε στη φόρμα της σκάλας,
μοιάζει με ένα γλυπτό από ανθρώπινο υλικό.

Τώρα, στην αναθεώρηση της στιγμής εκείνης,
το σώμα
μοιάζει να είναι ακίνητο εις το διηνεκές,
υποταγμένο σε έναν παραμορφωμένο χρόνο.

Ο άνδρας αυτός, υποθέτω ότι,
μπορεί να έμεινε εκεί για πάντα,
να είναι ακόμη εκεί,
στον αριθμό 18 της Park Street.

Μπορεί να αποτελεί πλέον το αναπόσπαστο ένθετο της κλίμακας αυτής
ή μιας κλίμακας κάποιας άλλης παρένθετης πραγματικότητας.

Η αλήθεια έχει χαθεί,
τουλάχιστον στον αριθμό 18 της Park Street.
Ένας άνδρας κάθισε στα σκαλιά της εισόδου
και πιθανολογείται ότι δεν ξανασηκώθηκε ποτέ,
ότι έγινε το γλυπτό ενός άγνωστου γλύπτη.
Ένα φαινομενικά άψυχο ανθρώπινο κουφάρι
που μοιάζει τώρα με ένα χαμένο κείμενο του Μπέκετ.

Σχάση.

Υπό του πρωινού φωτός όπου τα πάντα κατελύθησαν,
όπου οι εικόνες παραμορφώθηκαν,
μια αμβλεία γωνία και τρεις ορθές το σώμα,
στη τρομακτική γεωμετρία του μυαλού.
Ποιος σύγχρονος Ερμής αφαίρεσε τη ψυχή αυτού του ανδρός;
Ποιο ξόρκι δεν έπιασε και πέτρωσε δια παντός;

Λονδίνο, οδός Park Street, αριθμός 18, ένα πρωινό Ιουλίου.
Ένας άνδρας ξαποσταίνει στα σκαλοπάτια της εισόδου,
για να συνεχίσει τη πρωινή του περιπλάνηση
ή άλλως έχει βρει τη πόρτα της εισόδου κλειστή – και περιμένει τι;

Μια εικόνα που αποτελεί παρελθόν ή μια εικόνα από το μέλλον μας;

Όπως κι αν έχει, ο άνδρας αυτός είναι ένας από τους ήρωες των πόλεων.
Ένας από εκείνους που γράφουν την ιστορία των δρόμων και των πλατειών.
Πρόκειται για τους σύγχρονους ήρωες, τους δικούς μας ήρωες,
εκείνους τους αγυάλιστους, κλοσάρ, μοναχικούς και λιγομίλητους, με το διαπεραστικό βλέμμα,
εκείνους που συναντάμε στα σκαλοπάτια εισόδων. Εξόδων.

Είναι οι εν ενεργεία ήρωες πάνω στους οποίους σκοντάφτουμε
ανεβαίνοντας και κατεβαίνοντας σκαλοπάτια, ανοίγοντας και κλείνοντας πόρτες.

Είναι τα αιφνίδια προσκόμματα, τα πραγματικά κοσμήματα του δρόμου,
τα αφτιασίδωτα και αγυάλιστα, τα πύρινα και αμύριστα.

Τώρα, που ο “χρόνος της όμορφης λεηλασίας έχει πια ποτίσει” τα βλέμματά μας.

Τώρα, που τις λέξεις μας τις παρασέρνει ο αέρας του χειμώνα και τις μουσκεύει η υγρασία.

“Ὁ κριτὴς κρίνεται καὶ σιωπᾷ, ὁ ἀόρατος ὁρᾶται καὶ οὐκ ἐπαισχύνεται,
ὁ ἀκράτητος κρατεῖται καὶ οὐκ ἀγανακτεῖ, ὁ ἀμέτρητος μετρεῖται καὶ οὐκ ἀντιτάσσεται,
ὁ ἀπαθὴς πάσχει καὶ οὐκ ἀνταποδίδωσιν, ὁ ἀθάνατος θνῄσκει καὶ καρτερεῖ,
ὁ ἐν οὐρανοῖς θάπτεται καὶ ὑπομένει·
τί τοῦτο τὸ καινὸν μυστήριον ἢ πάντως διὰ τὸν ἄνθρωπον;”

Στο τρομακτικό και ευθυτενές βλέμμα του ανδρός αυτού,
στην αρχιτεκτονική του πρωινού σώματος του,
αναγνωρίζω το απομεινάρι μιας άγνωστης ιστορίας
που μας αφορά.

Διακρίνω εκείνη την εμμονική χρονική γλυπτική
που ενώ είναι προσανατολισμένη στον θάνατο,
απαιτεί το πορτραίτο του νεκρού
για να εξασφαλίσει τη μαγική επιβίωση του.

Η πόρτα είναι πάντοτε ανοικτή.

– worldcity –

Δεκαετίες

Εδώ είναι οι νέοι μ’ ένα βάρος στους ώμους.

Εδώ είναι οι νέοι, μα που είχαν χαθεί;

Χτυπήσαμε τις πόρτες των πιο σκοτεινών δωματίων της κόλασης.

Σπρωγμένοι στα όρια, συρθήκαμε εντός.

Κοιτάξαμε από ψηλά τις σκηνές που επαναλαμβάνονταν,

είδαμε τους εαυτούς μας έτσι όπως ποτέ δεν τους είχαμε ξαναδεί.

Πορτραίτα τραυμάτων και αποσύνθεσης

οδύνες που ακόμα δεν έχουν σβηστεί.

Μα που είχαν χαθεί; Που είχαν χαθεί;

Κουρασμένοι εντός, οι καρδιές μας χαμένες για πάντα.

Ανήμποροι να αντικαταστήσουμε το φόβο με τη συγκίνηση του κυνηγού.

Οι τελετές αυτές μας έδειξαν την πόρτα για τις περιπλανήσεις μας.

Την πόρτα που ανοίγει και κλείνει

και έπειτα χτυπά στο πρόσωπό μας.

Μα που είχαν χαθεί; Που είχαν χαθεί;

Ian Curtis

Ταφικό μνημείο οικογένειας Appiani - γλύπτης: Demetrio Paernio - Κοιμητήριο Staglieno, Γένοβα-Ιταλία


3 responses

  1. τολμώ να σας δείξω αυτό:
    https://katabran.wordpress.com/2010/02/04/%cf%85%cf%80%ce%bf%ce%b8%ce%ad%cf%83%ce%b5%ce%b9%cf%82/
    καλημέρα…

    November 18, 2011 at 11:17

  2. Ένα υπέροχο κείμενο για μια μέτρια φωτογραφία, θα προτιμούσα το ύφος του λόγου σου να συνόδευε ας πούμε… φωτογραφίες του Bruce Davidson στο East 100th Street http://www.edelmangallery.com/davidsonshow3.htm
    Καλησπέρα…

    December 2, 2011 at 17:55

  3. leo

    Η εικόνα. τα λόγια, η μουσική όλα υψηλής αισθητικής. Και του γούστου μου. Σας φιλώ. Καλό απόγευμα.

    December 13, 2011 at 13:47

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s