"We don't see things as they are, we see them as we are" Anais Nin

Λυσίκομη στην άκρη του κρεβατιού

camille

Camille Claudel

Το βαθύ γαλάζιο του ουρανού, ο αφρός των κυμάτων, το Αιγαίο των ποιητών,
η μυρωδιά του χώματος μετά τη βροχή, η ομίχλη το βράδυ, ο σκασμένος φλοιός των δέντρων,
τα πρωϊνά ξυπνήματα, το μεταίχμιο της ημέρας, το τέλος της νύχτας,

το κομμάτια αμάξι κάτω από το παράθυρο, η ουρά ενός σκύλου που χαίρεται,
ο ιδρώτας της μάνας που πλένει τα ρούχα, το φεγγάρι μηνίσκος,
η χαμένη μέσα στο δάσος πεταλούδα,

οι ατέλειωτα μόνοι, η τελευταία ανάσα, η μνήμη που σαν τσιγαρόχαρτο καίγεται,
ο κίτρινος βάτραχος μέσα στο πράσινο, τα κόκκινα σταφύλια πριν από το τρύγο,

τα λευκά άστρωτα σεντόνια ,

ο ιστός της νεκρής αράχνης, το αγριόχορτο που ξυφύτρωσε στην άσφαλτο,

ο υπερσυντέλικος των σωμάτων,

η μυρωδιά στο μαγαζί του τσαγκάρη, η τελευταία λέξη που ακούστηκε,
το ξερό ρέμα, ο πελάτης που δεν πρόλαβε, οι ρίζες που βαθιά ρίζωσαν,
το χωρίς νερό πηγάδι,

η λυσίκομη κόρη την στιγμή που ξυπνάει

Jeanne Hébuterne

το κεφάλι που έγειρε στο πλάι,

η μισάνοιχτη πόρτα, η κάπνα πάνω από το τζάκι, το βήμα εκείνο που ποτέ δεν ολοκληρώθηκε,
ο σάπιος καρπός που γιόρτασαν τα σκουλήκια, ένας πόλεμος που ποτέ δεν τελείωσε,
η πράξη του έργου που ποτέ δεν συμπεριλήφθηκε,

η βροχή ως μεταφορά,

τα σύντομα απογεύματα του χειμώνα, η μάσκα πάνω στη μάσκα,
το τσαλακωμένο χαρτονόμισμα στο πορτοφόλι,
το χιόνι που φέτος άργησε, το τσιγάρο που μόνο του έσβησε,

τα μισόκλειστα μάτια, ο αυτήκοος μάρτυς, ο ζαλισμένος σχοινοβάτης,
η δυσκολία στο λόγο, ο θολός καθρέφτης στο μπάνιο,

ό,τι ξανάρθε στη μνήμη τη στιγμή που δεν έπρεπε,
ό,τι σκαλίστηκε στη πέτρα και τώρα δεν φαίνεται.

Τα δέντρα του δάσους όταν βρέχει, η ομίχλη τη στιγμή που εξαφανίζεται,
τα ίχνη που τα έσβησε η σκόνη, η λάσπη κάτω από τη βρύση που στάζει,
οι σταθμοί των τραίνων που καταργήθηκαν, η τελευταία παράγραφος που ποτέ δεν γράφτηκε,

το χέρι όταν ακουμπάει το κρόταφο,

το ξόρκι που ποτέ δεν ειπώθηκε, η φωτιά που σιγοκαίει κάτω από τη στάχτη,
η μοναξιά του μετανάστη όταν πέφτει για ύπνο, ο φόβος του χειρούργου πριν την επέμβαση,

Juliette (L’Atalante)

το άγνωστο που για μια στιγμή μας κυρίευσε,

οι πρώτες ρυτίδες, τα κίτρινα φύλλα στην άκρη του δρόμου, της γυναίκας η μήτρα,
η τελευταία γουλιά στο ποτήρι, οι χάντρες που σκόρπισαν και ποτέ δεν βρέθηκαν,

οι ανέστιοι έρωτες,

ο ιδρώτας που στέγνωσε,το μωρό που χωρίς λόγο έκλαψε,
τα σκονισμένα παπούτσια έξω από την πόρτα, η υγρασία του πρωινού πάνω στ’ ασβεστωμένα σκαλοπάτια ,

τα λυμένα κορδόνια, η μύγα στη μουσούδα του αλόγου,
οι ρόζοι στα χέρια, οι σκισμένες σημαίες,
τα φανάρια που αναβοσβήνουν τα ξημερώματα,οι ξεχασμένες όποιες,

τα πληγωμένα γόνατα ενός παιδιού μετά το παιχνίδι, οι τελευταίες σελίδες ενός βιβλίου,
η ιστορία που ποτέ δεν ειπώθηκε, το παραμύθι που ποτέ δεν τελείωσε,
ο σκοτεινός ουρανός πριν τη βροχή,

η ψόφια μέλισσα μέσα στα ανθισμένα λουλούδια,

το χρώμα που ξέβαψε, η βάρκα στην άκρη της λίμνης,
το ταξίδι μέσα στα γαλάζια μάτια , οι μικρές ιστορίες που πάντα θα χάνονται.

Ο,τι δεν λέγεται, ό,τι ξεχάστηκε.

Ένας άϋλος κόσμος, ένας πίνακας χωρίς κάδρο, οι λέξεις που δεν λέγονται,το ελάχιστο ένα,
το βλέμμα τη στιγμή που το  αντιληφθήκαμε, το αναπάντεχο ότι,
τα χείλη που τρέμουν, ο σκύλος στη στάση του λεωφορείου.

Ξεχειμωνιάσαμε την ελπίδα μας, ανάμεσα σε ό,τι υποσχεθήκαμε και σε ό,τι φοβόμασταν,

έτσι, με αυτό το τρόπο, μέσα στους πίνακες του Ερνστ.

worldcity

8 responses

  1. Τέτοια κείμενα δεν γράφονται όταν μιλάνε οι ρόλοι. Δεν είναι ασκήσεις ύφους απλά. Ίσως γι’αυτό είναι δύσκολο να διαβαστούν μέχρι τέλους με μάτια που δεν έχουν θολώσει. Ακόμα και μετά από πολλές αναγνώσεις.
    Αν είναι άσκηση ύφους δεν είναι ανάγκη να το προδώσετε. Μερικές παρανοήσεις, αν υποθέσουμε ότι είναι τέτοιες, δεν είναι ανάγκη να διελευκάνονται. Σας ευχαριστώ. Πολύ. Που το ατομικό το διευρύνατε ώστε να χωράει το καθολικό.

    October 7, 2009 at 20:11

  2. το κείμενο, δυστυχώς, είναι πλήρως ανεπεξέργαστο, καθώς ο χρόνος είναι υπερβολικά συμπιεσμένος.

    πιθανώς αντί άσκησης ύφους, να είναι άσκηση ύψους, μια αναμέτρηση με το πόσο χαμηλά ή το πόσο ψηλά. Θυμάστε άραγε το “Ουτοπία“;

    όσο για το ατομικό που διευρύνθηκε σε καθολικό, θα έλεγα ότι είναι πολύ “λίγο” το κείμενο για να τα καταφέρει σε κάτι τέτοιο. Για παράδειγμα, για αυτό και το πρόταξα στο ιστολόγιο, την επομένη του σχολίου σας, είναι το κείμενο του Μάρκος “Πως γεννήθηκε η λέξη Εγώ“, όπου το Καθολικό είναι – γίνεται μια συνιδιοκτησία, ζωής και σχέσεων, όπου το προσωπικό υποτάσσεται σε μια συλλογικότητα και μεταλλάσσει την καθημερινότητα. Το Καθολικό είναι πάντα Πολιτικό, με την ευρεία, την αυθεντική σημασία του. Ποτέ προσωπικό.

    καταλαβαίνω, όμως, τι λέτε και τι εννοείτε. Για αυτό και σας ευχαριστώ.

    October 9, 2009 at 20:47

  3. Po

    δεν σχολιάζω συχνά λόγω έλλειψης πολύτιμου χρόνου…
    και τώρα που σχολιάζω στην ουσία δεν το κάνω, ήρθα γιατί το κείμενο μου έγνεψε από πολύ μακρυά.

    October 15, 2009 at 14:36

    • τα σέβη μου στον κο Ρο

      October 15, 2009 at 22:26

  4. mistounou

    Η μνήμη μου έχει υπερδιεγερθεί. Παλεύω να διώξω και τις μέλισσες που δεν πέθαναν μια ανοιξιάτικη μέρα, παρά μου κεντρίζουν τις στιγμές και αναθεωρούμαι

    October 28, 2009 at 20:31

    • κρατώ σφιχτά τις λέξεις στα δυο μου χέρια μου
      να μη ξεφύγουνε οι λέξεις να μη ξεφύγουν απ΄τα χέρια
      να μη μου πέσουν και ματώσουν
      αυτές, όμως, δεν ξέρουν από τέτοια,
      δεν είναι μαθημένες στα καμώματά μου
      και μου τρυπούν τα χέρια και μου τρυπούν τα χέρια

      κρατώ σφιχτά το στόμα με τα δυο μου χέρια
      να μη ξεφύγουνε οι λέξεις
      να μη ξεφύγουν από το στόμα και με προδώσουν
      αυτές, όμως, δεν ξέρουν από τέτοια,
      δεν είναι μαθημένες στα καμώματά μου
      και μου τρυπούν το στόμα και μου τρυπούν το στόμα…

      worldcity

      October 30, 2009 at 15:03

  5. October 30, 2009 at 15:41

  6. ωδή στα ουσιαστικά, άδω μετά σου, στα δάχτυλά σου παίζεις τις λέξεις, τα λεξικά μου καίω, ισχνό υποκατάστατό μου αφήνω το θαυμασμό, κι ένα ξύσιμο από το άγγιγμα της Λυσικόμης μού αφήνει σημάδι, όπως το χλωριωμένο νερό στο ρούχο…
    η εκφορά σου, μαγική!

    March 4, 2012 at 17:40

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s