"We don't see things as they are, we see them as we are" Anais Nin

Posts tagged “Θεόδωρος Αγγελόπουλος

ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΥΠΟΣ: απόλυση μέσω email

«Η τελική θέση του Βέμπερ ήταν ότι ο καπιταλισμός είναι ένας τρόπος για να αποφευχθεί η ολική καταστροφή της κοινωνίας, που τότε ήταν πάντοτε επικείμενη εξαιτίας της συντριβής της εσωτερικής και διεθνούς οργάνωσης. Αλλά ο τωρινός χρηματιστικός καπιταλισμός κατηγορείται -σε μια διαφωτιστική αντιδιαστολή- ότι είναι, αντίθετα, αυτός ο ίδιος η αιτία της καταστροφής της κοινωνίας». - The Moneylender and his Wife by Quentin Massys (1514) Oil on panel, 71 x 68 cm Musée du Louvre, Paris

Απόλυση μέσω email έλαβαν οι εργαζόμενοι. Πρόκειται προφανώς περί νέας αντίληψης εργοδοσίας...

ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΥΠΟΣ: απόλυση μέσω email έλαβαν οι εργαζόμενοι. Από laptop εστάλη ή από I-Phone;

Ποιό excel, ποιά λογική, ποιά ηθική είναι εκείνη που σε νομιμοποιεί το να ενημερώνεις εκατοντάδες εργαζόμενους ότι την επόμενη μέρα απλώς δεν έχουν που να εργαστούν;

Ποιο εικονικό περιβάλλον, ποια αίθουσα παλατιού, ποιός κενός χώρος είναι εκείνα που περιέχουν την διαχείριση της ζωής τόσων ανθρώπων μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου;

Η εικόνα εκείνου του ανθρώπου που κάθεται μπροστά σε μια οθόνη και στέλνει email απόλυσης κοινοποιημένο σε 450 ανθρώπους ταυτόχρονα είναι τρομακτική, γιατί είναι ΑΝΗΘΙΚΗ.

worldcity

Μπορείτε να επισκεφθείτε το μπλογκ των εργαζομένων του Ελεύθερου Τύπου και να διαβάσετε τι λένε οι ίδιοι, ακολουθώντας τον σύνδεσμο αυτό…

Foreign Capitalism

“…Όταν κλείνει μία εφημερίδα, μια ενημερωτική ιστοσελίδα, ένας ραδιοφωνικός σταθμός, δεν κλείνει απλά η επιχείρηση (εξάλλου, το ρήμα «κλείνω» ακούγεται προβληματικό στην περίπτωση των μέσων). Ακόμη κι αν αύριο όλοι οι εργαζόμενοι έβρισκαν αλλού δουλειά, κάτι έχει χαθεί…”
από το blog “Waste Culture” (διαβάστε περισσότερα εδώ…)

"...Είναι μηντιαστέρι, γιατί μόνο εκεί, στον ολόφωτο χώρο της διαρκούς δημοσιότητας και της διηνεκούς εξουσίας αναπνέει, θάλλει, εκτείνεται – με αυτή τη σειρά. Μα δεν είναι μηντιαστέρι σαν τον οποιονδήποτε τραγουδιστή ή μπαλαδόρο· η λάμψη της δεν πηγάζει από ένα ταλέντο ή από ένα ωραίο παρουσιαστικό, πηγάζει από την άμετρη φιλοδοξία, από την ασίγαστη δίψα για εξουσία, στερεώνεται πάνω στην εξουσία και το χρήμα, κι αυτά είναι οι πιο σίγουροι δρόμοι για να κερδίσεις μια θέση στον επίγειο ουρανό και να παραμείνεις εκεί. Έτσι κρίνουμε τουλάχιστον από τα ισχύοντα τώρα· ο καιρός θα δείξει πόσο ανθεκτικά είναι τούτα τα υλικά, της επίγειας δόξας." Νίκος Ξυδάκης - Καθημερινή - περιοδικό View 2003

Τι έγραφε ο Νίκος Ξυδάκης το 2003, στο άρθρο του
“Γιάννα Δασκαλάκη – Αγγελοπούλου – Η ζωή είναι σαπουνόπερα” ;
Διαβάστε ολόκληρο το κείμενο εδώ…

Advertisements

Η Σκόνη του Χρόνου: Τέο Αγγελόπουλος, ο μεγάλος δάσκαλος της σκηνοθεσίας “

Τρεις μεγάλες γερμανικές εφημερίδες δημοσιεύουν σήμερα στις επιφυλλίδες τους κριτικές για το καινούργιο φιλμ του Θόδωρου Αγγελόπουλου η ‘Σκόνη του Χρόνου’.

“Και τώρα σταθείτε μια στιγμή”, τιτλοφορεί την κριτική της η εφημερίδα Die Welt:

“Ο μεγάλος δάσκαλος της σκηνοθεσίας Τέο Αγγελόπουλος αφήνει τους σταρ να ‘αλλάζουν’ στη σκόνη του χρόνου.”

“Σήμερα που κινηματογραφική πραγματικότητα σημαίνει γρήγορες, αγχώδεις σκηνές τα μεγάλα, αργά πλάνα του Αγγελόπουλου φαντάζουν ενοχλητικά, ξένα  -και ας είμαστε ειλικρινείς-  πιο κουραστικά από ό,τι στη δεκαετία του ’70, όταν έγινε διάσημος ο Αγγελόπουλος με ταινίες, όπως ο ‘Θίασος’. Η αποξένωση αυτή ενισχύεται στην ταινία ‘η Σκόνη του Χρόνου’ κυρίως με τη συχνή χρήση της κάμερας που ακολουθεί φιγούρες με γυρισμένη την πλάτη.”


cnav03196x1“Η γη δακρύζει στην Πύλη του Βραδεμβούργου – εικόνες αποχαιρετισμού του 20ου αιώνα” είναι ο τίτλος της κριτικής της Süddeutsche Zeitung που αναλύει το στίγμα της σκηνοθετικής πορείας του Αγγελόπουλου για να καταλήξει:

“Η κινηματογραφική δημιουργία του Αγγελόπουλου άρχισε με ιστορικές τραγωδίες και ολοκληρώνεται σαν ένα άλμπουμ αναμνήσεων. Είναι άδικο που η ‘Σκόνη του Χρόνου’ παίζεται εκτός ανταγωνισμού”.

“Περίπατος αναμνήσεων” είναι τέλος ο τίτλος της κριτικής στην Frankfurter Allgemeine Zeitung:

“Η Σκόνη του Χρόνου είναι μια πολύ αργή ποιητική περιδιάβαση, φορές – φορές φαίνεται το στίγμα της κάπως ακαθόριστο, αλλά στις καλύτερές της στιγμές έχει σκηνοθετηθεί σαν ένας περίπατος αναμνήσεων”.

Επιμέλεια: Βιβή Παπαναγιώτου

Πηγή: Deutsche Welle


Θόδωρος Αγγελόπουλος: Η ανικανότητα να καταλάβουμε τη νεολαία…

0204_trilogy_051

Για άλλη μια φορά ο Αγγελόπουλος με συγκινεί.

Προσδιορίζει το συλλογικό πολιτικά. Μιλάει για την Ελλάδα και η μνήμη του δίνει τους προσδιορισμούς του χώρου και την περιπέτεια των ελλήνων.

Κοιτάζει από μακριά – βαθιά. Στα έργα του ποτέ δεν ξέχασε την ιστορία του τόπου, μιλάει και περιφέρεται σε αυτήν με παράμετρο πόνου και πάθους.

Η μεγάλη πληγή, ο Θίασος, ερμήνευσε πολύ πρόωρα ότι συνέβαινε και ότι παρακολουθούμε να επαναλαμβάνεται.

Η “αντίληψη της δημοκρατίας” στον Αγγελόπουλο περνάει μέσα από τους ψιθύρους και τiς ακροάσεις, της Αριστεράς – κατά τα λεγόμενα του – και οπωσδήποτε φέρει το βάρος και την ευθύνη και ο ίδιος για τον χώρο αυτό που ποτέ δεν πέτυχε να καθορίσει οριστικά τα γεγονότα στην πατρίδα του,
τουλάχιστον με τον τρόπο που ο ίδιος υπερασπίστηκε
.

Για το δημοσίευμα στην “Oυνιτά” ενημερώθηκα απ’το blog The Uncut’s Store Weblog – Your Music + Movie Experience και ευχαριστώ τους δημιουργούς του που το ξεχώρισαν και το δημοσίευσαν.
worldcity

Η ανικανότητα να καταλάβουμε τη νεολαία…

«Η ανικανότητα να καταλάβουμε τη νεολαία. Θα έπρεπε να είναι η κυρίαρχη συζήτηση, αφετηρία για να σχεδιάσουμε το μέλλον, θα έπρεπε να είναι ο προβληματισμός που αντικαθιστά το καθημερινό κενό και τον ορυμαγδό άχρηστων ειδήσεων.

Αντιθέτως, δεν υπάρχει τίποτε, μόνο κενές κουβέντες και αμήχανη σιωπή. Μια απόλυτη ήττα, η πολλοστή που ζω».

-«Είμαι πολύ ανήσυχος, λυπημένος, φοβισμένος και απογοητευμένος. Περνούν οι δεκαετίες και δεν μαθαίνουμε τίποτε .

Η ευθύνη για όσα συμβαίνουν σήμερα στην Ελλάδα ανήκει εξ ολοκλήρου στην κυβέρνηση και στον πρωθυπουργό Κώστα Καραμανλή.

0204_trilogy_03

Εντυπωσιάζει η επανάληψη της απάντησης, πάντα ίδια από τον καιρό των συνταγματαρχών: μπροστά σε ένα υπαρκτό πρόβλημα εμφανίζονται στη σκηνή τα γκλομπς και τα δακρυγόνα.

Μια χώρα, όταν διαθέτει αντισώματα από το ιστορικό παρελθόν της, χρησιμοποιεί άλλες μεθόδους.

Βλέπω το πρόσωπο αυτού του παιδιού στο έδαφος, του Γρηγορόπουλου, τα δεκαπέντε χρόνια του που πετάχτηκαν, τα όνειρα στο πεζοδρόμιο, τη βία που δεν ξέρει να ακούει παρά μονάχα τη δικιά της λογική.Αυτά είναι στοιχεία που θα προκαλούσαν ανησυχία σε οποιονδήποτε, όχι απλώς σε κάποιον που αγωνίστηκε για τη δημοκρατία».από την εφημερίδα «Ουνιτά» ο Θόδωρος Αγγελόπουλος, με αφορμή τα γεγονότα των ημερών

η συνέντευξη δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΑΥΓΗ

Αυτό το post αποτελεί αναδημοσίευση απ’το blog

The Uncut’s Store Weblog