"We don't see things as they are, we see them as we are" Anais Nin

Έπιπλα: ένα κρεβάτι φτάνει

"Οι περισσότεροι άνθρωποι πιάνονται από τα πράγματά τους σαν ναυαγοί.
Δε τα κατέχουν - κατέχονται απ' αυτά.
Αλλά όταν το κρεβάτι σου έχει φθαρεί, ίσως η ντιβανοκασέλα να' ναι μια κάποια ευεργεσία."
- ένα κείμενο του Στάθη Τσαγκαρουσιάνου, ΕΠΙΛΟΓΕΣ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑΣ -

Francis Bacon in his apartment

Ο Francis Bacon στο άδειο του διαμέρισμα. Ένα κρεβάτι, δυο καρέκλες, ένα τραπέζι, γυμνοί γλόμποι. 
Η προσήλωσή του στα στοιχειώδη της ζωής (δημιουργία, σεξ, αλητεία...) δεν του άφηνε περιθώριο να ψωνίζει έπιπλα.

Λένε ότι το shopping θεραπεύει τη μελαγχολία. Το δοκίμασα προχθές. Ήταν απόγευμα – το βράδυ έπεφτε στη Σταδίου. Μπήκα σ’ ένα μαγαζί σαν υπνωτισμένος κι αγόρασα ένα βίντεο. Πήρα το πιο ακριβό, γιατί είχα πολύ πράμα ν’ αποσβέσω. “Τύλιξέ μου το”, ειπα στον πωλητή. “Θέλω να το πάω με τα πόδια”.

Όταν βγήκα ξανά στην Κλαυθμώνος, τα πρώτα άστρα σκέπαζαν τους ανθρώπους – στις στάσεις, στι βιτρίνες, του φωτισμένους δρόμους…

Στάθηκα στο φανάρι με το κουτί παραμάσχαλα και ξαφνικά δεν είχα διάθεση να περάσω απέναντι. Το shopping με πρόδιδε.

Κι όμως (λίγα χρόνια πριν) έπαιρνα χαρά όταν αποκτούσα ή έκλεβα κάτι. Ένιωθα ασφάλεια μέσα στα κεκτημένα μου. Μπορεί, μικρός, να έβρισκα ακατανόητη τη μανία της μάνας μου να κλειδώνει στο άβατο της σαλοτραπεζαρίας όλα μικροαστικά της status symbols (σερβίτσια, χαλιά, έπιπλα) ή να έβρισκα μίζερο τον αγώνα του πατέρα μου να αγοράσει ένα καλύτερο αμάξι. Έλεγα ότι τα πράγματα αξίζουν για να τα χρησιμοποιείς, να τα τσακίζεις – αλλά γνώρισα κι εγώ την επιδεικτική τους γλύκα και κυρίως την καθησυχαστική τους δύναμη μέσα σ’ ένα δωμάτιο που το χτυπάνε σαν καταιγίδα οι ανασφάλειες. Οι δίσκοι ΜΟΥ, τα γκάτζετ ΜΟΥ, οι μηχανές ΜΟΥ – ήταν πάντα εκεί όταν κάποιος με πρόδιδε και με αγκάλιαζαν με τα αισθηματοποιημένα τσίπς τους. Τα πράγματά ΜΟΥ ήταν η επιθετική βιτρίνα μου – φθονούσα, βλέπετε, τα βόρεια παιδιά με τα cabrio και τα υπερλουσάτα studio στο Κολωνάκι, έδινα μισό μισθό για μια νύχτα στο Hotel des Palmes, ήμουν γνήσιο παιδί αυτής της μοντέρνας υπεκφυγής που με τη συσσώρευση κεκτημένων προσπαθεί να ξεχάσει ότι τα πράγματα που τον καίνε δεν μπορεί να τα κατέχει και ότι όσα κι αν μαζέψει, δε θα τα πάρει μαζί του.

Η τάση αυτή, που έπαθε παροξυσμό στα eighties, σιγοκαίει ακόμα σαν πτοημένος πόθος σε κάθε μικροαστικό νοικοκυριό. Είναι μια τάση που την υποδαυλίζουν όλα τα lifestyle του πλανήτη, ικανοποιούν όλες οι αγορές, στηρίζουν όλες οι κυβερνήσεις – είναι ο σκληρός πηρήνας της αγοράς, το νόημα του Δυτικού Κόσμου, ο λόγος για τον οποίο ζουν οι άνθρωποι μετά τα τριάντα: η κατοχή αγαθών.

Εγώ, όμως, μετά τα τριάντα απώλεσα όλες σχεδόν τις ψευδαισθήσεις για την ιδιοκτησία. Συμπτωματικά, αυτό έγινε και τάση της νέας εποχής. Ακούω για ομάδες νέων παιδιών, παράξενες cults της Ευρώπης, που απαρνούνται την “αρρώστια του πολιτισμού”, παίρνουν ξανά τους δρόμους με τα υπάρχοντά τους σε ένα σάκο, ζουν σε κοινόβια στα λιβάδια της Σκωτίας ή σε κατειλημμένα σπίτια στο Camden – νέοι Κυνικοί που περιφρονούν το χρήμα και τον επιπλωμένο κόσμο: Crusties, νεο-μπίτνικς, new age travellers, κυβερνοχίπις, νεο-μποέμ, νομάδες της νέας εποχής…

Sexually charged' by Francis Bacon: οne of the most ‘seductive’ female potraits ever produced

Τους συμπαθώ, αλλά δεν ανήκω σ’ αυτούς. Εγώ δεν υποδύομαι το πετεινό του ουρανού, ελπίζοντας ότι θα με επιπλώσει ο Κύριος. Ζω σε άδεια δωμάτια όχι απο μια (όντως trendy) ‘κριτική του καταναλωτισμού”, αλλά από την προσωρινή, ελπίζω, καθήλωσή μου στους θησαυρούς που είχα κι έχασα. Τους έρωτες μου, τα είκοσι μου χρόνια και δύο τρία πρόσωπα που αγάπησα και πέθαναν. Αυτά θα ήθελα να ΚΑΤΕΧΩ. Ένα στρατό από σκιές και αισθήσεις. Ένα βίντεο στο DNA μου που να προβάλλει επαναληπτικά μέσα μου τη σκηνή που αγαπηθήκαμε με πάθος, την εικόνα του νέου σώματός μου, το χαμόγελο του παππού μου που σιγά σιγά αρχίζω και ξεχνάω. Δεν το ελέγχω, αλλά όταν βρέχει τις νύχτες του χειμώνα, αισθάνομαι ένα αίσθημα ΟΡΙΣΤΙΚΟ όταν, κουκουλωμένος στο κρεβάτι, σκέφτομαι τον παγωμένο αέρα στον τάφο του, το νερό που στάζει από το μαύρο πεύκο, τον ήχο της στάλας στον σταυρό – κι άλλες φορές, μου είναι αβάσταχτο το φιάσκο του σώματός μου, τα μάτια που ωχραίνουν, το δέρμα που μαζεύεται, το γυμνό μου κρανίο. Αλλά εκείνο που με πτοεί πιο πολύ απ’ όλα είναι ο μαρσμός του έρωτα (του κάθε έρωτα) που τον πίστευα αιώνιο (και που για μια στιγμή όντως τον κατείχα), η σκόνη που κολλάει στα δάχτυλα και μου υπενθυμίζει πως ό,τι κατέχεται δεν μπορεί να κατέχει κι ό,τι πεθαίνει δεν μπορεί να’ χει καμιά χρονική αξίωση κι ό,τι φθείρεται δεν μπορεί να κάνει την ομορφιά δική του – παρά μόνο την προσκυνάει, σαν συντετριμένος πιστός

Φαντάζομαι, βέβαια, πως κι εγώ κάπoια στιγμή θα ωριμάσω – σαν τους ευδαίμονες συνοδοιπόρους μου. Θα ξεφύγω από τον πρωκτικό στάδιο και θα παρηγορηθώ στο τιμόνι κάποιου δεκαεξαβάλβιδου. Αυτό άλλωστε είναι η ωριμότητα: να ξεχνάς τον ίλιγγο ενός φιλιού, ναρκωμένος από το τριπ της κοινωνικής δύναμης. Να βολεύεσαι με γκάτζετ και τίτλους ιδιοκτησίας (και να καμαρώνεις από πάνω) έχοντας “λησμονήσει” ότι είσαι ένα ασήμαντο κλάσμα στην άλγεβρα του θανάτου ή ότι η δόξα της ζωής σου (ο έρωτας, η νεότητα…) ήταν η λάμψη μιας χημείας που δεν έλεγχες.

Μακάρι να συμβεί! Πάντα το επιθυμούσα ν’ ανήκω στο στρατό κατοχής – να είμαι ένας μεθυσμένος γιάπης του Ρομέο, να λιώνω με Κυριαζή και Κούκα, σχεδιάζοντας την επόμενη επένδυση! Να ζω μια ζωή ημια-συνείδητη, κάτω από βουνά επίπλων και γλυκές υπεκφυγές – και το βράδυ να θερμαίνω τον έρωτας της γυναίκας μου με την υπόσχεση μιας γούνας. Αν δεν μπορείς να εφευρίσκεις ψευδαισθήσεις (φτηνές ή μεγαλειώδεις, – αδιάφορο) τότε είναι αδύνατον να ζήσεις αυτό το περίττωμα που είναι η ζωή. Υπό αυτή την έννοια, οι ευδαιμονιστές μου βάζουν τα γυαλιά. Τους ζηλεύω. Ο ωμός ρομαντισμός, τι παραπάνω μου προσφέρει εκτός από το να με κάνει λιώμα;

Κάνω λοιπόν προπόνηση στην ιδιοκτησία αγαθών, χαϊδεύω το πολυτελές κουτί και διασχίζω τη Σταδίου, σαν να’ ταν η Αχερουσία. Ο αέρας του φθινοπώρου μου θυμίζει τις ζεστές θάλασσες του νησιού, μια ξαφνική καλοσύνη με πιάνει – κάτι παιδιά σκύβουν σε μια βιτρίνα και διαβάζουν φωναχτά τιμές.

Το ίδιο βράδυ συνδέω τα καλώδια και μπαίνω επιτέλους στην επικράτεια των σκιών. Αν όχι σύντομα, σε λίγα χρόνια θα είμαι κι εγώ μια από αυτές.

Κλείνω τα μάτια.

Three Studies of Figures in Beds, 1972, Francis Bacon

One response

  1. το ταξίδι του δωρητή είναι μια ιδανική λύση, αν θέλεις να ξεφορτωθείς περιττά γκάτζετς και γενικότερα διάφορα άχρηστα πραματάκια, βγάλτα στο πεζοδρόμιο…

    πραματάκια χωρίς συναισθηματική όμως διακινδύνευση, αφού η ψυχή, σαν μη-ύλη που είναι, αδυνατεί να συμμετάσχει στην αμοιβαιότητα γενναιοδωρίας και ευγνωμοσύνης…

    February 18, 2012 at 19:10

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s