"We don't see things as they are, we see them as we are" Anais Nin

Rumeli Feneri

“Το σπίτι μας… Περάσαμε τόσα σύνορα κι είμαστε ακόμη εδώ.
Μα πόσα σύνορα πρέπει να περάσουμε για να πάμε σπίτι μας;”
(- Θ. Αγγελόπουλος -)

2 Σεπτεμβρίου 2009 - photo by worldcity

Τουρκία, χωριό Garipçe: αντικρύζοντας το τελευταίο σημείο του Βοσπόρου, το Rumeli Feneri -2 Σεπτεμβρίου 2009 - ® photo by worldcity

Χρησιμοποιώ αναφορές στην ιστορία
ώστε να δημιουργήσω μια ευαισθησία για το παρόν”
( -Jannis Kounellis- )

Τουρκία – Istanbul. Ταξιδεύω μόνος.

Μετά από χρόνια απουσίας επιστρέφω, στην Πόλη, την πόλη των υπερθετικών επιθέτων και αισθημάτων.

Αναζητώ τον επαναπροσδιορισμό μου σε σχέση με τη γεωγραφία της πόλης: να ανασυνθέσω εικόνες, παλιότερα ταξίδια, συναισθήματα, να ξανασχεδιάσω διαδρομές που έχουν γίνει και ζητούν καινούργιες, να ξαναγράψω ιστορίες που έχουν ειπωθεί και απαιτούν καινούργιες. Μα σε κανέναν τόπο δεν μπορείς να επιστρέφεις με την ίδια πάλι ιστορία, στην ίδια πάλι διαδρομή.

Το κομμάτι που με ενδιέφερε, τη φορά αυτή, ήταν η ευρωπαϊκή πλευρά του Βοσπόρου, από την μία του άκρη, στον Κεράτιο κόλπο έως την άλλη του άκρη, στην έξοδο του στην Μαύρη Θάλασσα.

στο τελευταίο άκρο του Βοσπόρου, αντικρύζοντας τον Εύξεινο Πόντο - Rumeli Feneri, 2 Σεπτεμβρίου 2009 - ® photo by worldcity

Δεν είμαι Ρωμιός, μα είμαι προσφυγικής καταγωγής και ο Βόσπορος είναι ένα συμβολικό μέρος για μένα. Πριν 85 χρόνια, οι παππούδες μου με τις οικογένειές τους, διέσχιζαν τον Βόσπορο για το τελευταίο τους ταξίδι, μακριά από την Μαύρη θάλασσα, από την Τραπεζούντα. Τα γεγονότα γνωστά. Άφησαν πίσω τους τα πάντα για πάντα.

Ο Βόσπορος των Αργοναυτών, της αρπαγής της Μήδειας, της προσφυγιάς των Ποντίων. Πάνω και πέρα από ένα σημείο εισόδου αποτελεί ένα σημείο εξόδου.

Για μένα λοιπόν, Βόσπορος σημαίνει ταξίδι, αναχώρηση, απώλεια και αποχωρισμός.

Ο Βόσπορος είναι το τελευταίο ταξίδι, κι είναι η πιο μακρινή διαδρομή ενός ανθρώπου που πρόκειται να χαθεί μέσα στο χρόνο.

Πως λοιπόν να χωρέσει ο Βόσπορος μέσα στη ψυχή μου; με ποιές λέξεις θα πρέπει να περιγράψω το ταξίδι εκείνο και το ταξίδι αυτό;

Το τέλος του ταξιδιού μου με φέρνει στο RumeliFeneri .

Πατρίδα του ανθρώπου είναι ο χρόνος και ο χρόνος είναι μία τελετή, μια αμφίδρομη διαδρομή:

Εδώ, στο άκρο του Βοσπόρου, στέκομαι στο ύψωμα του κάστρου αντικρύζοντας το απέραντο της Μαύρης Θάλασσας.

Υψώνω το χέρια μου να αγκαλιάσω το γαλάζιο του ουρανού και της θάλασσας. Μάταια όμως, είναι πολύ μικρή η έκταση των χεριών μου, είναι πολύ μικρή η αγκαλιά μου για να χωρέσει τόσους αιώνες μέσα της.

Εδώ, στο άκρο του χρόνου μένω συγκλονισμένος, αμίλητος, αδύναμος,  – για μένα ένα τέλος και μια αρχή.

Εδώ, πάνω στη ζυγαριά του χρόνου. Eδώ, αναζητώντας μια πατρίδα που ποτέ δεν θα βρώ.

worldcity


Πατρίδα του ανθρώπου είναι ο χρόνος και ο χρόνος είναι μία τελετή, μια αμφίδρομη διαδρομή - Rumeli Feneri, 2 Σεπτεμβρίου 2009 - ® photo by worldcity

16 responses

  1. Pingback: Nanjing! Nanjing! -City of Life and Death « la prose du monde

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s