"We don't see things as they are, we see them as we are" Anais Nin

6000 Miles Away: Η Sylvie Guillem στο Ηρώδειο – Ιούλιος 2011 – Αθήνα

Η Sylvie Guillem / Συλβί Γκυγιέμ δεν χρειάζεται συστάσεις. Για μένα όμως η γαλλίδα χορεύτρια αποτελεί ένα θείο δώρο, όμορφο και σπάνιο. Την παράσταση “6000 Miles Away” την πρωτοπαρουσίασε στο μαγευτικό ναό του χορού στο Λονδίνο, στο  Sadler’s Wells στις αρχές Ιουλίου.

Η Sylvie Guillem / Συλβί Γκυγιέμ αναγνωρίζεται ευρέως ως μια απ’τις μεγαλύτερες χορεύτριες όλων των εποχών. Είναι ίσως η μοναδική χορεύτρια κλασικού μπαλέτου που μεταπήδησε στο σύγχρονο χορό και πρωταγωνίστησε με τόση ένταση, πυκνότητα και ποιότητα και σε αυτό το είδος.

Sylvie Guillem in Mats Ek's Bye. Photo courtesy Sadler's Wells.

Η αγαπημένη χορεύτρια του Νουρέγιεφ, που αυτός την ανέδειξε σε αστέρι, έρχεται στην Αθήνα για να παρουσιάσει χορογραφίες τριών μεγάλων χορογράφων, του Mats Ek, του William Forsythe και του Jiří Kylián.

Μετά τη πετυχημένη συνεργασία της με τον Σουηδό Mats Ek, στο “Wet Woman” και στο “Smoke”, η Sylvie Guillem θα παρουσιάσει τη χορογραφία “Bye”, βασισμένη πάνω στη τελευταία σονάτο για πιάνο του Beethoven / Μπετόβεν: ήδη η γερμανική εφημερίδα Frankfurter Allgemeine Zeitung έχει ανακυρήξει το “Bye”, που γράφτηκε ειδικά για τη Συλβί Γκυγιέμ, ως αριστούργημα.

 στον Observer  της The Guardian  παρακολούθησε τη παράσταση στο Sadler’s Wells και έγραψε πριν από λίγες μέρες:

“Something of a relief, then, to switch to Mats Ek’s Bye. This opens with some tricksily cute cutting between film of Guillem and the dancer herself. Ek’s designer, Katrin Brännström, has costumed Guillem in an oddly assorted outfit of cardigan, blouse, skirt and socks. On anyone else it would appear dowdy; on Guillem it’s quirkily chic. Her movements are stereotypical: now puppet-like, now crazily purposeful. She may be a frustrated suburban matron; she may be that archetypal Ek heroine, the long-term, institutionalised mental patient. At intervals, she seems to recall a childhood dream of dancing, and launches into a sensuously high kick or snappy turn. More than once, she balances on her head. The piece is touching, but too self-consciously whimsical to be truly poignant. Unlike the figure of Guillem herself. There’s that extraordinary body, with its racy, sinewy lines. And the face, touched with the knowledge that one day, all of this will have to end. But not yet.”

Sylvie Guillem in Mats Ek's Bye. Photo courtesy Sadler's Wells.

Σχεδόν 20 χρόνια από τότε που δημιούργησε το θρυλικό “In the Middle, Somewhat Elevated”,  0 Γουίλιαμ Φορσάιθ /William Forsythe χορογραφεί ένα ολοκαίνουργιο ντουέτο, το “Rearray”, για την Guillem και ένα από τα μεγαλύτερα αστέρια του Teatro alla Scala, τον Massimo Murru.

Η Barbara Newman έγραψε στο Dance Magazine για το Rearray:

“William Forsythe’s Rearray is his fourth creation for Guillem, who appeared in the original cast of his In the middle, somewhat elevated 24 years ago. Physically fragmented, to an equally fragmented score by David Morrow that added nothing to the choreography, the new duet interleaves a string of absorbing solos with intimate duets. Initially the partners ignored one other, merely occupying the same space, but drawing nearer they eventually shared a single impulse.

Between the disjointed kinks of the combinations, Guillem and Nicolas Le Riche passed like lightning through the ideal positions of the classical vocabulary, which they both acquired in the Paris Opéra Ballet’s rigorous school. Easily maintaining the habits of a lifetime, with their limbs at full stretch or folded into phrases that shifted by fractions, they displayed absolute control over pace, dynamics, and direction, so at every instant we saw precisely what Forsythe intended.

Rearray took its character directly from the movement, a riveting reinvention of the familiar, and from the charismatic performers whose innate authority somehow made every gesture both a question about dance’s potential and its own answer.”

Η ολοκλήρωση της βραδιάς είναι ένα ντουέτο που δημιουργήθηκε  από τον Jiří Kylián / Γίρι Κίλιαν το 2002, με το τίτλο ” 27’52” και παρουσιάζεται από χορευτές που επέλεξε ο χορογράφος, την Aurélie Cayla και τον Kenta Kojiri.

Η Judith Mackrell έγραψε για τη δημιουργία του Jiri Kylian “27′ 52”:

“27’52” is a crowd pleaser, rich in sculpted burnished movements and sexy design. While it is beautifully performed by Aurelie Cayla and Kenta Kojiri, it distracts from the evening’s focus. And that is only, ever, Guillem herself.”

Οι παραστάσεις του 6000 Miles Away είναι στις 19 και 20 Ιουλίου στο Ηρώδειο, στις 21.00.

Τη στιγμή που γράφεται το κείμενο τα εισιτήρια είναι πλέον sold out.

Sylvie Guillem in Mats Ek's Bye. Photo courtesy Sadler's Wells.

6 responses

  1. Nakis

    Πραγματικά Η Γκιλέμ είναι θείο δώρο για την εποχή μας, μία ανεπανάληπτη καλλιτέχνιδα που δεν επαναπάυεται ποτέ στις δάφνες της και που παντοτε προσπαθεί να βελτιωθεί (απίστευτο), να δημιουργήσει κάτι καινουργιο και να προσφέρει στιγμές μοναδικής μαγείας στο κοινό. Είχα την μεγάλη ευτυχία να παρακολουθήσω την πρεμίερα της στο Sadler’s και η Γκιλέμ με άφησε ως πάντοτε άφωνο. Ενα θαύμα στη σκηνή, πηγή δημιουργίας και μαγείας. Αυτή τη χρονιά είχα την τύχη να ξαναδώ την παράστασή της “Eonnagata” με τον Robert Lepage στο Παρισι και το μεγαλύτερο ίσως δώρο που έκανε στους θαυμαστές της όταν μετά από 7 χρόνια ξαναζωντάνευσε συγκλονιστικά ένα από τους μεγαλύτερους ρόολους της καριέρας της την Μανόν στη Σκάλα του Μιλάνου. Στη διάρκεια της παράστασης μετά το τέλος μίας variation της Μαν΄’ον ένας θεατής φώναξε δυνατά για την Γκιλέμ “Divina”. Αυτό λέι τα πάντα.

    July 19, 2011 at 17:46

    • “Divina”? Ναι! Αυτό λέει τα πάντα…
      Είχα κλείσει εισιτήρια για την παράσταση στο Λονδίνο, αλλά τα ακύρωσα τελευταία στιγμή (την ημέρα που θα γίνονταν το post-show talk – που τελικά δεν έγινε στις 6 Ιουλίου). Τώρα, θα αρκεστώ να τη δω στο Ηρώδειο. :-)

      Την παράσταση “Eonnagata” με τον R. Maliphant, R. Lepage και S. Guillem είχα την ευκαριία να τη παρακολουθήσω στη πρεμιέρα της στο Λονδίνο, στο Sadler’s Wells και αν σας ενδιαφέρει μπορείτε να ρίξετε και μια ματιά στο σχετικό κείμενο για εκείνη τη παράσταση του Ιουνίου του 2009…

      Eonnagata – Sylvie Guillem, Robert Lepage, Russell Maliphant: : “Gender is an illusion” H.G. Robert
      https://worldcity.wordpress.com/2009/07/26/eonnagata-sylvie-guillem-robert-lepage-russell-maliphant/

      July 19, 2011 at 19:12

  2. Nakis

    Ευχαριστώ πολύ για το link και το ιδιαίτερο ενδιαφέρον κείμενο για την παράσταση “Eonnagata”, παράσταση που δίχασε τους κριτικούς, αλλά η οποία με σαγήνευσε προσωπικά. Την Γκιλέμ την έχω δει πολλές φορές στη σκηνή τόσο στο κλασικό όσο και στο σύγχρονο ρεπερτόριο. Μανόν, Ιουλιέττα, Sleeping Beauty, Giselle, Marguerite et Armand, Carmen (Mats Ek), Bejart, Maliphant, A. Kahn, Eonnagata etc και πραγματικά παραμένει η απόλυτη καλλιτέχνιδα της σκηνής. Κατοικώ στη Γαλλία και έτσι θα έχω την ευκαιρία να την ξαναδώ στο πρόγραμμα αυτό το 2012 στο Παρίσι στο Théâtre des Champs Elysées (όπου θα παρουσιάσει επίσης ξανά το Sacred Monsters). Ελπίζω επίσης να την ξαναδώ στο κλασικό ρεπερτόριο (κάποιες ελπίδες, τίποτα βέβαιο για το Παρίσι και την Σκάλα του Μιλάνου το 2012, πιο πιθανό για την Σκάλα του Μιλάνου).

    July 19, 2011 at 19:46

    • Δεν γνώριζα ότι υπάρχει περίπτωση να ξανασυμμετάσχει σε κλασικό ρεπερτόριο και θα ήθελα πολύ να τη δω σε μια τέτοια επιστροφή της αν και φαντάζομαι ότι τα εισιτήρια θα είναι sold out πριν ακόμα … διατεθούν.

      H Eonnagata, ναι δίχασε κριτικούς, ίσως και το κοινό, αλλά εμένα προσωπικά μου πρόσφερε πολλά, πολύ περισσότερα απ’ όσα αποκόμισα απ’τη κριτική για τη παράσταση. Και μόνο το γεγονός ότι ενεπλάκη σε μια τέτοια διανοητική κατασκευή είναι προς τιμήν της.

      Ειρήσθω εν παρόδω το Sacred Masters το είχα δει και αυτό στο Sadler’s στη πρώτη παρουσίασή του. Και βέβαια η ιδιοφυία του Akram Khan συνέβαλε σε μια πολύ ενδιαφέρουσα συνάντηση με τη Guillem και σε μια εξαίρετη παράσταση.

      Είστε τυχερός που κατοικείτε στη Γαλλία, καθώς μπορείτε να έχετε πολύ πιο εύκολη πρόσβαση σε όλα. Ωραία!

      July 19, 2011 at 20:45

  3. Nakis

    Η “Eonnagata” ήταν ένα από μια από τις πιο εντυπωσιακές παραστάσεις που έχω δει και πραγματικά είναι προς τιμή της Γκιλέμ που συμμετείχε σε αυτό το ρίσκο σε ένα απροσδιόριστο θέαμα που συνδιάζει χορό, βίντεο, θέατρο. Πολλές σκηνές της “Eonnagata” έχουν χαραχθεί στο μυαλό μου και χάριν σε αυτή την παράσταση ανακάλυψα και τον συναρπαστικό κόσμο του Robert Lepage. Εάν υπάρξει κάτι νεώτερο για τυχόν επιστροφή της Συλβί στο κλασικό ρεπερτόριο θα σας στείλω ένα μήνυμα (στη Σκάλα του Μιλάνου για παράδειγμα βρίσκει κανείς εισητήρια σχετικά εύκολα παρόλο που το θέατρο έιναι γεμάτο). Ανα΄μένω τις εντυπώσεις σας από το Ηρώδειο.

    July 19, 2011 at 20:55

  4. Pingback: Inspiration : danse classique | PLUMETIS Magazine

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s