"We don't see things as they are, we see them as we are" Anais Nin

Exposed

γραφείο στο ημίφως, Ρόδος, Κάστρο των Ιπποτών, photo by worldcity

 

Επανέρχομαι και ξανακοιτώ μερικά posts. Πιο συγκεκριμένα τις φωτογραφίες που έχω αναρτήσει σε αυτά.

Στο  “Η εν παραδείγματι αναφορά” μια  επί σκοπώ εικόνα και ο φακός συλλαμβάνει τη μορφή δύο νεαρών παιδιών που  φιλιούνται στο προαύλιο χώρο μιας εκκλησίας  Τα μάτια αρχίζουν να αντιλαμβάνονται τις πολλαπλές εμφανίσεις της ίδιας εικόνας,  “μύρου θείου πηγήν την σην εικόνα, έδειξε και ούτω, θαυμάτων μύρα βλύζει”.


Στο “Musée d’Orsay”  –  η φωτογραφία συλλαμβάνει μια ανυποψίαστη γυναίκα να περιφέρεται στις αίθουσες του Musée d’ Orsay. Είναι εκείνη η χρονική στιγμή που αποσπάται η προσοχή από έναν πίνακα του Degas και ουσιαστικά ακυρώνει την επίσκεψη στο μουσείο. Μια ζωντανή εικόνα που αμφισβητεί την δύναμη του φακού, προκαλώντας ταυτόχρονα πολλαπλούς μετασχηματισμούς, που, ακόμη κι αν, εφαρμόστηκε επιτυχώς, η μνήμη του “όταν ανεπιτυχώς” –  τρέφει και ορίζει την (α)συνέχειά μας.

Στο “Τω αγνώστω αναγνώστη”, εμφανίζεται μια φωτογραφία στην οποία ο φακός κοντοστέκεται στη θέα ενός ζεύγους υποδημάτων και τριών φιαλών μπύρας στο πλατύσκαλο μιας εισόδου, παραβιάζοντας αδιάκριτα την έξωθεν μαρτυρία ενός ανθρώπου η οποία, ταυτοχρόνως όμως,  υποδηλώνει την έσωθεν σιωπηλή του μαρτυρία. Λίγη σημασία θα είχε αν είναι ένα στιγμιότυπο λίγο πριν ή λίγο μετά το απόδειπνο. Ούτως ή άλλως είναι ισχυρή η βεβαιότητα πως, στο εσωτερικό του σπιτιού, η τελετή του Νιπτήρος έχει συντελεσθεί. Είναι μόλις μια φωτογραφία. Μια φωτογραφία. Μα, ένα κλικ εκκωφαντικό. Κι εμείς, “μπορούμε μόνο να υποθέτουμε”…

Στο “18 Park street, London“, ένα ακόμη φωτογράφημα αναιδούς φωτογράφου, το οποίο είναι ικανό, ωστόσο, να μας σπείρει την υποψία ότι η πόρτα θα μείνει για πάντα ανοικτή: καθώς είμαστε ανήμποροι να αντικαταστήσουμε το φόβο με τη συγκίνηση ενός κυνηγού. Ο φακός συλλαμβάνει έναν άνδρα να κάθεται στα σκαλιά μιας εισόδου και στο τρομακτικό και ευθυτενές βλέμμα του ανδρός αυτού, στην αρχιτεκτονική του πρωινού σώματος του, αναγνωρίζουμε το απομεινάρι μιας άγνωστης ιστορίας που μας αφορά. Τώρα, που ο χρόνος της όμορφης λεηλασίας έχει πια ποτίσει τα βλέμματά μας…

Στο “Η Αναχώρηση“, ο φωτογραφικός φακός εισβάλλει σε ένα βαγόνι του Παρισινού μετρό, σαρώνοντας, κυριολεκτικά, τις μορφές των επιβατών. Απ’την αμαξοστοιχία εκείνη, εκκινεί συμβολικά, και η ερώτηση “Που πάει ο άρχοντάς μου”, ώστε να “αναγνωστεί” η ιστορία του “έξω απο δώ”, μια δημοσίευση, στα ελληνικά, ενός σύντομου κειμένου του Κάφκα.

Στο “I’m I in earth, in heaven or in hell?“, η φωτογραφία εκθέτει τον ίδιο τον φωτογράφο, κάνοντάς τον με τη σειρά του ένα προϊόν, μια αφορμή, μια συσκευασία συλλογισμών. Στεκόμενος μπροστά σε ένα διαφήμιστικό ταμπλό μιας στάσης λεωφορείου, στο βόρειο Λονδίνο, δυό πρόσωπα απρόσμενα θα ανταλλάξουν ρόλους και θέσεις, με τα λόγια του Shakespeare, απ’ τη “Comedy of Errors”, να ενδύουν σαρκαστικά και να αμφισβητούν το φωτογράφημα…

Στο “Rumeli Feneri” επαναλβάνεται μια ιστορία απεικονιστικής αυτοέκθεσης. Ένα ταξίδι στην Ιστανμπούλ, καταλήγει στην ανίχνευση μιας διαδρομής, στην οποία ο  Jannis Kounellis (“Χρησιμοποιώ αναφορές στην ιστορία ώστε να δημιουργήσω μια ευαισθησία για το παρόν”), ο Θόδωρος Αγγελόπουλος (“Το σπίτι μας… Περάσαμε τόσα σύνορα κι είμαστε ακόμη εδώ. Μα πόσα σύνορα πρέπει να περάσουμε για να πάμε σπίτι μας;”), και ο Βόσπορος επιτρέπουν την αναζήτηση μιας α(ορατης) πατρίδας: “Εδώ, πάνω στη ζυγαριά του χρόνου. Eδώ, αναζητώντας μια πατρίδα που ποτέ δεν θα βρώ.”

Το ερώτημα είναι, και θα παραμείνει, διαχρονικό σχετικά με τη φωτογραφία.

Τι είναι φωτογραφία; Ποιά είναι τα όρια της; Πως θα προσδιορίσουμε το τι αποτελεί τέχνη, τι ντοκουμέντο / ρεπορτάζ, και τι ασύδοτη χρήση ενός μέσου;

Δημόσιο και ιδιωτικό σε μια συμπλοκή σύνθετη. Ανακαλύπτουμε μεγέθη, διαστάσεις ενός κόσμου (α)ορατου, εκθέτουμε σε κοινή θέα τους εαυτούς μας, κάποιους ανθρώπους ανυποψίαστους, ή άλλους που συνειδητά το επιλέγουν.

Κοιτάξτε τη φωτογραφία του κύματος στο “In the Shadow of the Sun“:

ένας κόσμος αποκαλύπτεται, ενόσω  κάποιος άλλος ξεθωριάζει.

Παραμένουμε εκτεθειμένοι.

worldcity

"ένας κόσμος αποκαλύπτεται, ενόσω κάποιος άλλος ξεθωριάζει. - Παραμένουμε εκτεθειμένοι..." - photo by worldcity

One response

  1. Pingback: Exposed « la prose du monde

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s