"We don't see things as they are, we see them as we are" Anais Nin

Silence

A Study of  Silence

2 responses

  1. “Αυτή η ανήσυχη σιωπή που πληγώνει περισσότερο /
    κι από το πιο κοφτερό λεπίδι/
    Να λησμονείς για μιαν ελάχιστη στιγμή πως ίσως/
    δεν τέλειωσε ούτε κι απόψε για σένανε το κά-/
    θε τι/
    Τόσο π’ αν τρίξει κάτι αναπάντεχα είναι να σου ξυ-/
    πνήσει την ακριβήν υπόθεση μιας επιστροφής”

    Εποχές 3, Μανόλης Αναγνωστάκης

    August 13, 2009 at 23:47

    • “Silence does not have limits for me….” Marcel Marceau
      —-
      Πριν από 10 μέρες περίπου διάβαζα για το background του 4’33’’ του John Cage. Μέσα στις σχετικές πληροφορίες υπήρχε η εξής:

      ο J. Cage το 1951 επισκέφθηκε έναν ανηχοϊκό θάλαμο στο πανεπιστήμιο του Harvard. Ο Cage μπήκε στον θάλαμο αυτό προσδοκώντας να ακούσει τη σιωπή. Έγραψε αργότερα ότι: «Άκουσα δύο ήχους, έναν σε ψηλή συχνότητα και έναν σε χαμηλή. Όταν τους περιέγραψα στο μηχανικό ήχου του ανηχοικού θαλάμου, με πληροφόρησε ότι ο ήχος σε ψηλή συχνότητα ήταν το νευρικό μου σύστημα σε λειτουργία, και ότι ο ήχος σε χαμηλή συχνότητα ήταν η κυκλοφορία του αίματος στο σώμα μου.»

      Δύο ημέρες αργότερα επισκέφθηκα έναν τέτοιο θάλαμο και ζήτησα από τον ιδιοκτήτη να μείνω μόνος χωρίς να με ενοχλήσει κανένας για ένα τέταρτο. Στη διάρκεια που ήμουν μέσα στο θάλαμο προσπάθησα να ηρεμήσω τόσο ώστε να μην ακούω ούτε τον εαυτό μου. Η εμπειρία αυτή είχε πολύ μεγάλο ενδιαφέρον και δεν γνωρίζω κάποιον τρόπο που θα μπορούσα να την μεταφέρω. Από ένα σημείο και μετά θυμάμαι ότι σταθερά και διαδοχικά μου έρχονταν εικόνες στο μυαλό μου:

      – ενός φίλου μου που μου είχε παραπανεθεί όταν μετακόμισε σε νέο σπίτι για το ότι έχει υπερβολική ησυχία και δεν μπορεί να κοιμηθεί,
      – του Marcel Marceau και του τρόπου που χρησιμοποιούσε την σιωπή του στομάτος και τις παύσεις του σώματος,
      – ενός ηθοποιού που καλείται να παίξει Samuell Beckett και του τρόπου που θα πρέπει να διαβάζονται τα κείμενα του Beckett – πάντοτε έλεγα ότι οι ήρωες του Μπέκετ έχουν την εμπειρία της σιωπής και οι ηθοποιοί που τους υποδύονται θα πρέπει να έχουν την αντίληψη των παύσεων στον λόγο –,
      – μερικά πλάνα του Θ. Αγγελόπουλου,
      – η ανάμνηση από την πρώτη φορά που είχα παρακολουθήσει την “Αλληγορία” του Κώστα Σφήκα,
      – όταν βρέθηκα για πρώτη φορά μόνος μέσα σε κελί στο Άγιο Όρος μετά από την λειτουργία τα ξημερώματα,
      – όταν έμαθα την είδηση του θανάτου της μητέρας μου
      κλπ.

      Σε κάποιο σημείο οι εικόνες αυτές σταμάτησαν εντελώς. Τότε άρχισε η εμπειρία της σιωπής. Για αρκετό χρόνο, με κλειστά τα μάτια, την σειρά των εικόνων την είχε διαδεχθεί το απόλυτο λευκό και η απόλυτη ησυχία. Όταν βγήκα από τον θάλαμο, ο ιδιοκτήτης μου είπε ότι είχε περάσει σχεδόν μια ώρα… Έτσι προέκυψε το post αυτό, το λευκό υποδέχεται τη σιωπή: “μεσ’ στην ορμή της ερημιάς γινόμαστε διάφανοι”

      Δίπλα στην αναφορά σας στον Αναγνωστάκη θα ήθελα να παραθέσω και αυτή στο Καρούζο «…τη μεγάλη ανάπηρη σιωπή στο καροτσάκι της ομιλίας…»:

      ” Ο άνθρωπος που εισόρμησε πια στην απώτερη θλίψη
      με δίχως έστω ένα τριαντάφυλλο
      μ’ εκείνα τ’ ακατέργαστα στην ώχρα μεινεσμένα μάτια
      στο μισοσκέπαστο ερημόκκλησο σέρνοντας
      τη μεγάλη ανάπηρη σιωπή στο καροτσάκι της ομιλίας
      ανέκαθεν ήξερε την άσωστη κατάσταση-: πως είμαστε
      καθημαγμένοι ερασιτέχνες του Πραγματικού
      μ’ ένα μυστήριο που βεβηλώνει τη διάνοια διχάζοντας
      πριν η δορά της θάλασσας σηκώσει το ανάστημα του Άδη.

      Πολύκρουνη η θύελλα σπάζει τα ματογυάλια της κι ο μέγας
      τρόμος αδράχνει τα μελλούμενα
      σχηματίζοντας αποστήματα στη μνήμη.
      Κατάχαμα της ασίγαστης σιγής ένα κινούμενο
      κειμήλιο-σκουλήκι.

      Η ζωή που μικραίνει: η μεγάλη αλήθεια.
      Στον οπού πιάνει το τσαπί γίνεται τσάπισμα
      στον οπού πίνει το νερό γίνεται πιόμα.
      Έρχεται έαρ αειπάρθενο προφέροντας αρώματα
      κρατεί μια κατάμαυρη λεπτότατη κλωστή
      στα ύπαιθρα της νύχτας
      το σημείο του γκιώνη που είν’ άγνωστο πέρα…”

      (Έναστρη φωτεινότητα – Νίκος Καρούζος)

      —-

      “They missed the point. There’s no such thing as silence. What they thought was silence, because they didn’t know how to listen, was full of accidental sounds. You could hear the wind stirring outside during the first movement. During the second, raindrops began patterning the roof, and during the third the people themselves made all kinds of interesting sounds as they talked or walked out.”

      John Cage speaking about the premiere of 4′33″

      Conversing with Cage
      by Kostelanetz, Richard 2003

      http://www.diesel-ebooks.com/cgi-bin/item/parent-9780415937917/Conversing-with-Cage-eBook.html

      August 14, 2009 at 06:28

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s