"We don't see things as they are, we see them as we are" Anais Nin

Posts tagged “ελληνική κοινωνία

Untitled 14

“αρχαίες πέτρες σε ανάξια χέρια”

shadows

"Υπάρχει κάτι ζωντανό από τον αρχαίο κόσμο στη σημερινή Ελλάδα ή έχουν μείνει μόνο οι πέτρες; Αλλά κι αν υπάρχει, επειδή τελικά οι γκρεμισμένοι ναοί, οι πέτρες και τα χώματα είναι βασικά πράγματα για να ζήσει ένας λαός, όλα αυτά έχουν πέσει σε ανάξια χέρια" - Silhouettes IV - photo by GreekAdman

Αν αναλογιστούμε την καθυστέρηση, την κοινωνική απομόνωση, την απουσία ισχυρών θεσμών, ένας νεοέλληνας δεν διαφέρει και πολύ από τον όποιο Βαλκάνιο. Κι όμως αυτός ο οχληρός Βαλκάνιος μιλάει ελληνικά.

τί είμαστε τελικά; Συνεχιστές της αρχαίας Ελλάδας και του Βυζαντίου; Αρχοντοξεπεσμένο εθνάριο; Ιστορική φάρσα; Φυλετικό αίνιγμα; - ΣΟΥΝΙΟ, Ναός του Ποσειδώνα

τί είμαστε τελικά; Συνεχιστές της αρχαίας Ελλάδας και του Βυζαντίου; Αρχοντοξεπεσμένο εθνάριο; Ιστορική φάρσα; Φυλετικό αίνιγμα; - ΣΟΥΝΙΟ, Ναός του Ποσειδώνα

Η δεισιδαιμονία μας έχει να κάνει με αυτό ακριβώς το ζήτημα: τί είμαστε τελικά; Συνεχιστές της αρχαίας Ελλάδας και του Βυζαντίου;  Αρχοντοξεπεσμένο εθνάριο; Ιστορική φάρσα; Φυλετικό αίνιγμα;

Νομίζω ότι εδώ βρίσκεται το σκάνδαλο: Τα λείψανα μιας πανάρχαιας εθνότητας σε μια περιφρονημένη γωνιά της Ευρώπης, είναι καταδικασμένα να μιλούν την πιο πνευματική γλώσσα της ιστορίας.

Προσωπικά, αν χωρίσουμε τον κόσμο των γραμμάτων σε αρχαιολάτρες και ρέκτες του παρόντος, τάσσομαι με τους δεύτερους. Η λατρεία του παρελθόντος, τις περισσότερες φορές, γεννάει μεγαλοϊδεάτες, ιεροκήρυκες, ψώνια, λογοκόπους και κιβδηλοποιούς.

Αντίθετα, η Ελλάδα, ζώντας σε ένα είδος ιστορικής ημιαχρηστίας, είναι ιδεώδης τόπος για κάθε λογής απελπισμένους, παραιτημένους, πικράντερους, είρωνες, ανεύθυνους και φευγάτους…

Δεν ξέρω κανέναν Έλληνα που να έχει ιδιαίτερη κλίση στη σοβαρότητα. Αυτό είναι το εθνικό μας γνώρισμα…

Αρχικά, είναι πολύ δύσκολο για ένα άτομο, ιδιώτη όνομα και πράγμα, χαμένο στις μέριμνες και στις μικροατυχίες της καθημερινής ζωής, να πάρει τις αποστάσεις ερωτημάτων που αφορούν το έθνος, την ιστορία, το γένος κλπ.

Ο συγγραφέας, για παράδειγμα, είναι ένας άνθρωπος που πρωί – βράδυ καταγίνεται με τον εαυτό του, ηδονίζεται νοσηρά με το προσωπικό του δράμα.Πως να αποσπαστεί λοιπόν από αυτό το ιδιωτικό σύμπαν και να μιλήσει για καθολικά ζητήματα; Αναγκαστικά δεν θα μιλήσει με την καρδιά του και το πιθανότερο είναι ότι θα πει συμβατικά και “μεγάλα” λόγια.

Εν πάση περιπτώσει, αξίζει να πούμε, ότι κατά παράδοξη ιστορική συγκυρία, χώρες που κάποτε υπήρξαν κοιτίδες μεγάλων πολιτισμών (Περσία, Αίγυπτος, Ελλάδα κτλ) μέσα στο σύγχρονο κόσμο δεν παίζουν κανένα ρόλο.

Ο "ελληνικός πολιτισμός" βέβαια έχει μέγα κύρος παγκοσμίως. Ωστόσο αυτό το κύρος υπάρχει στις βιβλιοθήκες, στα επιστημονικά εργαστήρια, στα πανεπιστήμια ή στους θεσμούς και είναι προβληματικό να συνδυαστεί με τη σημερινή Ελλάδα. Το παρελθόν δεν αναγκάζει σε τίποτα το παρών.

Ο "ελληνικός πολιτισμός" βέβαια έχει μέγα κύρος παγκοσμίως. Ωστόσο το παρελθόν δεν αναγκάζει σε τίποτα το παρών... - ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΗΜΑΙΑ, Αθήνα

Ο “ελληνικός πολιτισμός” βέβαια έχει μέγα κύρος παγκοσμίως. Ωστόσο αυτό το κύρος υπάρχει στις βιβλιοθήκες, στα επιστημονικά εργαστήρια, στα πανεπιστήμια ή στους θεσμούς και είναι προβληματικό να συνδυαστεί με τη σημερινή Ελλάδα. Το παρελθόν δεν αναγκάζει σε τίποτα το παρών.

Είναι μήπως τυχαίο ότι οι δύο πιο πνευματικοί λαοί της Μεσογείου – Έλληνες και Εβραίοι – ήταν μέχρι “χθες” άστεγοι; Επίσης, είναι συμπτωματικό μήπως ότι τις τύχες του σημερινού κόσμου

τις ορίζει ένα έθνος χωρίς ιστορία, το αμερικανικό (έθνος); Δεν υπάρχει πνεύμα χωρίς δύναμη κι αφού η νεότερη Ελλάδα δεν έχει “δύναμη” δεν μπορεί να έχει “πνεύμα”.

Ένας ναός για να μην καταντήσει μουσείο πρέπει να ζει ο θεός του. Αυτό έχει μοιραία σημασία για τους πολιτσμούς, τα έθνη και τις θρησκείες.

Η ιστορική ασυλία θα μπορούσε να μας χαριστεί μόνο αν κάτι ζωντανό από τον αρχαίο κόσμο ύπήρχε στην Ελλάδα και όχι μόνο πέτρες. Υπάρχει όμως; - ΔΕΛΦΟΙ, Ναός του Απόλλωνος

Η ιστορική ασυλία θα μπορούσε να μας χαριστεί μόνο αν κάτι ζωντανό από τον αρχαίο κόσμο ύπήρχε στην Ελλάδα και όχι μόνο πέτρες. Υπάρχει όμως; - ΔΕΛΦΟΙ, Ναός του Απόλλωνος

Η ιστορική ασυλία θα μπορούσε να μας χαριστεί μόνο αν κάτι ζωντανό από τον αρχαίο κόσμο ύπήρχε στην Ελλάδα και όχι μόνο πέτρες. Υπάρχει όμως; Δεν είναι καθόλου παράδοξο ότι ποτέ δεν ενδιαφέρθηκαν  να καθιερώσουν την Ελλάδα ως ιερό τόπο.

Ωστόσο, οι γκρεμισμένοι ναοί, οι πέτρες και τα χώματα, βασικά πράγματα για να ζήσει ένας λαός, δεν παύουν να έχουν ιστορία και να πέφτουν σε ανάξια χέρια.

greek-parliament

Αν συγκρίνουμε την ιστορία των χωρών που βρίσκονται στα παράλια της Ανατολικής Μεσογείου, θα δούμε ότι τα τελευταία εκατό χρόνια τους χειρότερους πολιτικούς τους είχε η Ελλάδα. - ΠΛΑΤΕΙΑ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ, Ελληνικό Κοινοβούλιο

Αν συγκρίνουμε την ιστορία των χωρών που βρίσκονται στα παράλια της Ανατολικής Μεσογείου, θα δούμε ότι τα τελευταία εκατό χρόνια τους χειρότερους πολιτικούς τους είχε η Ελλάδα.

Ποιά άλλη χώρα θα μπορούσε να διαπράξει ένα εθνικό κακούργημα σαν του '22; Επί Επαναστάσεως ο άγγλος πρέσβης στην Κωνσταντινούπολη έλεγε: "Μας χρειάζεται προ παντός μια Ελλάς"...  Αυτό φαίνεται το εγκολπώθηκαν οι Έλληνες πολιτικοί: ποτέ δεν άσκησαν εθνική πολιτική...

Ποιά άλλη χώρα θα μπορούσε να διαπράξει ένα εθνικό κακούργημα σαν του '22; Επί Επαναστάσεως ο άγγλος πρέσβης στην Κωνσταντινούπολη έλεγε: "Μας χρειάζεται προ παντός μια Ελλάς"... Αυτό φαίνεται το εγκολπώθηκαν οι Έλληνες πολιτικοί: ποτέ δεν άσκησαν εθνική πολιτική... - ΜΙΚΡΑ ΑΣΙΑ, Η Σμύρνη στις φλόγες 14 Σεπτεμβρίου 1922

Ποιά άλλη χώρα θα μπορούσε να διαπράξει ένα εθνικό κακούργημα σαν του ’22; Επί Επαναστάσεως ο άγγλος πρέσβης στην Κωνσταντινούπολη έλεγε: “Μας χρειάζεται προ παντός μια Ελλάς”…

Αυτό φαίνεται το εγκολπώθηκαν οι Έλληνες πολιτικοί: ποτέ δεν άσκησαν εθνική πολιτική…

—-

συνέντευξη του Κωστή Παπαγιώργη στον Δημήτρη Κουμαντάρο

Ελευθεροτυπία, 31 Δεκεμβρίου 1992

Advertisements

«Ο πιο σκληρός και επικίνδυνος πυρήνας της ελληνικής κοινωνίας είναι οι πολιτικοί»

«Ο πιο σκληρός και επικίνδυνος πυρήνας της ελληνικής κοινωνίας είναι οι πολιτικοί»

γράφει στην Die Tageszetitung o Πέτρος Μάρκαρης

13510636

Greek riot policemen try to avoid a home-made fire bomb as they clash with protesters outside the Labour Ministry in Athens, 22 January 2009, during a solidarity demonstration to Bulgarian Konstantina Kouneva. Kouneva, a militant syndicalist of the cleaner's union in Athens was attacked with vitriolic acid last December by unknown. Kouneva has been actively campaigning for workers rights in one of the darkest sectors of the greek economy: companies that subhire female and predominantly immigrant, often sans-papiers, cleaners to state and private companies. EPA / PANTELIS SAITAS (c) dpa - Bild funk

Η ελληνική κοινωνία των ‘μεμονωμένων πυρήνων’

Π�τρος Μάρκαρης

«Η κοινωνία των μεμονωμένων πυρήνων» είναι ο τίτλος ανάλυσης του συγγραφέα Πέτρου Μάρκαρη που δημοσιεύει η γερμανική εφημερίδα Tageszeitung.

Ο γνωστός συγγραφέας προσπαθεί να απαντήσει στο ερώτημα των περισσότερων γερμανικών εφημερίδων γιατί ‘δεν ησυχάζει η Ελλάδα, γιατί γίνονται ακόμη διαδηλώσεις και διαμαρτυρίες.’

Ο Μάρκαρης αφού αναφέρεται στα Εξάρχεια, στο ρόλο τους ως συνοικίας και το θάνατο του 15χρονου μαθητή από σφαίρα αστυνομικού γράφει:

«Οι πολιτικοί, οι δημοσιογράφοι, οι ακαδημαϊκοί και οι καλλιτέχνες, όλοι απορούν, από που πηγάζει όλο αυτό το δυναμικό της βίας. Και όμως είναι κοινό μυστικό, που ουδείς θέλει να αρθρώσει. Πρόκειται για οργή και βία που εδώ και χρόνια συσσωρεύονται στην Ελλάδα.

Εμείς, οι Έλληνες, και κυρίως οι πολιτικοί μας, εργάστηκαν αποτελεσματικά προς αυτή την κατεύθυνση.

Η ελληνική κοινωνία μετά την ένταξη της χώρας μας στην ΕΕ εξελίχθηκε από μια φτωχή, αλλά αλληλέγγυα βαλκανική κοινωνία  -όπου οι γείτονες και οι συγγενείς αποτελούσαν τη ραχοκοκαλιά της- σε μια κοινωνία μεμονωμένων πυρήνων, κάθε πυρήνας της οποίας εκπροσωπούσε μόνον τα δικά του συμφέροντα και αγωνιζόταν μόνον γι’ αυτά, χωρίς να δίνει δεκάρα, εάν οι υπόλοιποι πυρήνες της κοινωνίας ζημιώνονταν και υπέφεραν εξ αιτίας του.»

«Ο πιο σκληρός και επικίνδυνος πυρήνας της ελληνικής κοινωνίας είναι οι πολιτικοί»Πελατειακό σύστημα και σκάνδαλα τα χαρακτηριστικά της σημερινής αθηναϊκής δημοκρατίας;Bildunterschrift: Großansicht des Bildes mit der Bildunterschrift: Πελατειακό σύστημα και σκάνδαλα τα χαρακτηριστικά της σημερινής αθηναϊκής δημοκρατίας;

Ο Πέτρος Μάρκαρης αναφέρει παραδειγματικά ότι το φοιτητικό κίνημα και τα συνδικάτα είναι ορισμένοι από τους ‘μεμονωμένους πυρήνες’ της κοινωνίας που αγωνίζονται λυσσαλέα για τα αιτήματά τους χωρίς να λογαριάζουν τους υπόλοιπους για να καταλήξει στους πολιτικούς:

«Ο πιο σκληρός και ο πιο επικίνδυνος πυρήνας της ελληνικής κοινωνίας είναι οι πολιτικοί, διότι μπορεί όλοι οι  άλλοι μεμονωμένοι πυρήνες να αγωνίζονται μόνον για τα δικά τους συμφέροντα αγνοώντας τους άλλους, αλλά οι πολιτικοί είναι ο μόνος κοινωνικός πυρήνας που αποφασίζει για τις τύχες των υπόλοιπων.

Από το 2001 οι Έλληνες έγιναν μάρτυρες μιας πολιτικής πραγματικότητας, που καθορίζονταν από τις πελατειακές σχέσεις και τα σκάνδαλα, και στα δύο εμπλέκονταν όλοι οι πολιτικοί, πλην εκείνων της Αριστεράς.

Από το σκάνδαλο με το χρηματιστήριο όπου ενεπλάκη η κυβέρνηση Σημίτη μέχρι τα σκάνδαλα της κυβέρνησης Καραμανλή, από το σκάνδαλο με τη Siemens μέχρι το σκάνδαλο του Βατοπεδίου.»

«Έτσι παρατηρούμε πώς απαλλάσσει ο γενικός εισαγγελέας τους υπουργούς για το σκάνδαλο του Βατοπεδίου πριν από τη δίκη. Ταυτόχρονα η Αριστερά αφήνει αδιάφορο τον πληθυσμό, διότι είναι ανίσχυρη, λόγω της διάσπασής της και του κλεφτοπόλεμου για την ηγεσία.»

Πόσο μακριά είναι η Ελλάδα από το φαινόμενο Μπερλουσκόνι;Bildunterschrift: Großansicht des Bildes mit der Bildunterschrift: Πόσο μακριά είναι η Ελλάδα από το φαινόμενο Μπερλουσκόνι;Ευδοκιμεί και στην Ελλάδα ο «μπερλουσκονισμός»;

«Γιατί λοιπόν δεν έπρεπε για μια τέτοια κατάσταση να είναι η νεολαία οργισμένη και απογοητευμένη; Ολόκληρος ο ελληνικός πληθυσμός είναι εδώ και χρόνια απογοητευμένος.

Οι νέοι άνθρωποι ενσαρκώνουν ασφαλώς αυτή την απογοήτευση πιο ριζοσπαστικά, γιατί φοβούνται περισσότερο και νιώθουν ανασφάλεια.»

«Τελικά τίθεται το θεμιτό ερώτημα: πως διαγράφεται το μέλλον; Κατά τη γνώμη μου δυσοίωνο.

Ο μεγάλος μου φόβος εστιάζεται κυρίως στο γεγονός ότι και στην Ελλάδα ενδέχεται να ευδοκιμήσει ένα είδος ‘μπερλουσκονισμού’.

Εάν συγκρίνουμε την κατάσταση στην Ελλάδα με εκείνη της Ιταλίας, δεν είναι τόσο ξένες. Και εκεί απέτυχαν οι χριστιανοδημοκράτες, κατόπιν ήρθαν οι σοσιαλιστές με τα σκάνδαλά τους και τα ‘καθαρά χέρια’ και στο τέλος της διαδρομής περίμενε ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι.»

Πηγή: Deutsche Welle

Το δημοσίευμα στα γερμανικά: εφημερίδα Die Tageszeitung


Θόδωρος Αγγελόπουλος: Η ανικανότητα να καταλάβουμε τη νεολαία…

0204_trilogy_051

Για άλλη μια φορά ο Αγγελόπουλος με συγκινεί.

Προσδιορίζει το συλλογικό πολιτικά. Μιλάει για την Ελλάδα και η μνήμη του δίνει τους προσδιορισμούς του χώρου και την περιπέτεια των ελλήνων.

Κοιτάζει από μακριά – βαθιά. Στα έργα του ποτέ δεν ξέχασε την ιστορία του τόπου, μιλάει και περιφέρεται σε αυτήν με παράμετρο πόνου και πάθους.

Η μεγάλη πληγή, ο Θίασος, ερμήνευσε πολύ πρόωρα ότι συνέβαινε και ότι παρακολουθούμε να επαναλαμβάνεται.

Η “αντίληψη της δημοκρατίας” στον Αγγελόπουλο περνάει μέσα από τους ψιθύρους και τiς ακροάσεις, της Αριστεράς – κατά τα λεγόμενα του – και οπωσδήποτε φέρει το βάρος και την ευθύνη και ο ίδιος για τον χώρο αυτό που ποτέ δεν πέτυχε να καθορίσει οριστικά τα γεγονότα στην πατρίδα του,
τουλάχιστον με τον τρόπο που ο ίδιος υπερασπίστηκε
.

Για το δημοσίευμα στην “Oυνιτά” ενημερώθηκα απ’το blog The Uncut’s Store Weblog – Your Music + Movie Experience και ευχαριστώ τους δημιουργούς του που το ξεχώρισαν και το δημοσίευσαν.
worldcity

Η ανικανότητα να καταλάβουμε τη νεολαία…

«Η ανικανότητα να καταλάβουμε τη νεολαία. Θα έπρεπε να είναι η κυρίαρχη συζήτηση, αφετηρία για να σχεδιάσουμε το μέλλον, θα έπρεπε να είναι ο προβληματισμός που αντικαθιστά το καθημερινό κενό και τον ορυμαγδό άχρηστων ειδήσεων.

Αντιθέτως, δεν υπάρχει τίποτε, μόνο κενές κουβέντες και αμήχανη σιωπή. Μια απόλυτη ήττα, η πολλοστή που ζω».

-«Είμαι πολύ ανήσυχος, λυπημένος, φοβισμένος και απογοητευμένος. Περνούν οι δεκαετίες και δεν μαθαίνουμε τίποτε .

Η ευθύνη για όσα συμβαίνουν σήμερα στην Ελλάδα ανήκει εξ ολοκλήρου στην κυβέρνηση και στον πρωθυπουργό Κώστα Καραμανλή.

0204_trilogy_03

Εντυπωσιάζει η επανάληψη της απάντησης, πάντα ίδια από τον καιρό των συνταγματαρχών: μπροστά σε ένα υπαρκτό πρόβλημα εμφανίζονται στη σκηνή τα γκλομπς και τα δακρυγόνα.

Μια χώρα, όταν διαθέτει αντισώματα από το ιστορικό παρελθόν της, χρησιμοποιεί άλλες μεθόδους.

Βλέπω το πρόσωπο αυτού του παιδιού στο έδαφος, του Γρηγορόπουλου, τα δεκαπέντε χρόνια του που πετάχτηκαν, τα όνειρα στο πεζοδρόμιο, τη βία που δεν ξέρει να ακούει παρά μονάχα τη δικιά της λογική.Αυτά είναι στοιχεία που θα προκαλούσαν ανησυχία σε οποιονδήποτε, όχι απλώς σε κάποιον που αγωνίστηκε για τη δημοκρατία».από την εφημερίδα «Ουνιτά» ο Θόδωρος Αγγελόπουλος, με αφορμή τα γεγονότα των ημερών

η συνέντευξη δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΑΥΓΗ

Αυτό το post αποτελεί αναδημοσίευση απ’το blog

The Uncut’s Store Weblog