"We don't see things as they are, we see them as we are" Anais Nin

Posts tagged “Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος

Memory of the Camps – the abominable lapse of reason

” We are happy to know that the future belongs to us completely” Adolf Hitler

Memory of the Camps: the abominable lapse of reason

Γενοκτονία: Το Αποτρόπαιο Ολίσθημα της Λογικής

Ψάχνοντας την φιλμογραφία του Alfred Hitchcock έπεσα πάνω στο τίτλο Memory of the Camps, που αναφέρονταν ως ντοκιμαντέρ για το τέλος του 2ου παγκοσμίου πολέμου.

Το φιλμ είναι αποτέλεσμα της συνεργασίας μεταξύ του Βρετανικού Υπουργείου Πληροφοριών και του Αμερικάνικου Τμήματος Στρατιωτικής Πληροφόρησης.

Παρέμεινε ημιτελές και έτσι κυκλοφόρησε.

Εδώ, ο μετρ του σιωπηλού και μη ορατού τρόμου (του μεγαλύτερου δηλ. σε ένταση ανθρώπινου φόβου), συμμετέχει (editing) μεταξύ άλλων σκηνοθετών στην καταγραφή αυτού που οι Ναζί προσπάθησαν να κρατήσουν αόρατο και ανείπωτο.

Βρήκα τη δύναμη και το παρακολούθησα.

Οι σκηνές που καταγράφονται στο celluloid είναι εικόνες που όλοι – λίγο ως πολύ – έχουμε πέσει πάνω τους. Αποτελεί μια συλλογή από καταγραφές της κάμερας μέσα στα στρατόπεδα συγκέντρωσης των Dachau, Buchenwald, και Belsen, αλλά και άλλων λιγότερο γνωστών στρατοπέδων, αμέσως μετά την λήξη του Δεύτερου Παγκόσμιου Πολέμου, την άνοιξη του 1945. Στην ουσία παρακολουθούμε την εκκαθάριση των στρατοπέδων / σφαγείων, και την αποκάλυψη αυτών που οι Ναζί προσπάθησαν να καλύψουν.

Όμως, το ντοκιμαντέρ αυτό είναι σφραγίδα μνήμης. Αν κατορθώσεις να το παρακολουθήσεις χωρίς να στρέψεις το βλέμμα σου αλλού θα μείνεις άφωνος, “γυμνός” και σοκαρισμένος,

Δεν θυμάμαι τον εαυτό μου να έχει έρθει σε τόσο δύσκολη θέση ποτέ.

Ο φακός γυρίζει μέσα στους χώρους των στρατοπέδων και ο θεατής δεν είναι εύκολο να αποδεχτεί ότι αυτό που καταγράφεται στο φιλμ είναι το πιο ταπεινό σημείο της ανθρώπινης φύσης, παράγωγο της θέλησης του ανθρώπου για δύναμη, εξουσία και κυριαρχία.

Ο θεατής είναι αδύνατον να συνειδητοποιήσει ότι όσο κι αν ο πολιτισμός αναπτύσσεται είναι ανίκανος να συγκαλύψει το πιο μύχιο, το πιο σκοτεινό και οικτρό κομμάτι, της -εν δυνάμει- εγκληματικής ανθρώπινης φύσης.

Απέναντι στις εικόνες αυτές δεν μπορείς να αποστασιοποιηθείς. Δεν υπάρχει καμία άμυνα για αυτό. Η πράξη του εγκλήματος είναι παράμετρος της συμπεριφοράς μας.

Το Memory of the Camps περιγράφει τη μηχανική του εγκλήματος, στην κορυφαία εφαρμογή της, την  σχιζοφρένεια της ανθρώπινης υπόστασης εκφρασμένης στο αποτρόπαιο ολίσθημα της λογικής, την γενοκτονία. Το Memory of the Camps, “αναλύει” το ίζημα της ανθρώπινης αδυναμίας κάτω από την θεία σκέπη, “καταγράφει” το μίασμα, το ανίερο.

Memory of the Camps: η έσχατη Ύβρις.

Στις σκηνές του Memory of the Camps, είμαστε όλοι εκεί, όλοι ένοχοι, όλοι θύματα.

worldcity

μπορείτε να επισκεφθείτε το site του ντοκιμαντέρ:

http://www.pbs.org/wgbh/pages/frontline/camp/

μπορείτε να παρακολουθήσετε το ντοκιμαντέρ on line:

http://www.pbs.org/wgbh/pages/frontline/camp/view/

—————————

Advertisements

Dresden: Memento mori

ΔΡΕΣΔΗ: Θυσία στο Παράλογο

DRESDEN: Sacrifice to the Irrational

Η Δρέσδη,

πρωτεύουσα της Σαξονίας,πριν την καταστροφή της,

αποτελούσε μια πόλη – κόσμημα της Ευρώπης.

Μια πόλη – ανοιχτό μουσείο.

Στις 13 και 14 Φεβρουαρίου 1945

η Δρέσδη ισοπεδώθηκε από τους Δυτικούς Συμμάχους.

H RAF χρησιμοποίησε

770 αεροπλάνα Lancaster την πρώτη ημέρα,

και 311 βομβαρδιστικά Β-12 την δεύτερη ημέρα.

Μετά το διήμερο μακελειό, επέδραμαν οι Αμερικάνοι,

συμβάλλοντας σε ένα από τα πιο αποτρόπαια εγκλήματα στην Ιστορία.

Την επομένη των βομβαρδισμών

αεροπλάνα Mustang πετούσαν σε χαμηλό ύψος πάνω από την πόλη,

κυνηγούσαν και σκότωναν τους επιζήσαντες στην πόλη – φάντασμα.

Συνολικά η Δρέσδη δέχθηκε πάνω από 3700 τόνους από βόμβες.

Πάνω από 70 % από αυτές τις βόμβες ήταν εμπρηστικές…

“Η Δρέσδη μετατράπηκε σε έναν τεράστιο κλίβανο όπου στο εσωτερικό του λυσσομανούσε μία πύρινη λαίλαπα ταχύτητας 250 km/h η οποία σάρωνε ολόκληρα κτίρια μέσα σε δευτερόλεπτα. Η ερυθροπυρωμένη άσφαλτος έλιωνε και όσοι έτρεχαν αλλόφρονες επάνω της φλέγονταν από τα πόδια προς τα πάνω. Μέσα στην πύρινη κόλαση πολλοί πίστεψαν ότι η μόνη σωτηρία από την απανθράκωση θα ήταν ο ποταμός Έλβας που διέτρεχε την πόλη. Αλλά όσοι έπεφταν στον ποταμό διαπίστωναν αμέσως ότι ο φώσφορος των εμπρηστικών βομβών εξακολουθούσε να αναφλέγεται ακόμη και στην επιφάνεια του νερού. Μόλις σήκωναν τα κεφάλια τους για μία ανάσα αέρα, τα μαλλιά τους έπαιρναν φωτιά.


Η πόλη καιγόταν επί επτά ημέρες και οκτώ νύχτες. Ο πληθυσμός ο οποίος απέμεινε ζωντανός αδυνατούσε να θάψει όλα τα πτώματα. Αποφασίσθηκε ο αποκλεισμός της πόλης και η καύση των πτωμάτων προκειμένου να αποφευχθεί ο κίνδυνος της πανώλης. Οι στρατιώτες άνοιγαν λάκκους θάβοντας κομμάτια από καμένες σάρκες. Πολλοί δεν άντεχαν και γονάτιζαν απελπισμένοι κλαίγοντας με λυγμούς. Μερικοί γονείς μάζευαν τα κομμάτια από τα κορμιά των παιδιών τους μόνο και μόνο για να μην μετατραπούν σε βορά των αρουραίων. Ο ακριβής αριθμός των νεκρών δεν βρέθηκε ποτέ, αλλά οι υπολογισμοί μιλούν για 135.000.
Η Δρέσδη υπήρξε ο πρώτος βομβαρδισμός του πολέμου ο οποίος προκάλεσε την διεθνή κατακραυγή. Ο Τσώρτσιλ φρόντισε γρήγορα να κρατήσει αποστάσεις από την ανάμιξή του στην απόφαση του βομβαρδισμού, εκδίδοντας μάλιστα και ένα υπόμνημα στο οποίο κατέκρινε την καταστροφή της Δρέσδης, απαιτώντας «…μεγαλύτερη συγκέντρωση δυνάμεων σε στόχους στρατιωτικής σημασίας»!! “‘

Η καταστροφή της Δρέσδης,

την χρονική στιγμή που έγινε

δεν είχε καμία στρατηγική αξία για την όλη πορεία των εξελίξεων του πολέμου.

Ο βομβαρδισμός της Δρέσδης αποτελεί έγκλημα κατά της ανθρωπότητας.

Έγκλημα χωρίς δίκη.

Σε 2 μέρες

κάηκαν ζωντανοί περίπου 130.000 έως 250.00 άμαχοι

– καταστροφή που την φρίκη της έμελλε να την ξεπεράσει,

λίγους μήνες αργότερα,

μόνο η καταστροφή της Χιροσίμα και της Ναγκασάκι.

Sir Winston Leonard Spencer-Churchill: ο εμπνευστής της καταστροφής

(Ο Τσόρτσιλ μετά την ανάληψη της πρωθυπουργίας:

“Σας υπόσχομαι ιδρώτα, δάκρυα, λύπη και αίμα”)

Απόσπασμα από ένα εσωτερικό έγγραφο της RAF, που κυκλοφόρησε τον Ιανουάριο του ’45,

λίγες μέρες πριν το ΠΑΡΑΛΟΓΟ:

“Dresden, the seventh largest city in Germany and not much smaller than Manchester, is also far the largest unbombed built-up the enemy has got. In the midst of winter with refugees pouring westwards and troops to be rested, roofs are at a premium. The intentions of the attack are to hit the enemy where he will feel it most, behind an already partially collapsed front, to prevent the use of the city in the way of further advance, and incidentally to show the Russians when they arrive what Bomber Command can do.”

————-

———————–

Dresden: a Crime Without Trial

WE WILL NEVER FORGET

ΔΡΕΣΔΗ: Ένα Έγκλημα χωρίς Δίκη

Δεν θα το ξεχάσουμε ποτέ

——————————————

worldcity

worldcity_wordpress@yahoo.com

https://worldcity.wordpress.com