"We don't see things as they are, we see them as we are" Anais Nin

“Κάτι για σένα…” του Στάθη Τσαγκαρουσιάνου

"Τη γεμίζει πουλιά, τέρατα, λουλούδια, αραβουργήματα - απο μια λύσσα να τη κάνει δική της, να μπει μέσα της, να ζήσει μέσα της, να... Αδύνατον." - photo by Nan Goldin

Λέγεται “And Now This”. Είναι η ιστορία μιας γυναίκας που φτάνει στα άκρα απ΄ το πόθο για μια άλλη γυναίκα. Είναι η ομροφιά της που τη θολώνει, η αδιαφορία της, η διαφορά της.

Την απαγάγει, τη κλείνει στο εργαστήριο τατουάζ που δουλεύει, κάτω από μια γεφυρα, της κάνει ενέσεις, και χορταίνει το αναίσθητο σώμα της. Όμως, μέσα στο άψυχο κορμί που αγκαλιάζει, υπάρχει ένα μυαλό που δε δίνει δεκάρα γι’ αυτήν. Τρεις  μέρες τη κρατάει αναίσθητη και τη χτυπάει  με τις βελόνες του τατουάζ.  Γράφει: “Πιέστε εδώ” στη κοιλιά της, “made in England” στη πλάτη της. Τη γεμίζει πουλιά, τέρατα, λουλούδια, αραβουργήματα – απο μια λύσσα να τη κάνει δική της, να μπει μέσα της, να ζήσει μέσα της, να… Αδύνατον. Όταν τελειώνει, εξουθενωμένη το αριστούργημά της τηλεφωνεί στο νοσοκομειακό και την αστυνομία. Θέλει να πεθάνει.

Στο μεταξύ την έχουμε δει να τραβιέται, να φθείρεται απο απολαύσεις μισές. Θέλει να κάνει ένα παιδί, θέλει να μη κάνει έρωτα ευκαιριακά, να μην είναι λεσβία, να μην είναι μόνη, να μην έχει αψιλιές.. Οπότε, πιάνει δουλειά στα τατουάζ του Ντοκ Πότερ και μαθαίνει να χτυπαέι δελφίνια που πηδούν στο μπράτσο των αγγέλων της κόλασης.

Κι έπειτα έρχεται αυτή. Απόλυτα ωραία. Εκτυφλωτική. Μαύρα μαλλιά. Γαλανά μάτια. Άσπρη Rolls-Royce.  Τη βλέπει τυχαία. Και θέλει να τη χαστουκίσει, να τη φιλήσει, να κουβεντιάσει μαζί της, να τη πετάξει στις λάσπες. Λαγνεία; Χαρά; Οργή; Παθος;  Όλα, – και κάτι ακόμα.

Και την απαγάγει – εύκολα, πανεύκολα. Τη φυλακίζει  – όπως τη πεταλούδα ο συλλέκτης. Αλλά είναι αδύνατο να αγαπηθεί από αυτήν. Την εκδικείται χαλώντας το ωραίο της δέρμα. Χαλώντας το αντικείμενο του πόθου της.

Είναι το πιο δυνατό μικρό διήγημα που διάβασα φέτος, “And Now This”. Δημοσιέυται στο περιοδικό “20/20”, με υπογραφή Carl Tighe, και είναι βραβευμένο, το 1988.

Γιατί με συγκινεί τόσο;

Γιατί σε αυτό φαίνεται καθαρά κάτι που επίτηδες πολλοί αποσιωπούν. Η δύναμη του σεξ. Πόσο στενά είναι συσχετισμένο με τις τάξεις. Με την εκδίκηση. Με τον πόνο…

"...φαίνεται επίσης, με φτωχά υλικά, το σεξουαλικό τοπίο που ζούμε. Όλοι κοιμούνται με όλους, όλοι τα κάνουν όλα, και όλοι είναι κατά βάθος αγνοί. Και μόνοι. Και φοβισμένοι..." - photo by Nan Goldin

Φαίνεται επίσης, με φτωχά υλικά, το σεξουαλικό τοπίο που ζούμε. Όλοι κοιμούνται με όλους, όλοι τα κάνουν όλα, και όλοι είναι κατά βάθος αγνοί. Και μόνοι. Και φοβισμένοι.

Φοβούνται τους άντρες, το σεξισμό, τις γυναίκες, τη τρυφερότητα, τον οργασμό, το στόμα που μυρίζει τσιγάρο – ένα νευρωτικό τοπίο, όπου η ασυδοσία είναι εξάδελφος της μοναξιάς, κι ο πόθος κάτι εγκεφαλικό, κάτι μανιακό, που δεν κοιτάει πια τα άλλα σώματα, αλλά το δικό μας, σαν ένα μάτι που έιναι στραμμένο προς τα μέσα μας.

Είναι, αν έχει αξία να το πω, το λογοτεχνικό ανάλογο στις φωτογραφίες της Ναν Γκόλντιν (Nan Goldin).  Είναι η νέα λογοτεχνία, φαινομενικά στεγνή, αντιγκλάμορους, λακωνική, χύμα και κατά βάθος ρομαντική, τόσο που σε κάνει να πονάς, γιατί ο άνθρωπος είναι φτιατμένος έτσι λάθος κι η χημεία των σπλάχνων δεν ξέρει τι θα πει να θέλεις κάτι που δεν μπορείς να το έχεις.

Ναι, συγκινούμαι από τις φωτογραφίες και τα βιβλία αυτών των νέων ονομάτων. Γιατί βαρέθηκα τη κομψότητα. Τις ιδέες. Τα άλλα αντ’ άλλων. Με πείθουν πια αυτοί που μιλάνε για το πόνο στο στομάχι, τη πεζότητα της φαντασίωσης, τη βαρβαρότητα του θέλω.

Απλά πράγματα. Υποκείμενο, ρήμα, αντικείμενο. Αυτή είναι η ζωή στο κάτω – κάτω.

Τουλάχιστον η δική μου.

"...γιατί βαρέθηκα τη κομψότητα. Τις ιδέες. Τα άλλα αντ' άλλων. Με πείθουν πια αυτοί που μιλάνε για το πόνο στο στομάχι, τη πεζότητα της φαντασίωσης, τη βαρβαρότητα του θέλω...." - photo by Nan Goldin

- του Στάθη Τσαγκαρουσιάνου -
εφημερίδα "Ελευθεροτυπία" - στήλη "Επιλογές"
3 Σεπτεμβρίου 1989

7 responses

  1. αν το καλοσκεφτεί κανείς, το σεξ και η βία αποτελούν τα δύο θεμελιώδη ζητήματα που σχηματίζουν τη βάση της ανθρώπινης κατάστασης… πόσες φορές μέσα από τη βία και το σεξ δεν έχουν σκιαγραφηθεί εικόνες μοναχικών και ανήμπορων ανθρώπων…
    προ μηνών είχα διαβάσει τη “Σβάστικα” του Τανιζάκι, έχει μεταφερθεί και στην μεγάλη οθόνη, εν πολλοίς κοινό θέμα…

    θα αναζητήσω το “And Now This”

    January 19, 2012 at 12:18

  2. Ως short storie νομίζω ότι δε μπορεί να βρεθεί μόνο του. Είναι και πολύ παλιό, αν πρόσεξες – το κείμενο του Τσαγκαρουσιάνου είναι του 1989, ενώ η μικρή ιστορία του Carl Tighe “And Now This” είναι του 1988…

    Κάτι στο οποίο πρόχειρα μπορεί να ανατρέξει κάποιος: http://www.carltighe.co.uk/reviews.htm

    και πιθανόν να περιέχεται πλέον στο Rejoice! and Other Stories

    Σύμπτωση: το μυθιστόρημα του Junʼichirō Tanizaki, αν δε κάνω λάθος, είναι της ίδιας χρονιάς με αυτό του Carl Tighe: του 1988 – ίσως και ενδεικτικό μιας νέας σεξουαλικότητας που ξεπήδησε στις μεγαλες πόλεις τη δεκαετία του ’80 και θα χαρακτηρίζει, για πολύ ακόμα, το (σεξουαλικό) τοπίο.

    January 19, 2012 at 15:23

    • πρόσεξα το φύυλο της Ε, θα το ψάξω…
      φχαριστώ για τις οδηγίες…

      January 19, 2012 at 18:01

  3. φύλλο… :)

    January 19, 2012 at 18:01

  4. έλαβα σε mail από μια φίλη και το παραθέτω εδώ:

    “….δεν με αγγίζει η όλη ιστορία, ούτε ο ενθουσιασμός του γράφοντα (οι φωτογραφίες, όμως, είναι καλές).

    -“Είναι η νέα λογοτεχνία, φαινομενικά στεγνή, αντιγκλάμορους, λακωνική, χύμα και κατά βάθος ρομαντική, τόσο που σε κάνει να πονάς, γιατί ο άνθρωπος είναι φτιαγμένος έτσι λάθος κι η χημεία των σπλάχνων δεν ξέρει τι θα πει να θέλεις κάτι που δεν μπορείς να το έχεις.”-

    Εμένα η ιστορία, όπως την παρουσιάζει ο Τσαγκαρουσιάνος. (ο οποίος, παρεμπιπτόντως, δεν αναφέρει τίποτα για την ποιότητα γραφής του συγγραφέα), μου φαίνεται επαρκώς στεγνή (μονοδιάστατη, σε αντίθεση, πχ, με την τελευταία ταινία του Αλμοδοβάρ), φαφλατάδικη και προσποιητή (κι όχι λακωνική και χύμα), και αρκετά αρσενική, τόσο που χάνεται κάθε ίχνος της θηλυκής πολυπλοκότητας.

    Νομίζω ότι μια γυναίκα εκδικείται με πιο σύνθετο τρόπο, αλλά αυτό είναι κάτι που επιδέχεται κουβέντα… Πάντως, το μπαμ-χτυπώ και φυλακίζω το αναίσθητο θήραμα μου’ρχεται πολύ αντρικό.

    Όλα τα πράγματα έχουν, βέβαια, τις εξαιρέσεις τους ….

    …. Σε κάθε περίπτωση, ωστόσο, δεν νομίζω ότι νοείται κατάκτηση χωρίς υποταγή.

    Επίσης, δεν μπορώ να δεχτώ τον όρο “γκλάμορους” λογοτεχνία! Τι είναι δηλαδή γκλάμορους;

    Το Σπίτι των Πνευμάτων της Αλιέντε, που χαρτογραφεί υπέροχα γενιές (έστω και πιο νορμάλ) ερώτων, ή Η Φιλοσοφία στο Μπουντουάρ του αγαπημένου μαρκήσιου, όπου μέσα στο πλήθος των φαντασμαγορικών σκηνών του, παρουσιάζεται και η πλέον βλάσφημη ιστορία: ο βιασμός της μάνας από τη 15χρονη κόρη της, Ευγενία;

    Όσο για τον πόνο τού “να θέλεις κάτι που δεν μπορείς να το έχεις”, σου στέλνω μια από τις πιο αγαπημένες μου εικόνες, made by Caravaggio!

    [IMG]http://i43.tinypic.com/2hy9wuc.jpg[/IMG]Narcissus by Caravagio

    Α, κι ας θυμηθούμε την Bjork που τα κατάφερε!!…..”

    January 21, 2012 at 03:31

  5. γαϊτανάκι…
    η σκοτεινη και συνάμα η επικίνδυνα γοητευτική γωνιά του σεξουαλικού σύμπαντος του καθενός μας …
    se sentir bien dans sa peau που λένε και οι γάλλοι, πάντως, είναι μεγάλη υπόθεση!
    και μια είπα “γάλλοι” και είπες Αλμοδόβαρ…

    στη δίνη του έρωτα δεν παρασύρονται οι ήρωες αλλά παρασύρονται η ζήλια, το πάθος, η παραφορά, η εξουσία, ο εκβιασμός, η εξαπάτηση και η προδοσία…ο παράφορος έρωτας είναι όντως ανεξήγητος, και όταν είναι κανείς παράφορα ερωτευμένος δεν σκεφτεται, απλά πράττει…
    η ποιότητα γραφής και οι ετικέττες στα είδη της λογοτεχνίας από την άλλη, είναι για τους κριτικούς, απ τη μεριά μου μόνο νιώθω και ακούω όσα μου μιλά κανείς είτε με εικόνα, είτε με ήχο , είτε με λόγια-κείμενο…
    το “είδωλο” απόλυτα εύγλωττο…
    καλημέρα

    January 21, 2012 at 11:14

    • η αλήθεια είναι ότι όταν επιχειρεί κάποιος να ανα / δημοσιεύσει ένα κείμενο σχετικά με τον (παράφορο) έρωτα θα πρέπει να είναι πιο προσεκτικός από ό,τι ήμουν εγώ – εννοώ ότι η ευκολία της δημοσίευσης δε θα πρέπει να αντικαθιστά τη δυσκολία του περιεχομένου – της εμπειρίας – έτσι λοιπόν το πεδίο που ανοίγεται είναι μεγάλο – γιατί είναι πλήρως προσωπικό και πολύ πιο πολύπλοκο απ’ την ανάγνωση και τη γραφή

      με σκόρπιες τις σκέψεις / εγώ / σκέφτομαι ότι και το And Now this και η γραφή του Τσαγκαρουσιάνου ασχολούνται με μια εσωτερική εμπειρία του ατόμου, τον (παράφορο) έρωτα που ως τέτοια , δεν μπορεί να καταγράφει από κοινού.

      Έτσι, έχει μεγάλη αξία ο τρόπος που υποσυνείδητα ο καθένας μας θα ερμηνεύσει και θα επεξεργαστεί ένα φαινομενικά απλό, συνηθισμένο περιστατικό σχετικά με μια κρίσιμη συναισθηματική εμπειρία.

      Κάποιες φορές η λογοτεχνία, η μουσική, ο κινηματογράφος διαστασιολόγησαν την εμπειρία αυτή με ανεπανάληπτο τρόπο και είμαστε ευγνώμωνες σε αυτούς που τόλμησαν και το κατάφεραν. Γιατί μας βοήθησαν να προχωρήσουμε, – εννοώ μας βοήθησαν να κατανοήσουμε αυτή τη προσωπική και ανεπανάληπτη εμπειρία.

      η παρατήρηση της Μ. για το πίνακα του Καραβάτζιο είναι συγκλονιστική και με αιφνιδίασε – να πως, τόσο απρόοπτα, μπορεί ο καθένας να το αντιληφθεί και αμφισβητώντας οτιδήποτε προηγούμενο να προχωρήσει αυτό για το οποίο προσπαθήσαμε να μιλήσουμε

      σωστά, νομίζω, ότι “στη δίνη του έρωτα δεν παρασύρονται οι ήρωες αλλά παρασύρονται η ζήλια, το πάθος, η παραφορά, η εξουσία, ο εκβιασμός, η εξαπάτηση και η προδοσία…” – γιατί έτσι μπορώ να θυμηθώ την “Αντιγόνη” του Σοφοκλή, ένα έργο στο οποίο δε βρίσκουμε καμιά ερωτική σκηνή μεταξύ Αίμονα και Αντιγόνης, αλλά είναι σε διαρκή, σαφή και σκληρή διαπραγμάτευση το πυρ το κατακαίον του έρωτα – τώρα που το σκέφτομαι είναι απίστευτο…

      και πραγματικά, είναι ατέλειωτες οι προσωπικές καταθέσεις που μπορούν να παρατεθούν, όλες δημιουργούν μια ηθική, και όλες έχουν τη δική τους θερμοκρασία – κατά κάποιον, πάντα, τρόπο –

      έτσι και, τρόπος του λέγειιν το:

      έτσι, αν μπορώ, ας παραθέσω κι εγώ, κατά τον τρόπον του λέγειν, για την ιερότητα αυτής της (ανεπανάληπτης) ανθρώπινης εμπειρίας, το κείμενο:

      “Η Εν Παραδείγματι Αναφορά”

      …μιας εικόνα, μια στιγμή, ένα κείμενο για την απαρχή και τον θείο σκοπό αυτής της εμπειρίας

      January 21, 2012 at 19:44

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s