"We don't see things as they are, we see them as we are" Anais Nin

Posts tagged “Νίκος Καρούζος

Νίκος Καρούζος – Αιώρηση

"Νὰ καὶ ὁ τρισάθλιος ἥλιος. Μιὰ χλεμπόνα στ᾿ οὐρανοῦ τὸ κατεστημένο." - photo by worldcity

Αἰώρηση

στο Θάνου Κωνσταντινίδη

Στὸν οὐρανὸ οἱ δυνατότητες
εἶναι μόνο συναρπαστικές.
Καθὼς κρεμόμουνα στὸν ἀέρα
κρατημένος ἀπὸ ἕνα κάτασπρο σύννεφο
σὲ μυθικὴ ὀθόνη τῆς φαντασίας
παρατηροῦσα τὶς τιμὲς
τῶν στοιχείων τοῦ αἵματός μου
κι ἄκουγα μία ἐκθαμβωτικὴ μουσικὴ πράξη
σχεδὸν ἐξωανθρώπινη
πρὸς τ᾿ ἀριστερὰ στὸ γεωγραφικὸ χάρτη
στὸ σημεῖο ποὺ βρίσκεται τὸ βουνὸ Τρόμος
τυλιγμένο πάντοτε μ᾿ ἀστραπὲς
καὶ ἔκπαγλες καταιγίδες.
Ἐκεῖ ἀνέβηκα μία φορά.
Ἐκεῖ πρωτάκουσα τὸ τραγούδι
ποὺ ἔλεγε ἀνήκουμε στὰ νερά.
Κι ἀπ᾿ τὴν ἄλλη ἔλαμπε ὁ Ἐκκλησιαστής.
Ἀπὸ καιρὸ γνώριζα πὼς τὸ αἷμα
περιέχει ὅλο τὸ μυστήριο
ποὺ δίνεται μὲ σημάδια
στὸν ἀνθρώπινο νοῦ καὶ πλήρη ἀσυνέχεια.
Μήπως ἡ κυκλοφορία; –
διερωτήθηκε ὁ λαμπρὸς Καὶ αἰφνιδίως
ἦρθε στὸ μυαλό μου ὁ Λεονάρντο
ποὺ ἤξερε θεσπέσιες εἰδήσεις ἀπ᾿ τὸ σῶμα.

Νικος Καρουζος
29 Αὐγούστου 1990

"Στὸν οὐρανὸ οἱ δυνατότητες εἶναι μόνο συναρπαστικές." - photo by worldcity, Feb 2011

Suspension

To Thanos Konstantinidis

In the sky, possibilities
are naught but thrilling.
As I was hanging in the air
holding on to a pure white cloud
on a mythic screen of the imagination,

I observed the quotations
of the elements of my blood
and heard a dazzling musical act
practically non-human
on the left of the geographical map
at the point at which Mt. Terror lies
always wreathed in lightning
and blinding storms.
I went up there once.
There I first heard the song
that said: we belong to water.
And on the other side Ecclesiastes shined.
For some time now I’ve known that the blood
contains all the mystery
which is given through signs
to the human mind, and complete discontinuity.
The circulation perhaps?
queried the brilliant pathologist.
And suddenly
Leonardo came to mind
who knew what exquisite information derives from the body.

Nikos Karouzos
29 August 1990

Translation: Philip Ramp

οι στίχοι που υποτιτλίζουν την πρώτη φωτογραφία είναι από το ποίημα του Νίκου Καρούζου “Νεολιθική νυχτωδία στη Κρονστάνδη”

Advertisements

Χριστούγεννα του σταλαγμίτη – Νίκος Καρούζος

Νίκος Καρούζος – Χριστούγεννα του σταλαγμίτη

Μια μέρα γεννήθηκε στη μακρινή Βηθλεέμ ο έρωτας
στην κοιλιά του καρπού λησμονημένος
και του έδωσαν το όνομα Καρπός
όλα τ’ άστρα των παιδιών αγαπημένων
με τους άνεμους όταν λευκάζουν το χειμώνα.
Εγώ ήμουνα εκείνο τον καιρό στην πέτρα
οι καμπάνες οδηγούσαν από χαλκό μεγάλο
ένα τραγούδι νοσταλγίας αιχμάλωτης…
Εντούτοις άκουσα το σπήλαιο
κι ανεβαίνοντας
σ’ ένα βαθύ άλογο πήγαινα σ’ αυτό
κρατώντας ευωδιαστή φασκομηλιά προς τη θέρμη
του βρεφικού δέρματος όνομα βαθύ και ανάερο.
Δεν έβρισκε λαλιά ο πλατύς ελαιώνας για να φωνάξει
κι ο θάνατος έφευγε στ’ αστέρια
μονάχα το άστρο νικούσε το πλήθος που είναι τ’ αστέρια
λάμποντας το Ένα.
Ο θεός έκραζε τη λαλιά:
Δίδαξέ με
στο άστρο στρεφόμενος, είπε,
και τα μαρτύρια γεννήθηκαν απάνω απ’ τις λάμψεις
χαρίζοντας ηρεμία στην έμψυχη κλίμακα.
Μια γυναίκα λευκή
αποθέωνε τον άντρα ψηλά στον αέρα μοβ
η αδαμική χάρη σε κάθε σώμα γνωρίζει τον τρόμο, είπε,
κ’ η χρονιά ζύγωσε στην καρδιά μου με χιόνι θαμμένη.
Μοιράζεται τη θλίψη με τις πέτρες
μοιράζεται με τη βροχή
ο ταπεινός μοιράζεται τη θλίψη
με τον ήλιο, πάλιν είπε,
και βλέπει τις ρίζες της φλόγας όπως ανεβαίνει
πιάνει τις ρίζες αυτές ανάμεσα
στο ξύλο
στους τρυγμούς ανάμεσα στις γαλάζιες φάσεις.
Ιδού λοιπόν ο χρόνος είναι χιόνι
δεν είναι ρολόγι –
και κρατούσε το θήλυ πότε τα φεγγιστά νερά
πότε μαύρες πέτρες της Δήλου.
Σαν είδα το σπήλαιο
συγκρατήθηκα στην πρώτη φλέβα του βράχου μας
ενώ με κάλεσε το ακέραιο γαϊδούρι κινώντας
και τα δυο του χέρια
μα όμως ευγένεια φανερώνοντας ήρθε και το βόδι
πειθήνιο στον ήλιο της νύχτας
για να δω το δοκιμασμένο χρυσάφι.
Κι αντίκρισα το χρυσάφι
καθώς ένα φτωχαδάκι του τόπου μας
ήτανε το βρέφος στη μητρική βύθιση
ολομόναχο με τ’ άστρα.
Ώσπου χάραξε…
Στο σπήλαιο – μιας ηλικίας χαμένης – δεν υπήρχαν
ειμή μόνο σταλακτίτες
που κρέμονταν δεν υπήρχαν
ειμή μόνο σταλαγμίτες ανυψούμενοι.
Εγώ ο σταλαγμίτης
ολοένα
πλησιάζω το σταλαχτίτη που με κράζει απεγνωσμένα
για να εγγίσουν κάποτε τα στάγματα
τη μεγάλη ένωση…

—–

από την εκπομπή Παρασκήνιο για τον Νίκο Καρούζο στον ακόλουθο σύνδεσμο:

http://www.ert-archives.gr/V3/public/pop-view.aspx?tid=7100&tsz=0&act=mMainView&mst=00:00:00:00

Συνεντεύξεις, Νίκος Καρούζος

Η τρομερή παγίδα της ύπαρξης

Ο επιπόλαιος θά ‘λεγε optimisme

ΗΛΙΟΦΟΒΙΑ / HELIOPHOBIE

Poesie

PFAD ZUM INNERSTEN GEDANKEN

Επεκτείνομεν σήμερον επικινδύνως την κυριαρχίαν μας επί της φύσεως


στον Γιώργο Βολουδάκη

“Γιατί, εμείς, είμαστε με τη ζωή – έτσι δεν είναι;”
– Νίκος Καρούζος –

Ο Νίκος Καρούζος με τη γυναίκα του Μαίρη, στο σπίτι τους, Ζωγράφου 1965