"We don't see things as they are, we see them as we are" Anais Nin

Culture

I follow rivers

Δεν ξέρω, μερικές φορές μπορεί να παρασύρομαι, απ’το νερό ή απ’τον αέρα, απ’τη μουσική ή απ’ την εικόνα. Το ίδιο είναι.

Κοιτώ το βίντεο της Σουηδής Lykke Li και υποθέτω. Ξανά

Είναι Αύγουστος και οι διαδρομές στην Αθήνα προσφέρουν το ιδανικό αποτύπωμα μιας πόλης που χάσαμε και τώρα ξανακερδίζουμε με κόπο και κόστος – είναι η πόλη που δεν μας χαρίστηκε ποτέ και έπρεπε να την ξανασχεδιάσουμε και να επανεφεύρουμε τους κώδικες της. Η Αθήνα είναι το κομποσχοίνι της υπομονής και της καρτερικότητας,  αν ξοδευτείς   θα ξεγελαστείς, – κράτα δυνάμεις λοιπόν.

Για αυτό αγαπώ τόσο πολύ την πόλη αυτή, είναι η πόλη του απρόβλεπτου και της μεγάλης απώλειας – που θα εισπράξεις, αν της δοθείς,  ως κέρδος αλλά θα απαιτήσει επιμονή, σιγή, και διαδρομές ατέλειωτες. Όπως, ό,τι περισσότερο περίμενες επί ματαίω και τελικά γεναιόδωρα το βρίσκεις μπροστά σου. Ακολουθώντας ποταμούς, αστραπές και ανέμους, αυτά που παλιά έμοιαζαν καθημερινά και ασήμαντα, σαν τα μικρά πράγματα που μάζευες όλα αυτά τα χρόνια σπίτι και τώρα σου προσφέρουν τη δύναμη να αγαπάς και να μοιράζεσαι. Πόσο ωραία!

Κατακαλόκαιρο και το “I follow rivers” με τη χειμωνιάτικη θάλασσα και το χιονισμένο τοπίο μου προσφέρει μια επιβεβαίωση, μια επαναδιατύπωση ισχυρή, τη δύναμη της θάλασσας που δε μπορείς να τη βρεις, δε μπορείς να την ορίσεις στα καλοκαίρια της επιτηδευμένης αμέλειας και ξεγνοιασιάς.

Ο Charles Baudelaire περπατά στα ακροδάκτυλα επί της οθόνης:

“Ἂν κάποτε στὰ σκαλιὰ ἑνὸς παλατιοῦ, στὸ πράσινο γρασίδι
μιᾶς τάφρου, στὴ μουντὴ μοναξιὰ τοῦ δωματίου σου,
ξυπνήσεις ξεμέθυστος πιά, ῥώτα τὸν ἄνεμο, ῥώτα τὸ κύμα,
τὸ πουλί, τὸ ῥολόι, κάθε τι ποὺ φεύγει,
κάθε τι ποὺ στενάζει, κάθε τι ποὺ κυλάει, ποὺ τραγουδάει,
ποὺ μιλάει· ῥώτα τί ὥρα εἶναι;
Κι ὁ ἄνεμος, τὸ κύμα, τὸ ἄστρο, τὸ πουλί, τὸ ῥολόι, 
θὰ σοῦ ἀπαντήσουν: Εἶναι ἡ ὥρα τῆς μέθης!
Γιὰ νὰ γίνεις ὁ μαρτυρικὸς σκλάβος τοῦ χρόνου,
μέθα· μέθα ἀδιάκοπα!
Ἀλλὰ μὲ τί; Μὲ ῥακή, μὲ κρασί, μὲ ποίηση, μὲ ἀρετή…
-Μὲ ὅ,τι θέλεις, ἀλλὰ μέθα!…¨

Δείτε το βίντεο της Lykke Li χωρίς να έχετε τίποτα κατά νου.

Όπως και να μη χάσετε και το τελευταίο βλέμμα της κοπέλας.

Μεθύστε.

 

Advertisements

6000 Miles Away: Η Sylvie Guillem στο Ηρώδειο – Ιούλιος 2011 – Αθήνα

Η Sylvie Guillem / Συλβί Γκυγιέμ δεν χρειάζεται συστάσεις. Για μένα όμως η γαλλίδα χορεύτρια αποτελεί ένα θείο δώρο, όμορφο και σπάνιο. Την παράσταση “6000 Miles Away” την πρωτοπαρουσίασε στο μαγευτικό ναό του χορού στο Λονδίνο, στο  Sadler’s Wells στις αρχές Ιουλίου.

Η Sylvie Guillem / Συλβί Γκυγιέμ αναγνωρίζεται ευρέως ως μια απ’τις μεγαλύτερες χορεύτριες όλων των εποχών. Είναι ίσως η μοναδική χορεύτρια κλασικού μπαλέτου που μεταπήδησε στο σύγχρονο χορό και πρωταγωνίστησε με τόση ένταση, πυκνότητα και ποιότητα και σε αυτό το είδος.

Sylvie Guillem in Mats Ek's Bye. Photo courtesy Sadler's Wells.

Η αγαπημένη χορεύτρια του Νουρέγιεφ, που αυτός την ανέδειξε σε αστέρι, έρχεται στην Αθήνα για να παρουσιάσει χορογραφίες τριών μεγάλων χορογράφων, του Mats Ek, του William Forsythe και του Jiří Kylián.

Μετά τη πετυχημένη συνεργασία της με τον Σουηδό Mats Ek, στο “Wet Woman” και στο “Smoke”, η Sylvie Guillem θα παρουσιάσει τη χορογραφία “Bye”, βασισμένη πάνω στη τελευταία σονάτο για πιάνο του Beethoven / Μπετόβεν: ήδη η γερμανική εφημερίδα Frankfurter Allgemeine Zeitung έχει ανακυρήξει το “Bye”, που γράφτηκε ειδικά για τη Συλβί Γκυγιέμ, ως αριστούργημα.

 στον Observer  της The Guardian  παρακολούθησε τη παράσταση στο Sadler’s Wells και έγραψε πριν από λίγες μέρες:

“Something of a relief, then, to switch to Mats Ek’s Bye. This opens with some tricksily cute cutting between film of Guillem and the dancer herself. Ek’s designer, Katrin Brännström, has costumed Guillem in an oddly assorted outfit of cardigan, blouse, skirt and socks. On anyone else it would appear dowdy; on Guillem it’s quirkily chic. Her movements are stereotypical: now puppet-like, now crazily purposeful. She may be a frustrated suburban matron; she may be that archetypal Ek heroine, the long-term, institutionalised mental patient. At intervals, she seems to recall a childhood dream of dancing, and launches into a sensuously high kick or snappy turn. More than once, she balances on her head. The piece is touching, but too self-consciously whimsical to be truly poignant. Unlike the figure of Guillem herself. There’s that extraordinary body, with its racy, sinewy lines. And the face, touched with the knowledge that one day, all of this will have to end. But not yet.”

Sylvie Guillem in Mats Ek's Bye. Photo courtesy Sadler's Wells.

Σχεδόν 20 χρόνια από τότε που δημιούργησε το θρυλικό “In the Middle, Somewhat Elevated”,  0 Γουίλιαμ Φορσάιθ /William Forsythe χορογραφεί ένα ολοκαίνουργιο ντουέτο, το “Rearray”, για την Guillem και ένα από τα μεγαλύτερα αστέρια του Teatro alla Scala, τον Massimo Murru.

Η Barbara Newman έγραψε στο Dance Magazine για το Rearray:

“William Forsythe’s Rearray is his fourth creation for Guillem, who appeared in the original cast of his In the middle, somewhat elevated 24 years ago. Physically fragmented, to an equally fragmented score by David Morrow that added nothing to the choreography, the new duet interleaves a string of absorbing solos with intimate duets. Initially the partners ignored one other, merely occupying the same space, but drawing nearer they eventually shared a single impulse.

Between the disjointed kinks of the combinations, Guillem and Nicolas Le Riche passed like lightning through the ideal positions of the classical vocabulary, which they both acquired in the Paris Opéra Ballet’s rigorous school. Easily maintaining the habits of a lifetime, with their limbs at full stretch or folded into phrases that shifted by fractions, they displayed absolute control over pace, dynamics, and direction, so at every instant we saw precisely what Forsythe intended.

Rearray took its character directly from the movement, a riveting reinvention of the familiar, and from the charismatic performers whose innate authority somehow made every gesture both a question about dance’s potential and its own answer.”

Η ολοκλήρωση της βραδιάς είναι ένα ντουέτο που δημιουργήθηκε  από τον Jiří Kylián / Γίρι Κίλιαν το 2002, με το τίτλο ” 27’52” και παρουσιάζεται από χορευτές που επέλεξε ο χορογράφος, την Aurélie Cayla και τον Kenta Kojiri.

Η Judith Mackrell έγραψε για τη δημιουργία του Jiri Kylian “27′ 52”:

“27’52” is a crowd pleaser, rich in sculpted burnished movements and sexy design. While it is beautifully performed by Aurelie Cayla and Kenta Kojiri, it distracts from the evening’s focus. And that is only, ever, Guillem herself.”

Οι παραστάσεις του 6000 Miles Away είναι στις 19 και 20 Ιουλίου στο Ηρώδειο, στις 21.00.

Τη στιγμή που γράφεται το κείμενο τα εισιτήρια είναι πλέον sold out.

Sylvie Guillem in Mats Ek's Bye. Photo courtesy Sadler's Wells.


Μακιαβελισμοί στο Α.Π.Θ.

Μακιαβελικές μέθοδοι στο Α.Π.Θ.
Τώρα που τους τελείωσαν οι αφορισμοί, τα άλλοθι, τα “επιχειρήματα” και οι δικαιολογίες;
Ήρθε η ώρα να εκτεθούν…
Οι ίδιοι και οι πρακτικές τους…

Ο μέγας διδάσκαλος τους, Niccolò Machiavelli



Γκλούμιστερ – της Ιωάννας Μήτσικα

Μια παράσταση για ένα ενυδρείο, μία φωτογραφία

και ένα τελείως αποτυχημένο stand up.

«Οι διηγήσεις αυτών, που έχουν πια πεθάνει, λένε ότι η Γκλούμιστερ ήταν κάποτε η ιδανική πόλη, για να φτιάξει κανείς την οικογένειά του – αν αγαπούσε την ηρεμία, τους μεγάλους ανθισμένους κήπους και τα κυριακάτικα γεύματα με τους γείτονες…»

Αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία.

Aπό την Γκλούμιστερ εδώ και χρόνια είχαν χαθεί τα χρώματα.

"...η Γκλούμιστερ ήταν κάποτε η ιδανική πόλη..."


ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ

(Βασισμένο στο παραμύθι «Γκλούμιστερ» της Ιωάννας Μήτσικα)

Κείμενο: Ιωάννα Μήτσικα, Έφη Κάντζα

Σκηνοθεσία: Τατιάνα Μύρκου, Ιωάννα Μήτσικα, Έφη Κάντζα

Σκηνικά – Κοστούμια: Κατερίνα Παπαγεωργίου

Μουσική: Αλέξανδρος Ιωάννου

Παίζουν: Ιωάννα Μήτσικα, Έφη Κάντζα

Γραφίστας: Πάνος Γκένας

Οργάνωση παραγωγής : Art Minds, Γιάννης Γκουντάρας,

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ

Πρεμιέρα: Παρασκευή 25 Σεπτεμβρίου 2009

Ημερομηνίες παραστάσεων: 25/9 – 30/9/2009 και 9-11/10/2009

Ημέρες παραστάσεων: Παρασκευή, Σάββατο, Κυριακή, Δευτέρα, Τρίτη, Τετάρτη & Παρασκευή, Σάββατο, Κυριακή

Ώρα: κάθε Παρασκευή μεταμεσονύκτια στις 00:00, λοιπές ημέρες στις 22:00

Διάρκεια: 60’ Εισιτήρια: 12€ και 8€ φοιτητικό

Χώρος: Studio Vis Motrix, Αγν. Στρατιώτη 20, (έναντι Αγ. Δημητρίου)

Πληροφορίες – Κρατήσεις: 2310228161


Osuri – like a ritual…

το κείμενο στα ελληνικά….

Osuri: a dance like a ritual - photo by laminaria, © All Rights Reserved

Osuri, known also as Osetian dance, is distinguished for its dancers’ famous crossed lines and for the high level of technique, discipline and performance it requires.

According to the tradition, during dancing a man’s hand touched that of a woman and for this offence the man was punished with amputation of his fingers.

This dance was created in remembrance of the event, and for this reason the hands are covered.

Osuri constitutes a token of respect towards the woman.

For me, these 7’26’’ of Osuri dance are a great ritual,

Evidence of the aesthetics of a great Black Sea culture, that of Georgia.

A study on movement, detail, gesture and distance.

worldcity

P.S.: The former professional dancer Georgi Chantishvili initiated me in the nobility, dignity and greatness of this dance.

Therefore I’m grateful to him.



Image from FlickR, uploaded by user Laminaria© All Rights Reserved