"We don't see things as they are, we see them as we are" Anais Nin

Ruth Snyder – (a house is not a home…)

αναθεωρημένο 28/9

“εις το μεγάλο Τίποτε επιστραμένο απ’ την ζωή”

H Ruth Snyder καταδικάστηκε σε θάνατο απ’ το αμερικανικό κράτος το 1928. Συχνά αναφέρεται ως η πρώτη γυναίκα που εκτελέστηκε σε ηλεκτρική καρέκλα. Δεν ήταν όμως, καθώς το 1899, είχε εκτελεστεί στις ίδιες φυλακές  (Sing Sing) η Martha M. Place.

Η – θρυλική – φωτογραφία του Tom Howard, ενός φωτογράφου της Chicago Tribune, η οποία ελήφθη λίγες στιγμές πριν την εκτέλεση, έμελλε να της προσφέρει μια ιδιότυπη μορφή αθανασίας…

Ο ολοκληρωτισμός μιας φωτογραφίας είναι δυνατόν να μετατρέψει το πάθος σε τέχνη, το αποτρόπαιο σε έκθεμα - θέαμα, τον θάνατο σε μια παραμορφωμένη αθανασία;

Μια ερωτική περιπέτεια της Ruth Snyder, καταλήγει στο φόνο, και η ίδια με την σειρά της στην ηλεκτρική καρέκλα. Και μια φωτογραφία της εκτέλεσής της που την αποθανατίζει πάνω στην ηλεκτρική καρέκλα λίγα λεπτά πριν τον θάνατό της, μετασχηματίζεται σε ερώτημα για την πολιτική διαχείριση του θανάτου και της ιδιωτικής ζωής.

Ένα ερώτημα ορίων είναι και μια ιστορία που συνεχίζεται, για αυτό είναι και διαρκές…

Ο ολοκληρωτισμός μιας φωτογραφίας είναι δυνατόν να μετατρέψει το πάθος σε τέχνη, το αποτρόπαιο σε έκθεμα – θέαμα, τον θάνατο σε μια παραμορφωμένη αθανασία;

Ποιο στόμα θα μεταμορφώσει την απώλεια σε μια περιπέτεια των γκαλερί, ποιο χέρι έχει την δύναμη να σηκώσει το σεντόνι και να αποκαλύψει το ανομολόγητο;

Ο χρόνος – άχρονος και η περίπτωση με τη φωτογραφία της Snyder, αν προσπεράσουμε το cult της εικόνας, είναι μια χωρίς συναίνεση και άνευ όρων παράδοση στην τέχνη της φωτογραφίας.

Η Snyder, όμως, δεν είναι όπως οι ήρωες της Nan Goldin, ούτε έχει τη δυνατότητα της αμήχανης αποδοχής των ηρώων της Diane Arbus, όπως επίσης και δεν λειτουργεί με την συναίνεση και τη γνώση της αυτο-έκθεσης της Frida Kahlo.

Ακόμη περισσότερο, είναι ένα προϊόν ηδονοβλεψίας, της απαίτησης ενός ακροατηρίου να κοιτάξει σε ότι πιο προσωπικό, σε ότι πιο κρυφό, χωρίς όμως να βιώσει, χωρίς να αγγίξει, να γευτεί και να ακούσει

– μιλώ για εκείνο που πάντα είχε κατά νου η Marina Ambramovich, ότι δηλαδή η τέχνη είναι εμπειρία, συμμετοχή και πράξη.

Δεν αναζητάμε ακροατήρια που να χειροκροτούν ατσαλάκωτα αλλά που να έχουν την ανάγκη του βιωμένου, της συμμετοχής, της έκθεσης, της συναισθηματικής εμπλοκής με τον δημιουργό και το έργο του.

Από απόσταση και χωρίς συναίσθημα δημιουργούνται έργα τέχνης που καλούνται να υποκαταστήσουν την εμπειρία, την μέθεξη, τον πόνο, την απώλεια, τον τραγικό ορισμό, τη χαρά της ζωής, το καθημερινό και το επιθυμητό.

Μια ενδιαφέρουσα, πιθανώς, ιστορία, και μια φωτογραφία – προϊόν μιας μελαγχολικής απαίτησής μας, “εις το μεγάλο Τίποτε επιστραμένο απ’ την ζωή”…

worldcity

5 responses

  1. raz

    πάντα με ενδιαφέρουν τέτοιες ιστορίες, μια παγωμένη στιγμή απ’ το βαθύ παρελθόν που φτάνει ως το λαπτοπ μας(δηλ. στο μέλλον).
    στο δεύτερο σκέλος της ανάρτησης θίγεις ένα σοβαρό θέμα, σηκώνει όμως μεγάλη κουβέντα…

    September 27, 2009 at 18:50

    • με αφορμή το σχόλιό σου αγαπητέ raz

      αντί άλλου
      συμπλήρωσα το κείμενο για να διευκρινίσω περισσότερο το πλαίσιο ή κάποιες εκδοχές.

      September 28, 2009 at 13:52

  2. minister

    δεν αναφέρεσαι όμως και στον Τύπο, γιατί η φωτογραφία αυτή, απ’ ότι κατάλαβα είναι για εφημερίδα. δεν είναι μια “περιπέτεια των γκαλερί”.

    September 30, 2009 at 00:15

  3. Περιηγήθηκα στο ιστολόγιό σας. Διάβασα παλιότερες αναρτήσεις σας. Ντράπηκα κάποια στιγμή και σταμάτησα. Ένιωσα ηδονοβλεψίας. Έβλεπα κάτι βαθιά προσωπικό (ομολογώ και βαθιά όμορφο) ώρες-ώρες και αναρωτήθηκα αν έχω το δικαίωμα, παρόλο που θεωρητικά το δίνετε εσείς με τη δημοσιοποίηση των γραπτών σας. Το έχω όμως; Και όταν αποκαλυπτόσασταν από εσωτερική ανάγκη, είχατε άραγε σκεφθεί, όχι ότι κάποιος θα σεργιανίσει αδιάκριτα μέσα σας, αλλά ότι κάποιος θα ντραπεί που το κάνει και θα σταματήσει γιατί νιώθει ηδονοβλεψίας;
    Κάποτε μου είχατε αναφέρει μια κουβέντα σας με τον Χριστιανόπουλο. Εκείνος συμβούλευε να δημοσιοποιεί κανείς τα γραπτά του. Τότε πείστηκα. Τώρα όμως;

    Πραγματικά ευχαριστώ αγαπητέ (χωρίς παρένθεση) Worldcity και συγγνώμη για το θράσσος μου…

    September 30, 2009 at 16:38

  4. I just wanted to let you know how much I appreciate your link back to my little blog (very proud and excited to see Mei Langfang’s image on your side bar!). I love La Ivolution and always find so much inspiration here – it is by far one of my favourites! Please keep bringing us all the beauty and wonder. :-)

    October 1, 2009 at 10:55

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s