"We don't see things as they are, we see them as we are" Anais Nin

Posts tagged “πόλεμος

Την κραυγή της Γκουέρνικα δεν την ακούει κανείς

Guernica, a painting by Pablo Picasso - 1937

ένα κείμενο του Κωνσταντίνου Αν. Θέμελη

Γκερνίκα* – 75 χρόνια μετά την καταστροφή της

Η Καστίλλη, η Καταλανία, η Γαλικία και η Ναβάρα, είναι οι τέσσερις μεγάλες κοινότητες οι οποίες αποτελούν την Ισπανία. Η Ναβάρα, είναι η χώρα των Βάσκων, και η Γκουέρνικα η ιερή τους πόλη – το σύμβολο των αγώνων για την αυτονομία τους. Κάτω απ΄το ιερό δέντρο της Γκουέρνικα, οι βασιλιάδες της Ισπανίας ορκίζονται κάθε φορά να σέβονται τις fuerross – τις ελευθερίες των βασκικών περιοχών. Η Γκουέρνικα δεν είναι συγκοινωνιακός κόμβος, ούτε βιομηχανικό κέντρο. Δεν είναι ούτε σημείο συγκέντρωσης στρατευμάτων.

Έχει 7000 κατοίκουςπου είναι όλοι τους άμαχος πληθυσμός. Σήμερα είναι 27 Απριλίου 1937. Είναι μια ανοιξιάτικη Δευτέρα. Και η πόλη έχει πανηγύρι.

Ο εμφύλιος πόλεμος έχει αρχίσει εδώ και εννιά μήνες στην Ισπανία αλλά τα μέτωπά του είναι μακριά. Στην Αραγώνα και στη Μαδρίτη – ενώ στις 13 Φεβρουαρίου οι φασίστες του Φράνκο έχουνε μπει στη Μάλαγα. Όλα είναι λαμπερά στην Γκουέρνικα – είναι μεσημέρι. Κανείς δεν μπορεί να φανταστεί αυτό που πρόκειται να συμβεί σε λίγες ώρες.

Ένα αρρωστημένο μυαλό

“Οι Κόνδορες είναι το καινούργιο βομβαρδιστικό μα. Στη διάθεσή μας. Είναι έτοιμα να κάνουν την πρώτη τους δοκιμή. Όπου αποφασίσετε εσείς”, είπανε οι φασίστες του Χίτλερ στο δικτάτορα της Ισπανίας.

Όμως κανένας κάτοικος της Γκουέρνικα αυτή τη γιορτινή μέρα δεν φαντάστηκε ότι η πόλη τους ήταν η πρώτη που ήρθε για δοκιμή στο αρρωστημένο του μυαλό.

“Στην Γκουέρνικα”, είπε “εκεί δεν υπάρχει κανένας στρατιωτικός στόχος. Βρίσκονται μόνο άμαχοι και είναι σε κατάσταση γιορτής. Έτσι, θα τσακίσω το ηθικό των Βάσκων που θέλουν αυτονομία”.

Το τι συνέβη εκείνη τη Δευτέρα στην Γκουέρνικα έγινε γνωστό στην παγκόσμια κοινή γνώμη χάρη στην παρουσία δύο δημοσιογράφων. Του ανταποκριτή των “Times” του Λονδίνου και του συναδέλφου του, της παρισινής εφημερίδας “Ce Soir”. Στο φύλλο της 29ης Απριλίου των “Times” και της 30ης της “Ce Soir” περιγράφουν και οι δύο τη φρίκη εκείνης της καταστροφής η οποία υπήρξε ο πρώτος βομβαρδισμός άμαχου πληθυσμού στην Ιστορία.

Στα τέλη του Απρίλη, η άνοιξη έχει κατακτήσει την ψυχή των ανθρώπων, έχει επιβάλει το δικό της ρυθμό στο αίμα τους. Ο ήλιος επιβραδύνει την αποχώρησή τουκαι στις πέντε παρά είκοσι, το απόγευμα, είναι αρκετά ψηλά. Σηκώνεις το κεφάλι σου να απολαύσεις το γαλάζιο του ουρανού μέσα στους ήχους της γιορτής.

Τότε ήταν που φάνηκε το πρώτο βομβαρδιστικό. Άφησε τις βόμβες του και έφυγε αμέσως. Πριν προλάβουν να συνέλθουν οι άνθρωποι από τον αιφνιδιασμό – δέκα λεπτά αργότερα –  έξι Junker 52 χτύπησαν το κέντρο της πόλης. Πανικόβλητοι οι άνθρωποι άρχισαν να τρέχουν στα υπόγεια, τα πρόχειρα καταφύγια και το βουνό. Αυτούς τους τελευταίους τους ανέλαβαν τα πολυβόλα τους.

Όταν, επιτέλους, τα αεροπλάνα έφυγαν, οι επιζώντες άρχισαν να αναζητούν τραυματίες για να τους προσφέρουν τις πρώτες βοήθειες.

Αλλά τα αεροπλάνα επέστρεψαν για τρίτη φορά, ρίχνοντας εμπρηστικές βόμβες τώρα.

Έξι παρά είκοσι – μια ώρα μετά: η σιωπή σκεπάζει την Γκουέρνικα. Οι άνθρωποι χωρίς να βγάζουν λέξη, βουβοί μπροστά στο μέγεθος της καταστροφής μοχθούν να περισώσουν ζωές.

Αλλά στα αυτιά του αρρωστημένου μυαλού δεν φτάνει ακόμη η σιωπή που αυτός θα ήθελε να καλύψει την Γκουέρνικα – η σιωπή του νεκροταφείου. Γι’ αυτό και τα βομβαρδιστικά επιστρέφουν.

Η απελπισία είναι τέτοια που κανείς δεν φροντίζει να προφυλαχθεί. Η πόλη καίγεται αλλά τη φωτιά κανείς δεν μπορεί να τη σβήσει – το δίκτυο του νερού έχει διακοπεί. Άλλωστε τα βομβαρδιστικά θα ξανάρθουν. Για πέμπτη φορά μέσα σε τρεις ώρες. Έχει αρχίσει να νυχτώνει και η πόλη που έλαμπε το μεσημέρι, δεν φαίνεται πια στον χάρτη.

Πάνω σ’ αυτόν το χάρτηείανι που κοιτάζει τώρα ένας ζωγράφος στο Παρίσι, και δεν τη βρίσκει. Μόνο ακούει μια ιδιαίτερη σιωπή, που θα του τρυπήσει τα σπλάχνα και λίγες μέρες αργότερα θα βγάλει μια κραυγή.

Ένας ζωγράφος σε κατάσταση αναμονής

Η Διεθνής Ένωση Ζωγραφικής του Παρισιού θα άνοιγε στο τέλος εκείνης της άνοιξης του 1937. Τον Ιανουάριο, η κυβέρνηση του Φράνκο ανέθεσε στον Πικάσο να ζωγραφίσει έναν πίνακα, ο οποίος θα αποτελούσε τη συμμετοχή της Ισπανίας στην έκθεση.

Ο Πικάσο δέχτηκε. Άρπαξε την ευκαιρία, παρ’ όλο που περνούσε μια ταραγμένη περίοδο της ζωής του. Ήταν 56 χρονών, είχε χωρίσει με τη γυναίκα του, Όλγα Κόκλοβα το 1935, ενώ είχε γεννηθεί η κόρη του Μάγια από το δεσμό του με τη Μαρία Τερέζα Βαλτέρ.

Στη ζωγραφική του, τα τέσσερα τελευταία χρόνια επεξεργάζεται την ιδέα του Μινώταυρου, τον οποίο τον τοποθετεί μέσα στο πλαίσιο μιας μεσογειακής μυθολογίας που θέλει να δημιουργήσει. Μινώταυρος θα είναι ο ίδιος ο Πικάσο.

Ωστόσο δέχτηκε.

Βρήκε το θέμα και τον τίτλο: “Όνειρο και ψεύδος του Φράνκο” και στις 8 Ιανουαρίου έφτιαξε μια σειρά από χαρακτικά που περιγράφουν μια ιστορία. Κεντρική μορφή τους ο Ταύρος. Την ίδια μέρα άρχισε και μια άλλη σειρά από χαρακτικά κάνοντας το πρώτο απ’ αυτά. Την άλλη μέρα έφτιαξε άλλα δύο.

Έπειτα σταμάτησε. Πέρασε ο Ιανουάριος, ο Φεβρουάριος επίσης. Το Μάρτιο και σχεδόν ολόκληρο τον Απρίλιο, ο Πικάσο δεν ξανάπιασε σχεδόν το έργο που του είχανε παραγγείλει. Λε και κάτι περίμενε.

Κι εκείνο ήρθε μέσα από τις σελίδες της εφημερίδας “Ce Soir”, στις 30 Απριλίου. Κοίταξε στο χάρτη της πατρίδας του και δεν είδε την Γκουέρνικα.

Κι έβγαλε μια κραυγή.

Την πρώτη Μαίου άρχισε να κάνει τις πρώτες σπουδές πάνω στο καινούργιο του θέμα, τα πρώτα σχέδια. Η συμμετοχή της Ισπανίας στη Διεθνή Έκθεση θα ήταν αυτή: ένας μποξέρ με ολοκαίνουργια γάντια χτυπάει ένα παιδί.

“Όταν τα πράγματα φτάνουν ως εδώ, τα καλλιτεχνικά κίνητρα που χρειάζομαι για να ζωγραφίσω μπορούν να περιμένουν. Προέχει η ηθική”.

Το βαθύ τραγούδι του Πικάσο

Συνέχισε τις σπουδές του θέματός του ολόκληρο το πρώτο δεκαήμερο. Στη σπουδή 15, που έγινε στις 9 Μαίου, φαίνεται πως είχε τοποθετήσει ήδη τα δύο ζώα, τον ταύρο και το άλογο ως κεντρικά στην αναπαράσταση που ετοιμάζει. Τα δύο αυτά ζώα – που είναι τα πιο οικεία στην Ισπανία – και η μεταξύ τους σχέση θα παραμείνουν παρ’ όλα όσα θα αλλάξουν στη πορεία.

Από τις σπουδές του πέρασε σ’ ένα τεράστιο σχέδιο φτιαγμένο με πινέλο. Στις φωτογραφίες που έβγαλε η Ντόρα Μάαρ στη διάρκεια της δουλειάς του ως εκείνη τη στιγμή, μπορεί να δει κανείς πως ο Πικάσο σκόπευε να περιλάβει στη σύνθεση του πίνακα μια υψωμένη γροθιά. Αργότερα την αφαίρεσε. Στο τελικό έργο δεν υπάρχει.

Κι έτσι, χωρίς την άδεια της κυβέρνησης μέσα του, ο πίνακας ενσάρκωσε αυτό που βγήκε από τα σπλάχνα του Πικάσο όταν είδε τον μποξέρ να χτυπάει ένα παιδί: την κραυγή του.

Κοιτάξτε τη γιγάντια τοιχογραφία. Η κραυγή βγαίνει απ’ όλες τις μορφές της. Εκτός από τον Ταύρο.

Είναι η ίδια κραυγή που βγαίνει με τους ήχους του Cante Jondo που είναι το βαθύ χαμόγελο της Ανδαλουσάς. Ο Πικάσο ήταν Ανδαλουσιανός, γεννήθηκε στη Μάλαγα. Όλες οι μορφές θρηνούν μέσα στην απελπισία. Μόνο ο Ταύρος, παγερός, αποστρέφει το πρόσωπο του απ’ αυτές. Κοιτάζει έξω από τον πίνακα. Εκεί που βρίσκονται τα αεροπλάνα.

Η κραυγή βγαίνει απ’ όλες τις μορφές της, και λέει: “Στερείστε Ηθικής”.

Απευθύνεται σε όλους όσοι είναι έξω από την τοιχογραφία. Δηλαδή σε εμάς.

κείμενο του Κωνσταντίνου Αν. Θέμελη

* Στην Εουσκέρα, τη γλώσσα των Βάσκων, η προφορά της λέξης Γκουέρνικα είναι “Γκερνίκα”.


Waltz With Bashir – the trembling of a human memory

“Outstanding Cinema” Series

We May Forget the Past

But the Past Won’t Forget Us

“One man’s personal experience with the 1982 invasion of Lebanon
becomes a stimulating and provocative meditation
on responsibility and morality”

– Michael Phillips, Chicago Tribune –

Cannes 2008 official Competition, directed by Ari Folman, first animated documentary


Israel and the History of a Ethnic Cleansing

By Nizar Sakhnini

Source: PalestineChronicle.com

Massacres were part and parcel of the Zionist project in Palestine. They aimed at intimidating the Arabs and make them leave the country.

Dozens of massacres were committed against the Arabs starting with the Massacre at Baldat al-Shaikh in December 1947 and not ending with the massacres in Qana in South Lebanon in 1996 and 2006.

Another brutal massacre is being committed in Gaza today.  Hundreds of Palestinian Arabs have been killed and/or wounded.

Given below, is a list of some of the massacres committed by the Zionists since 1947:

Massacre in Baldat al-Shaikh (31 December 1947): Haganah gang members stormed the village of Baldat al-Shaikh in pursuit of unarmed citizens. The death toll was about 600 people, most of whose corpses were found inside the houses of the village.

Massacre in Deir Yassin (10 April 1948): A brutal massacre was committed in Deir Yassin: over 250 men, women and children were killed.

Massacre in Lid (11 July 1948): A commando unit led by Moshe Dayan carried out this massacre. The unit stormed the city in the evening and many of the Arab citizens of the city took refuge from the attack in the Dahmash Mosque. The Zionists reached the mosque and killed 176 civilians who took refuge to the mosque raising the victims of the massacre in Lid to 426 Palestinian Arabs.

Once the slaughter had come to an end, the unarmed civilians were led to the city’s sports stadium, where the young men were detained. Then the families were given a mere half-hour to leave the city for the area where the Jordanian Army was located. They were to go there on foot and without food or water, which caused the deaths of many women, children and elderly people.

Massacre in the Village of Eilaboun (30 October 1948): The village was attacked on October 29, 1948.  The Israeli forces managed to enter the town at five o’clock a.m. on October 30.

The people of Elabun took refuge in the two local churches where yellow and white flags of submission were flown. Marcos Daoud, the Greek Catholic priest, told the Israelis, “I put my village under the protection of the State of Israel”. The Israeli answer was as follows:

1. Thirteen young men were murdered.

2. The surviving young men were taken as POWs.

3. The women and children were marched off to the Lebanese border under severe conditions, which resulted in many casualties.

4. Looting and desecration of the churches followed the evacuation of the village.

Massacre in Dawayma (15 October 1948): Operation Ten Plagues was launched against the Egyptians in the South. Mass murder took place in many of the towns on the southern front during the October offensive. One of the worst massacres during the offensive took place at Dawayma.

The American Consul in Jerusalem, William Burdett, had heard about the visit of the UN team to Dawayma. After making inquiries, on 6 November, he reported to Washington, “Investigation by UN indicates massacre occurred but observers are unable to determine number of persons involved”. Estimates vary considerably but probably about 300 Arab civilians were slaughtered in the town.

The Massacre at Qibya (14 October 1953): The fatalities from the massacre numbered 67, including men, women and children, while hundreds of others were injured.

The Massacre at Kufr Qasim (29 October 1956): A curfew was imposed on the village of Kufr Qasim, after which a number of children and elderly people took off to inform the young men who were working in the fields outside the village about the curfew. However, the forces stationed outside the village killed them in cold blood, murdering the young men before they could reach the village. The death toll for this massacre came to 49 civilians, including a number of children and elderly people.

Massacre at Sabra and Shatila (18 September 1982): A plan had been laid to storm the Sabra and Shatila camps for Palestinian refugees in the Beirut area since the first day of the Israeli invasion of Lebanon in 1982. Its purpose was to weaken the Palestinian refugee camps in Beirut and force the Palestinians to emigrate outside Lebanon.

Before sundown on Thursday, September 16, 1982, the storming of the camps began. The massacre itself, which was carried out by the Lebanese kata’ib (Falangist) militia, continued for approximately 36 hours.  During the operation, the Israeli army surrounded the camps, preventing anyone from entering or leaving. In addition, the occupation soldiers set off incandescent bombs by night to facilitate the militia’s mission. The Zionist soldiers also provided other logistical services to the Maronite militiamen during the massacre.

Information about the massacre began to leak out after a number of children and women fled to the Gaza hospital in the Shatila camp, where they informed doctors of what was happening. News of the massacre likewise reached some foreign journalists on Friday morning, September 17, 1982. The bloodletting went on until noon on Saturday, September 18.

Three thousand two hundred ninety-seven (3,297) men, women and children were killed within forty hours, between September 16-18, 1982. Among the dead bodies, 136 Lebanese were found; 1,800 victims were killed in the streets and alleys of the camp, while 1,097 were killed in the Gaza Hospital and 400 others in the Akka Hospital.

Commenting on the massacre, Menachem Begin described the Palestinian resistance fighters to the Israeli Knesset as “animals that walk on two legs”.

Massacre at the Ibrahimi Mosque (25 February 1994): Before worshippers had completed the dawn prayer in the Ibrahimi Mosque in Hebron, the blast of hand grenades exploding and the sound of bullet spray filled the mosque. Bullets and splinters from the grenades pierced the heads, necks and backs of the worshippers, wounding more than 350.

The crime began when terrorist Baroukh Goldstein and a group of Jewish settlers from the Kiryat Arba settlement entered the mosque. Goldstein was carrying his military machine gun and hand grenades along with large amounts of ammunition. He stood behind one of the pillars in the mosque and waited until the worshippers had prostrated, then opened machine gun fire on them. Meanwhile, others helped him load the ammunition, which included the internationally banned explosive dumdum lead.

Goldstein carried out the massacre at a time when Zionist soldiers had closed the mosque doors to prevent worshippers from fleeing. They also prevented those coming from outside the mosque precincts from coming in to rescue the wounded. Later, others were shot to death by occupation soldiers outside the mosque and at the cemetery during the funeral processions of those who had been martyred in the mosque. The massacre led to fifty deaths, twenty-nine of which occurred inside the mosque.

The Massacre at Qana (18 April 1996): The Israeli artillery and helicopters shelled a shelter inside the Fijian battalion working within the UN forces in south Lebanon, using bombs which explode in the air in order to increase casualties among the ranks of civilians who might try to seek refuge in shelters. The operation led to the deaths of 160 civilians, most of them women, children and the elderly who were unable to flee toward Beirut and were thus obliged to seek refuge in the shelter at the Fijian Battalion headquarters in the Lebanese village of Qana.

Another Massacre at Qana (2006): During Israel’s ‘open war’ against Lebanon using Hezbollah’s kidnapping of 2 Israeli soldiers as a pretext, another massacre was committed by Israel in Qana. About 54 innocent Lebanese civilians, including about 37 children, were killed through an air raid.

– Nizar Sakhnini, a Palestinian researcher, contributed this article to PalestineChronicle.com.


Πάνος Χαρίτος: επίδειξη κορυφαίας δημοσιογραφίας από την Γάζα

Για τον Πάνο Χαρίτο επίσης τα άρθρα:

– Πάνος Χαρίτος: «Δεν θα ξεχάσω ποτέ το χτύπημα του Palestine στη Βαγδάτη»

– Πάνος Χαρίτος: ένα άνθος μέσα στην έρημο (της δημοσιογραφίας)

Πάνος Χαρίτος

ένας ανταποκριτής που κοσμεί την Δημοσιογραφία

It is astonishing what force, purity, and wisdom
it requires for a human being to keep clear of falsehoods.

Margaret Fuller

12

Panos Haritos on the border with Gaza - Photo by Oren Rosenfeld. All Rights Reserved

“The pictures are there, and you just take them.
Robert Capa

Ανταπόκριση για τον αποδεκατισμό αμάχων
Την στιγμή που η παγκόσμια κοινότητα συγκλονίζονταν από την σφαγή των Παλαιστινίων αμάχων από τους Ισραηλινούς με τον βομβαρδισμό σχολείου στο οποίο προσέφυγαν παλαιστίνιοι πολίτες και έφερε την σημαία των Ηνωμένων Εθνών,ο Πάνος Χαρίτος, από τα σύνορα με την λωρίδα της Γάζας, μετέδιδε στην κρατική τηλεόραση ρεπορτάζ που πολύ σπάνια συναντάς από έλληνες δημοσιογράφους.

Δημοσιογραφικές θέσεις και κριτική απέναντι στα γεγονότα
Συγκεκριμένα, την ίδια στιγμή που μετέφερε πληροφορίες από την σκληρή επίθεση των Ισραηλινών και έδινε τα πρώτα στοιχεία για τα αποτελέσματά της,  μετέφερε ταυτόχρονα πληροφορίες από την πλευρά των (αμήχανων, εκείνη την στιγμή) Ισραηλινών και προέβαινε σε εκτίμηση του είδους του χτυπήματος, αναφέροντας ότι πρόκειται για χτύπημα από αεροπορικό βομβαρδισμό, καθώς τέτοια αποτελέσματα (κατάρρευση κτιρίου) δεν μπορούν να υπάρχουν ούτε από αντιαρματικές βολές τανκ, ούτε από όλμους (όπως πολλοί “έσπευσαν” να διαδώσουν).

Σοβαρότητα και υπευθυνότητα και καθαρή δημοσιογραφία
Με ιδιαίτερη σοβαρότητα και υπευθυνότητα ο Πάνος Χαρίτος ανέφερε ότι με αυτή την ενέργειά τους οι Ισραηλινοί παραβιάζουν τις διεθνείς συνθήκες, και ότι πρόκειται για έγκλημα κατά της ανθρωπότητας (με ότι συνεπάγεται μια τέτοια κατηγορία) όπως επίσης και ότι η επίθεση αυτή είναι τόσο ανεξήγητη όσο και αδικαιολόγητη. Τόνισε ότι υπό αυτές τις συνθήκες θα πρέπει άμεσα να συγκλιθεί το Συμβούλιο Ασφαλείας ώστε να δοθεί τέλος σε αυτόν τον πόλεμο.

Επίδειξης κορυφαίας δημοσιογραφίας
Αυτό που προκάλεσε αίσθηση είναι ότι ο Χαρίτος απέδωσε τον αποδεκατισμό των αμάχων Παλαιστινίων με τέτοιο τρόπο που έδωσε το μέγεθος, την ένταση και το παράλογο του συμβάντος και ταυτόχρονα δεν κατέφυγε σε υπερβολές και κοινότυπες εκφράσεις όσο και σε φορτισμένες και συναισθηματικές απόψεις, επιδεικνύοντας μια Δημοσιογραφία που στην Ελλάδα, τουλάχιστον, δεν έχουμε ευκαιρία να συναντάμε.

Δημοσιογραφία χωρίς εμπάθειες αλλά με αυστηρότητα και συνέπεια
Επίσης, δίχως καμία εμπάθεια οι εκτιμήσεις του για την ενέργεια των Ισραηλινών στερούνταν οποιασδήποτε υπεκφυγής  ή ασάφειας αλλά και δεν παρεκτράπη  σε καμία στιγμή από τον καθαρά δημοσιογραφικό του ρόλο / λειτουργία. Έδωσε όποια ακριβώς πληροφορία χρειάζονταν ο ακροατής, όπως επίσης και την δημοσιογραφική του εκτίμηση, χωρίς την παραμικρή σκιά αμετροέπειας.

Θα θέλαμε να θυμίσουμε ότι ο Πάνος Χαρίτος ζει πλέον μόνιμα  και εργάζεται στην Ιερουσαλήμ και είναι ανταποκριτής για θέματα της Μέσης Ανατολής για την κρατική τηλεόραση.

text by worldcity

tzipi-livni-sderot-israel-foreign-minister

Israel's Foreign Minister Tzipi Livni

conflict

photo by Reuters


upcoming post: “Οι Κυρίες της Σιωπής: οι Ντίβες του Γ’ Ράιχ”

Ποιες ήταν οι Κυρίες της Σιωπής, οι “ντίβες” του Γ’ Ραίχ,

που άλλες οικειοθελώς και άλλες όχι

συνέβαλαν στο “σύστημα Γκέμπελς”

που αλλοτρίωσε τους γερμανούς πολίτες

και έφερε την Σιωπή σε όλη την Ευρώπη;

Μια αναδρομή

από το ναζιστικό “Kuche, Kirche, Kindern”,

στην λάμψη της μεγάλης οθόνης

και στα παρασκήνια της.

Από τις βραδυνές φιλμοπερέτες της UFA

στα ωμά  εγκλήματα της ημέρας.

——————————–

upcoming….

——————————–

worldcity