"We don't see things as they are, we see them as we are" Anais Nin

Posts tagged “film

City of Life and Death

a film, a text, a painting, a funeral song

about abominable

ένα κείμενο, ένα φιλμ, ένας πίνακας, ένα μοιρολόι

για το αποτρόπαιο:

Nanjing! Nanjing! – City of Life and Death

"Είστε ανήθικοι" - "You're immoral"

Dust of Time – The most poetic and personal film directed by Angelopoulos

“The Dust of Time”


Dust of Time: the most poetic and personal film directed by Angelopoulos

Angelopoulos describes himself as an intermediary who turns pre-existing stories into reality.

Angelopoulos did not say much by way of introduction, but he responded well to the many questions put to him.
He talked about commercial cinema which targets a large audience and also about the kind of cinema that tries to find an audience and communicate with people of particular sensitivity.
He described his student years as
“a time of absolute innocence and a visionary relationship with the future which no longer exists.”
When discussing critics and criticism, he was unable to hide a tone of bitterness and anger:
“Filmmakers are not chosen by critics or the audience. They are chosen by time.”
He commented on his films, the chapters of a long story on human destiny, on the time that has already passed and that which is now transpiring as well as the current era.

“We are experiencing a time with a closed horizon. It is the most locked-up period I have experienced, it is a 100 percent foggy landscape. We are living in a world that has no idea where it is heading.”

dust_of_time_1Next project Angelopoulos said he was the intermediary for turning existing stories into reality.
For the first time, he revealed the provisional title of his next film, “Tomorrow,” but refused to say more about it. “An idea needs to sleep until it is born. If you shake it, it is destroyed.”
“The Dust of Time” is described as a story without borders, a review of the past century through a love that challenges time.

“I hope the film will be seen for what it is and not as something else,”

he said, ending the meeting, two days before the film’s Athens premiere and three days ahead of its screening at the Berlin Film Festival.

The scenario is about an American director of Greek ancestry who is making a film that tells his story and the story of his parents.
It is a tale that unfolds in Italy, Germany, Russia, Kazakhstan, Canada and the United States.
The main character is Eleni, who claims the absoluteness of love.
The film is also a long journey into the vast history and the events of the last fifty years that left their mark on the 20th century.
The characters in the film move as though in a dream with the dust of time confusing memories.


Source Text: ANAMPAE-Kathimerini
Source Image: Christophe Penchenat

Through references to the Thebaid cycle, the three films that make up Theo Angelopoulos’ “Trilogy” follow the destiny of Hellenism as recorded in the relationship of two people, who first meet as children in 1919 during the flight of the Greeks from Odessa, only to lose each other and find each other again in different time periods in different parts of the world, living through the great historic events of the 20th century and the turn of the 21st.

The second film of the trilogy is entitled “THE DUST OF TIME” and takes place in the former Soviet Union, the Austrian-Hungarian borders, Italy and New York between 1953 and 1974, from the eve of Stalin’s death to Nixon’s resignation in the United States and the fall of the Greek junta.

The shootings of the film took place in Greece, Kazakhstan, Russia, Italy and Germany and finished in February 2008. It is a Greek-German-Italian-Russian co-production. Many international actors participate in the film such as: Willem Dafoe, Irene Jacob, Bruno Ganz and Michel Piccoli.

Source Text: CL productions

Η Σκόνη του Χρόνου: Τέο Αγγελόπουλος, ο μεγάλος δάσκαλος της σκηνοθεσίας “

Τρεις μεγάλες γερμανικές εφημερίδες δημοσιεύουν σήμερα στις επιφυλλίδες τους κριτικές για το καινούργιο φιλμ του Θόδωρου Αγγελόπουλου η ‘Σκόνη του Χρόνου’.

“Και τώρα σταθείτε μια στιγμή”, τιτλοφορεί την κριτική της η εφημερίδα Die Welt:

“Ο μεγάλος δάσκαλος της σκηνοθεσίας Τέο Αγγελόπουλος αφήνει τους σταρ να ‘αλλάζουν’ στη σκόνη του χρόνου.”

“Σήμερα που κινηματογραφική πραγματικότητα σημαίνει γρήγορες, αγχώδεις σκηνές τα μεγάλα, αργά πλάνα του Αγγελόπουλου φαντάζουν ενοχλητικά, ξένα  -και ας είμαστε ειλικρινείς-  πιο κουραστικά από ό,τι στη δεκαετία του ’70, όταν έγινε διάσημος ο Αγγελόπουλος με ταινίες, όπως ο ‘Θίασος’. Η αποξένωση αυτή ενισχύεται στην ταινία ‘η Σκόνη του Χρόνου’ κυρίως με τη συχνή χρήση της κάμερας που ακολουθεί φιγούρες με γυρισμένη την πλάτη.”

cnav03196x1“Η γη δακρύζει στην Πύλη του Βραδεμβούργου – εικόνες αποχαιρετισμού του 20ου αιώνα” είναι ο τίτλος της κριτικής της Süddeutsche Zeitung που αναλύει το στίγμα της σκηνοθετικής πορείας του Αγγελόπουλου για να καταλήξει:

“Η κινηματογραφική δημιουργία του Αγγελόπουλου άρχισε με ιστορικές τραγωδίες και ολοκληρώνεται σαν ένα άλμπουμ αναμνήσεων. Είναι άδικο που η ‘Σκόνη του Χρόνου’ παίζεται εκτός ανταγωνισμού”.

“Περίπατος αναμνήσεων” είναι τέλος ο τίτλος της κριτικής στην Frankfurter Allgemeine Zeitung:

“Η Σκόνη του Χρόνου είναι μια πολύ αργή ποιητική περιδιάβαση, φορές – φορές φαίνεται το στίγμα της κάπως ακαθόριστο, αλλά στις καλύτερές της στιγμές έχει σκηνοθετηθεί σαν ένας περίπατος αναμνήσεων”.

Επιμέλεια: Βιβή Παπαναγιώτου

Πηγή: Deutsche Welle

3. Ladies of Silence: The Divas of the Third Reich – Henny Porten

Henny Porten



Ο γάλλος κριτικός Georges Sadoul έγραφε για την Porten “Εύρωστη και ξανθιά, σου θυμίζει τις Βαλκυρίες και τα μπρούτζινα αγάλματα στις πλατείες τις Γερμανίας”.

Παιδικά χρόνια

Η Henny Porten γεννήθηκε στις 7-1-1890 στο Magdeburg. Υπήρξε απ’ τις διαπρεπείς ηθοποιούς της γενιάς της. Κόρη του Franz Porten, βαρύτονου, ηθοποιού και διευθυντή του Δημοτικού Θεάτρου του Magdeburg. Η Porten άρχισε την κινηματογραφική της καρριέρα σε ηλικία 16 ετών, το 1906, χωρίς καμία προυπηρεσία στο θεατρικό σανίδι.

Το ξεκίνημα και η καταξίωση

Από το 1910 το όνομα της Porten γίνεται γνωστό από την ερμηνεία της σαν το τυφλό κορίτσι, στο μελόδραμα “Das Liebesgluck der Lieben”, ρόλος γραμμένος για την ίδια από την αδερφή της.

Από το 1912 ήδη, η Henny Porten γίνεται μια πραγματική σταρ στην Γερμανική επικράτεια. Παρέμεινε ελάχιστα γνωστή έξω από αυτήν.

Συχνά εμφανίζεται στα μέτρια, αλλά δημοφιλή φίλμς του Gustav Frölich, αλλά έφθασε στο απόγειο της καριέρας της, κάτω από την καθοδήγηση του Ernst Lubitsch, με τις ταινίες “Anne Boleyn” (1920, αγγλικός τίτλος “Deception”), και “Kohlhiesel’s Daughter” (1920), με συμπρωταγωνιστή και στις δύο τον Emil Jannings.

“Henny Porten: η πεμπτουσία της γερμανικής γυναικείας φύσης”

Στα τέλη της δεκαετίας του ’20, η Henny αποτελούσε μια μεγάλη σταρ αλλά στην Γερμανία η φιγούρα της σήμαινε και την πεμπτουσία της γερμανικής γυναικείας φύσης. μιας ευγενούς κυρίας  και όχι μιας μικροαστής. Ο γερμανικός τύπος πρότεινε την Henny Porten για την προεδρία της Γερμανικής Δημοκρατίας, υποστηρίζοντας ότι με το ήθος και την τιμιότητά της θα συνέβαλε στη λύση των προβλημάτων της γερμανικής κοινωνίας.

Βέβαια, αυτή την εικόνα σύντομα η ναζιστική εποχή θα την παγώσει…

Η περίοδος των Ναζί – H Henny Porten στην μαύρη λίστα του Goebbels

Με την άνοδο των Ναζί στην εξουσία, η καριέρα της Henny Porten, έμελλε να σταματήσει: για τον Goebbels και την πολιτική του η star Porten ήταν ένα μεγάλο πρόβλημα, καθώς ήταν γυναίκα εβραίου γιατρού. H Porten αρνήθηκε να χωρίσει τον άντρα της και ο Goebbels δεν μπορούσε να συμβιβαστεί με αυτό. Δεν ήταν μόνο ότι της σταμάτησε την καριέρα της στην Γερμανία, αλλά και της αρνήθηκε visa για να εργαστεί στο Hollywood σε μια ταινία του Ernst Lubitsch. Το κοινό όμως την θυμόταν και την ήθελε. Η Porten μπόρεσε να γυρίσει δύο ταινίες το 1938, σε μια αυστριακής παραγωγής κωμωδία, την “Der Optimist”, και σε ένα σινέ δράμα, το “War es der im Dritten Stock”.

Τρία χρόνια αργότερα, ο G.W. Pabst, παλιός της φίλος, θα την δώσει τον ρόλο της δούκισσας στο φιλμ “The Comedians” (1941). Έπειτα από άλλα τρία χρόνια, το 1944, θα επανενωθεί στο πλατό με τον Gustav Frölich, παίζοντας στην κωμωδία “Familie Buchholz”.

Το τέλος της Ναζιστικής περιόδου

Μια αεροπορική επίθεση θα αφήσει άστεγη την Henny Porten και τον σύζυγό της, στους χιονισμένους δρόμους. Κανένας δεν ήταν πρόθυμος να τους δώσει στέγη, οι παλιοί τους φίλοι τους είχαν εγκαταλείψει. Σαν τιμωρία ακολούθησε ο εγκλεισμός τους σε στρατόπεδο.

Επιβίωσε της πτώσης του Τρίτου Ράιχ, και έζησε το υπόλοιπο της ζωής της ως ένας ζωντανός θρύλος.

Μετά τον πόλεμο επέστρεψε στην Γερμανία και έτυχε θερμής υποδοχής.

Συνέχισε να γυρίζει φίλμς σε όλη τη δεκαετία του 1950

Η Henny Porten από τα 1906 έως το 1941 γύρισε πάνω από 200 ταινίες.

Πέθανε στις 16 Οκτωβρίου 1960, και η κηδεία της έγινε στο Βερολίνο. Το μνήμα της βρίσκεται στο Friedhof der Kaiser-Wilhelm-Gedächtniskirch.



Οκτώβριος 2008



Filmography of Henny Porten: http://www.fandango.com/hennyporten/filmography/p57385?sort=release-date&srtste=sorted_up

Photogallery of Henny Porten: http://silent-movies.com/Ladies/PPorten.html


1. CRIRICKER – Film Recommendations and Community


2. FANDANGO – Movie Tickets and Theater Showtimes




4. IMDB (The Internet Movie Database)




6. Hans J. Wollstein, All Movie Guide

7. Κινηματογραφικά Τετράδια – τεύχη 27 – 28, «Οι ντίβες του Γ’ Ραίχ», του Κωνσταντίνου Τομανά, 1987


upcoming post: 4. Ladies of Silence: The Divas of the Third Reich – Olga Tschechova – The “Grande Dame of German Film”


2. Ladies of Silence: The Divas of the Third Reich – Lilian Harvey

Lilian Harvey

1906 – 1968

Τα φυσικά χαρακτηριστικά της έκαναν ένα πλάσμα αιθέριο: λεπτή, με γαλάζια μάτια και ξανθά σγουρά μαλλιά, μαγνήτιζε με την παρουσία της όπου κι αν εμφανιζόταν. Έγινε γνωστή με το μότο “το πιο γλυκό κορίτσι του κόσμου”.Δεν έμοιαζε διόλου με την Zarah Leander ή την Henny Porten, υστερούσε όμως έναντι τους στην υποκριτική.

Η Lilian Harvey, γεννήθηκε στις 19-1-1907, στο Λονδίνο, από αγγλίδα μητέρα και γερμανό πατέρα.

Βρέθηκε στη Γερμανία, στο Magdeburg λίγο πριν αρχίσει ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος, και μετά την έναρξη του πολέμου, οι γονείς της την έστειλαν να ζήσει με το θείο της στην Ελβετία.

Σε ηλικία 16 ετών, το 1923 βρέθηκε στο Βερολίνο, να παρακολουθεί μαθήματα τραγουδιού και χορού (δίπλα στην διάσημη χορογράφο Μαρία Τσίμερμαν), στο Berlin State Opera.

Το ξεκίνημα έως την αναγνωριση

Στη συνέχεια εργάστηκε στο θέατρο, έως που το 1924 πήρε το ρόλο μιας μικρής εβραιοπούλας, της “Ruth”, στο φιλμ “Der Fluch ” που σκηνοθέτησε ο  Robert Land.

Ακολούθησαν αρκετοί μικροί ρόλοι στον βουβό κινηματογράφο.

Το 1925 θα λάβει το πρώτο πρωταγωνιστικό της ρόλο στο φιλμ “Leidenschaft. Die Liebschaften der Hella von Gilsa”

H Lilian Harvey εξ’ αιτίας και των μαθημάτων στο τραγούδι θα βρεθεί σε καλή θέση στη εποχή του ομιλούντα κινηματογράφου.

Έτσι, και το πρώτο της φιλμ στον ομιλών κινηματογράφο, με συμπρωταγωνιστή τον Willy Fritsch ήταν το ” Die keusche Susanne” το 1926, αποτελώντας το “ονειρικό ζευγάρι” των αρχών της δεκαετίας του ’30 γυρίζοντας το ρομαντικό φιλμ Liebeswalzer.  Έκτοτε, γύρισαν άλλα 14 φιλμ μαζί, και η Harvey θα αποκαλείται από τον τύπο ως “το πιο γλυκό κορίτσι του κόσμου”.

Η επιτυχία και το κάλεσμα του Hollywood

Το 1931στο φιλμ “Der Kongreß tanzt” θα τραγουδήσει το περίφημο αειθαλές  “Das gibt’s nur einmal”. Η Harvey είναι ήδη το πιο φωτεινό αστέρι της UFA. Πολλές version των γερμανόφωνων ταινιών της αρχίζουν και κυκλοφορούν στην Ευρώπη, και γίνεται πλέον πολύ γνωστή και έξω από την Γερμανία. Η φήμη της φτάνει στην Αμερική, και το Hollywood την προσκαλεί. Εκεί γυρίζει 4 φίλμς για την 20th Century Fox, χωρίς, όμως, την ανάλογη επιτυχία με αυτή των γερμανικών.

Επιστροφή στην Γερμανία – σε μια άλλη Γερμανία

Η Harvey επέστρεψε στην Γερμανία το 1935. Τίποτε δεν ήταν ίδιο. Οι Ναζί είχαν καταλάβει την εξουσία και όλον τον ζωτικό και ελεύθερο χώρο παντού. Η Harvey δυσκολεύτηκε να βρει εργασία, σ’ αυτήν την “άλλη” Γερμανία, η συνεργασία της με τον Goebbels ήταν προβληματική. Διατηρούσε επαφές με αρκετούς Εβραίους συναδέλφους της και αυτό την οδήγησε σε στενή παρακολούθηση από την Gestapo.

Η Harvey έως το 1939 γύρισε κάποια πετυχημένα φιλμς για την UFA. Μερικά από αυτά ήταν το Glückskinder (1936), το  Sieben Ohrfeigen; το Fanny Eisler (1937), το Capriccio; και το Frau am Steuer (1939).

Η Harvey σε ρήξη με τους Nazi

To 1939 η Harvey βοήθησε τον χορογράφο Jens Keith να δραπετεύσει από την Γερμανία στην Ελβετία, σώζοντας του την ζωή,  και αυτό την οδήγησε σε ανάκριση από την Gestapo. Η Harvey είδε ότι ήταν αδιέξοδη η παραμονή της στη Γερμανία. Αποφάσισε να φύγει, ακόμα κι αν αυτό γνώριζε ότι θα είχε συνέπεια να χάσει μεγάλο μέρος της περιουσίας της, την οποία και δήμευσε το καθεστώς.

Η Harvey μετακινείται στη Γαλλία και στη συνέχεια στο Hollywood. Οι Γερμανοί της αφαιρούν την γερμανική υπηκοότητα.

H Lilian Harvey εγκαταστάθηκε στη Jana les Pins της Νότιας Γαλλίας. Το 1940 γύρισε δύο φιλμς, το “Serenade” και το “Miquette”, οι οποίες ήταν και οι τελευταίες της ταινίες. Κατόπιν ξαναγύρισε στο Hollywood έως το τέλος του πολέμου. Με αιτία το ότι έκανε εμφανίσεις για τα γαλλικά στρατεύματα, το καθεστώς της αφαιρεί την γερμανική υπηκοότητα, το 1943.

Η Lilian Harvey έγινε πολύ γνωστή και στην Ελλάδα. Ο Μάρκος Βαμβακάρης αναφέρεται σ’ αυτήν στους στίχους του “Αν μ’ αξιώσει ο Θεός”

Lilian Harvey Berlin Düsseldorferstrasse 47



σειρά άρθρων για το “Ladies of Silence – Divas of the Third Reich”


upcoming post: “3. Ladies of Silence – Divas of the Third Reich – Henny Porten”