"We don't see things as they are, we see them as we are" Anais Nin

Samuel Beckett – EndGame

χαμένος μέσα στον μπεκετικό κόσμο

Εσωτερικό χωρίς έπιπλα. Σταχτής φωτισμός.
Ψηλά στους τοίχους, δεξιά και αριστερά, προς το βάθος,
δυο μικρά παράθυρα με τις κουρτίνες κλειστές.
Δεξιά στο προσκήνιο μια πόρτα.
Κοντά στην πόρτα κρεμασμένο στον τοίχο, ένα κάδρο αναποδογυρισμένο.
Αριστερά στο προσκήνιο, δυο σκουπιδοντενεκέδες,
κολλητά ο ένας στον άλλο, σκεπασμένοι και οι δυο με ένα σεντόνι.

Στο κέντρο, σκεπασμένος με ένα παλιό σεντόνι,
καθισμένος σε μια πολυθρόνα με ρόδες, ο Χαμ.
Ακίνητος προς την πόρτα ο Κλοβ – όψη πελιδνή, χωματένια,
κοιτάζει το αριστερό παράθυρο, το δεξιό, τους τενεκέδες, τον Χαμ,
βγαίνει από τη σκηνή, επιστρέφει αμέσως με μια σκαλίτσα….

οδός Κεφαλληνίας – Θέατρο “Τόπος Αλλού”

άλλη μια μπεκετική παράσταση

Τέλος του Παιχνιδιού, άλλη μια φορά

…τικ, τακ, τικ, τακ,στο θέατρο της οδού Κεφαλληνίας

το ρολόι χτυπά αναζητώντας κέντρα.

 

"Πάει, τελείωσε, τελειώνει, μπορεί και να τελειώσει.
Σπυρί-σπυρί μαζεύονται οι κόκκοι,
και ξαφνικά μια μέρα γίνονται σωρός, ένας μικρός σωρός,
ο ακατόρθωτος σωρός.
Κανένας δεν μπορεί πια να με τιμωρήσει.
Άλλοτε...σήμερα όμως;
Ο πατέρας μου; Η μάνα μου; Ο σκύλος μου;
Ίσως.
Άλλοτε...σήμερα όμως;
Ω, δέχομαι πως υποφέρουν, όσο γίνεται να υποφέρουν τέτοια πλάσματα.
Σημαίνει όμως αυτό πως τα δεινά μας είναι ισότιμα;
Μπορεί. Όχι, όλα είναι απόλυτα.
Όσο πιο μεγάλος είσαι, τόσο πιο γεμάτος.
Τόσο και πιο άδειος."

Απλανές βλέμμα, άχρωμη φωνή. Παύση.

Πεθαίνω αναπνέοντας.

Τα μυθικά  ζευγάρια του Μπέκετ,

Estragon και Vladimir (Περιμένοντας τον Γκοντό), Hamm και Clov (Τέλος του Παιχνιδιού)

Winnie και Willie (Ευτυχισμένες Μέρες), Bim and Bom

Molloy και Moran (Molloy)

Mercier και  Camier (Mercier and Camier)

ήρωες μοναχικοί στα σύνορα του πουθενά, στα ρημαγμένα τοπία,
επαναλαμβάνοντας το σοκ να υπάρχεις χωρίς τίποτα να προδιαγράφει τίποτα,
τίποτα που να σημαίνει τίποτα, στο “τίποτα πιο πραγματικό από το τίποτα”.
Κάτω απ’ το διάφανο δέρμα της ύπαρξης οι μεγάλοι μοχλοί της μπεκετικής μηχανής εκκινούν.

Πεθαίνω.

"Δεν θα βρέξει.
Κατά τα άλλα;
Δεν έχω παράπονο.
Αισθάνεσαι στη κανονική σου κατάσταση;
Σου είπα, δεν έχω παράπονο.
Εγώ αισθάνομαι κάπως περίεργα. Δεν απόκαμες;
Ναι, πως! Με τί;
Τότε δεν υπάρχει λόγος να αλλάξει τίποτα.
Μπορεί να τελειώσει. Ζωή ολάκερη τις ίδιες ερωτήσεις, τις ίδιες απαντήσεις.
Δε θα σου δώσω τίποτα να φας.
Τότε θα πεθάνουμε.
Θα σου δίνω κάτι ίσα-ίσα για να μην πεθάνεις. Θα' σαι διαρκώς πεινασμένος.
Τότε δεν θα πεθάνουμε"

Παύση.

Τα πιόνια του σκακιού γλιστρούν από τις τσέπες και πέφτουν κάτω.
Το παιχνίδι τελειώνει, αρχίζει και κάθε πιόνι που ξεφεύγει από τις τσέπες, ξυράφι.

Τοπίο αλλού, όπως στο Τέλος, όπως στο τέλος κάθε παιχνιδιού, όπως στο Τέλος του Παιχνιδιού.
Χωρίς χρόνο, χωρίς τόπο.
Χωρίς λόγια, αν και  πρέπει να συνεχίσει. Με κάποιον τρόπο, πρέπει να συνεχίσει.

Ο Νίκος Καμτσής, από τις 4 Δεκεμβρίου ’09 έως το τέλος Μαρτίου ’10,
ανέβασε επί σκηνής τις μπεκετικές μαριονέτες
του Χαμ και του Κλόβ, του Νάγκ και της Νελ (γονιών).

Έξω επικρατεί το απόλυτο τίποτα. Και εντός, το ίδιο.
Φυλακές χωρίς σίδερα, αιώνια εγκλωβισμένοι οι ήρωες του Μπέκετ
να τσαλαπατιούνται απ’ την ίδια τους την ελευθερία.
Ένας κόσμος χωρίς σύνορα κι ένας κόσμος χωρίς όνειρα.

Εδώ, με ό,τι ως τώρα.

Τις λέξεις:

ΦΙΛίΑ

"Γιατί μένεις κοντά μου;"
Γιατί με κρατάς;
Που να βρω άλλον;
Που να πάω;
Ωστόσο, μ' αφήνεις.
Προσπαθώ.
Δεν μ' αγαπάς.
Όχι.
Άλλοτε μ' αγαπούσες.
Άλλοτε!
Σε βασάνισα πολύ. Έτσι δεν είναι;
Δεν είναι αυτό.
Ωστέ δεν σε βασάνισα πολύ;
Πως...
Α! Είπα κι εγώ. Με συγχωρείς. Είπα με συγχωρείς.
Σε άκουσα...Έτρεξε αίμα;
Λιγότερο. Δεν είναι ώρα για το καταπραϋντικό μου;
Όχι.
Πως είναι τα μάτια μου;
Χάλια.
Πως είναι τα πόδια μου;
Χάλια.
Μπορείς όμως να κινείσαι.
Ναι.
Τότε λοιπόν κουνήσου!  Που είσαι;
Εδώ.
Γύρνα πίσω. Που είσαι;
Εδώ.
Γιατί δε με σκοτώνεις;"

Αν βρεις τις λέξεις.

Αν βρεις τις λέξεις

γράψτες σε παρακαλώ

με μια κιμωλία

πάνω στον λερωμένο τοίχο,

γράψτες πάνω στο ξύλινο πάτωμα.

Μια – μια.

Τις λέξεις.  Αν βρεις τις λέξεις.

Γράψε – εγώ δεν βλέπω.


Μια – μια. Τις λέξεις:

ΤΕΛΟΣ.

Μα ακόμα δεν άρχισε. Δεν άρχισε; Όχι. Αφού δεν άρχισε, τότε πως θα τελειώσει;

Μια – μια. Τις λέξεις:

ΜΝΗΜΗ.

"Η φύση μας λησμόνησε.
Δεν υπάρχει πια φύση. Σαν να τα παραλές.
Στα περίχωρα...
Μα εμείς αναπνέουμε, αλλάζουμε!
Χάνουμε τα μαλλιά μας, τα δόντια μας! Τη φρεσκάδα μας! Τα ιδανικά μας!
Τότε δε μας λησμόνησε.
Μα εσύ λες πως δεν υπάρχει πια.
Σε ολόκληρο το κόσμο κανενός η σκέψη δεν ήταν ποτέ τόσο στριμμένη όσο η δική μας.
Κάνουμε το κατά δύναμιν.
Άσχημα κάνουμε."

Τις λέξεις, μια-μια:

ΦΩΣ

“Θέλω να νιώσω το φως πάνω στο πρόσωπό μου.
…….
Φέγγει;
Δεν είναι σκοτάδι.
Σε ρωτάω αν φέγγει!
Ναι.
Είναι κλειστή η κουρτίνα;
Όχι.
Ποιο παράθυρο είναι;
Της στεριάς.
Το ξερα. Μα απο εδώ δεν έχει φως! Πήγαινε με στο άλλο! Της στεριάς!
Αυτό είναι φως! Σα να πέφτει μια ηλιαχτίδα. Όχι;
Όχι.

Πιστεύεις στη μέλλουσα ζωή;

– Η δική μου ζωή ήταν πάντα μέλλουσα.”

 

"Πιστεύεις στη μέλλουσα ζωή; - Η δική μου ζωή ήταν πάντα μέλλουσα." - photo by worldcity

Τις λέξεις.  Αν βρεις τις λέξεις.

 

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s