"We don't see things as they are, we see them as we are" Anais Nin

ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΥΠΟΣ: απόλυση μέσω email

«Η τελική θέση του Βέμπερ ήταν ότι ο καπιταλισμός είναι ένας τρόπος για να αποφευχθεί η ολική καταστροφή της κοινωνίας, που τότε ήταν πάντοτε επικείμενη εξαιτίας της συντριβής της εσωτερικής και διεθνούς οργάνωσης. Αλλά ο τωρινός χρηματιστικός καπιταλισμός κατηγορείται -σε μια διαφωτιστική αντιδιαστολή- ότι είναι, αντίθετα, αυτός ο ίδιος η αιτία της καταστροφής της κοινωνίας». - The Moneylender and his Wife by Quentin Massys (1514) Oil on panel, 71 x 68 cm Musée du Louvre, Paris

Απόλυση μέσω email έλαβαν οι εργαζόμενοι. Πρόκειται προφανώς περί νέας αντίληψης εργοδοσίας...

ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΥΠΟΣ: απόλυση μέσω email έλαβαν οι εργαζόμενοι. Από laptop εστάλη ή από I-Phone;

Ποιό excel, ποιά λογική, ποιά ηθική είναι εκείνη που σε νομιμοποιεί το να ενημερώνεις εκατοντάδες εργαζόμενους ότι την επόμενη μέρα απλώς δεν έχουν που να εργαστούν;

Ποιο εικονικό περιβάλλον, ποια αίθουσα παλατιού, ποιός κενός χώρος είναι εκείνα που περιέχουν την διαχείριση της ζωής τόσων ανθρώπων μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου;

Η εικόνα εκείνου του ανθρώπου που κάθεται μπροστά σε μια οθόνη και στέλνει email απόλυσης κοινοποιημένο σε 450 ανθρώπους ταυτόχρονα είναι τρομακτική, γιατί είναι ΑΝΗΘΙΚΗ.

worldcity

Μπορείτε να επισκεφθείτε το μπλογκ των εργαζομένων του Ελεύθερου Τύπου και να διαβάσετε τι λένε οι ίδιοι, ακολουθώντας τον σύνδεσμο αυτό…

Foreign Capitalism

“…Όταν κλείνει μία εφημερίδα, μια ενημερωτική ιστοσελίδα, ένας ραδιοφωνικός σταθμός, δεν κλείνει απλά η επιχείρηση (εξάλλου, το ρήμα «κλείνω» ακούγεται προβληματικό στην περίπτωση των μέσων). Ακόμη κι αν αύριο όλοι οι εργαζόμενοι έβρισκαν αλλού δουλειά, κάτι έχει χαθεί…”
από το blog “Waste Culture” (διαβάστε περισσότερα εδώ…)

"...Είναι μηντιαστέρι, γιατί μόνο εκεί, στον ολόφωτο χώρο της διαρκούς δημοσιότητας και της διηνεκούς εξουσίας αναπνέει, θάλλει, εκτείνεται – με αυτή τη σειρά. Μα δεν είναι μηντιαστέρι σαν τον οποιονδήποτε τραγουδιστή ή μπαλαδόρο· η λάμψη της δεν πηγάζει από ένα ταλέντο ή από ένα ωραίο παρουσιαστικό, πηγάζει από την άμετρη φιλοδοξία, από την ασίγαστη δίψα για εξουσία, στερεώνεται πάνω στην εξουσία και το χρήμα, κι αυτά είναι οι πιο σίγουροι δρόμοι για να κερδίσεις μια θέση στον επίγειο ουρανό και να παραμείνεις εκεί. Έτσι κρίνουμε τουλάχιστον από τα ισχύοντα τώρα· ο καιρός θα δείξει πόσο ανθεκτικά είναι τούτα τα υλικά, της επίγειας δόξας." Νίκος Ξυδάκης - Καθημερινή - περιοδικό View 2003

Τι έγραφε ο Νίκος Ξυδάκης το 2003, στο άρθρο του
“Γιάννα Δασκαλάκη – Αγγελοπούλου – Η ζωή είναι σαπουνόπερα” ;
Διαβάστε ολόκληρο το κείμενο εδώ…

20 responses

  1. Ωραίο. Εκσυγχρονιζόμεθα επιτέλους!
    μακάρι να εργαζόμαστε και με e-mail…

    φωτο και βιντεο αχτυπητα.

    June 23, 2009 at 13:35

  2. minister

    Είναι “νόμιμο” – Είναι και ηθικό;

    June 23, 2009 at 14:30

    • Ρωτήστε τον κύριο Βουλγαράκη… αυτός ξέρει

      June 23, 2009 at 21:26

  3. Είδες τι κάνει η επιστήμη;

    June 23, 2009 at 15:01

  4. Για να σοβαρευτώ…
    Νομίζω στην Ελλάδα έχουμε εσφαλμένη αντίληψη για τα θέματα εργασίας και ως αφεντικά και ως υπάλληλοι.
    Και οι δύο πλευρές διακατεχόμαστε από την ίδια νοοτροπία να αξιοποιήσουμε κάθε μέσο για να επιβάλλουμε την θέση μας!
    Απλά η μία πλευρά παλεύει για το ψωμί των παιδιών της και η άλλη για τα λούσα της γκόμενας… – το παντεσπάνι παχαίνει πλέον…

    June 23, 2009 at 15:05

    • Υπονοείτε κάτι για την σημερινή Μαρία Αντουανέτα;

      June 23, 2009 at 21:40

      • Κι εγώ μπερδεύτηκα… Μάλλον για την γκόμενα…

        June 23, 2009 at 22:36

  5. Αν ήταν πρόσληψη με email, θα μας έκανε εντύπωση;
    Θα χαρακτηριζόταν “ανήθικη” ή ο,τιδήποτε άλλο;
    Ή μήπως όλοι αυτοί κάθε μέρα πίνανε καφέ με το αφεντικό και τώρα τους κακοφάνηκε που δεν πήγε να τους μιλήσει;
    Μην τρελαθούμε!

    June 23, 2009 at 17:17

    • αν ήταν 450 προσλήψεις με email επίσης θα μας έκανε εντύπωση…
      όμως οι 450 απολύσεις με email, χωρίς προηγούμενη προειδοποίηση, δεν μας κάνει απλώς εντύπωση,

      μας εισάγει, μεταξύ άλλων, και σε ότι χειρότερο μπορεί να αντιμετωπίσει το παιδί σας από έναν εργοδότη, – για να το πω λίγο πιο απλά…

      παρ’ όλα αυτά καταλαβαίνω τι λέτε

      λάβετε επίσης υπ’ όψιν ότι το φαινόμενο αυτό θα λειτουργήσει αρνητικά – πιεστικά σε πάρα πολλούς εργαζόμενους στα ΜΜΕ, οι οποίοι κάτω από τον φόβο των απολύσεων “λόγω κρίσης” θα κληθούν να παραδώσουν και τα τελευταία αυτονόητα δικαιώματά τους στους εργοδότες τους (πάρτε για παράδειγμα την οικονομική εφημερίδα Εξπρές, , όπου ενώ είναι για μήνες απλήρωτοι οι εργαζόμενοι τώρα καλούνται σε μια περιοδική εργασία 3 ημερών την εβδομάδα χωρίς να πληρώνονται -φυσικά – για τις υπόλοιπες.

      June 23, 2009 at 21:24

      • Φτάνουμε στο (απολύτως λογικό) συμπέρασμα ότι ο Θέμος και το Θέμα του είναι ο καλύτερος του δημοσιογραφικύ χωριού -θα ήθελα να υπερβάλλω.

        ..δεν ψωνίζω καμμιά εφημερίδα, μην εκλάβεις το σχόλιο ως… μεροληπτικό!

        June 23, 2009 at 21:32

        • διερωτώμαι
          αν το email έγινε με κοινοποίηση σε 450 διευθύνσεις,
          και όχι με 450 ξεχωριστά email,
          όπου τουλάχιστον θα αναφέρονταν, κατ’ ελάχιστον,το όνομά του εργαζομένου…

          διερωτώμαι…

          June 23, 2009 at 21:59

  6. Κρίμα για τους ανθρώπους που μέσα σε μια νύχτα έμειναν χωρίς δουλειά… Πραγματικά αξίζουν τη συμπάθεια και τη συμπόνια μας!

    June 23, 2009 at 18:31

    • αν δεν είναι βία το να σου κοινοποιείται η απόλυσή σου μέσω email ή του ραδιοφώνου τότε δεν γνωρίζω διόλου τι είναι βία

      June 23, 2009 at 21:42

      • Αν οι απολύσεις γινόντουσαν απευθείας από την κ. Γιάννα Αγγελοπούλου θα ήταν βία;

        June 23, 2009 at 22:40

        • Ενδιαφέρουσα – αν και “προβοκατόρικη” η ερώτηση.

          Όχι δεν θα ήταν βία αν ήταν με προειδοποίηση και προσωπικά, με το όνομα του καθενός .

          Φανταστείτε την ανακοίνωση της απόλυσή σας που σας αφήνει χωρίς εργασία την άλλη μέρα και μάλιστα αυτή να μην περιέχει ούτε καν το όνομά σας, παρά μόνο την από την κοινοποίηση ηλεκτρονική σας διεύθυνση…

          June 23, 2009 at 22:55

          • Φοβάμαι ότι κάτι μας διαφεύγει και ότι αλλού υπάρχει το διακύβευμα.

            June 23, 2009 at 23:52

  7. Δεν υπάρχει ηθική στον καπιταλισμό, όπως την εννοείτε. Ή μάλλον το ηθικό και το ανήθικο στον σύγχρονο καπιταλισμό θα πρέπει να ειδωθούν διαφορετικά.

    June 24, 2009 at 08:20

    • Foreign Capitalism

      ΣΗΜΕΙΩΜΑΤΑΡΙΟ ΙΔΕΩΝ

      Τι απέγινε η θρησκεία του κεφαλαίου;

      από το Θανάση Γιαλκέτση

      «Η προτεσταντική ηθική και το πνεύμα του καπιταλισμού» είναι ένα από τα μείζονα έργα του κορυφαίου γερμανού κοινωνιολόγου Μαξ Βέμπερ (1864-1920). Ο Βέμπερ εξηγούσε την επιτυχία της καπιταλιστικής οικονομίας στην Αμερική (που συγκεντρώνεται αρχικά στη Βοστόνη και στις πολιτείες της Νέας Αγγλίας) με τον ρόλο του καλβινισμού. Η θρησκευτική διδασκαλία του «προορισμού» ωθούσε τους προτεστάντες να αναζητούν στην οικονομική επιτυχία τις επίγειες ενδείξεις της θεϊκής εύνοιας και της μελλοντικής σωτηρίας. Από την άλλη μεριά, η πουριτανική αυστηρότητα απαγόρευε στον επιχειρηματία να απολαμβάνει τα κέρδη του ξοδεύοντάς τα σε πολυτελείς καταναλώσεις. Δημιουργούσε έτσι τις προϋποθέσεις της συσσώρευσης και της επανεπένδυσης στην επιχείρηση. Ενα σενάριο πολύ διαφορετικό από εκείνο του σύγχρονου καπιταλισμού, που δεν παύει να τροφοδοτεί την επικαιρότητα με οικονομικά σκάνδαλα και απομακρύνεται από κάθε έννοια ηθικής δέσμευσης ή κοινωνικής ευθύνης.

      Εναν αιώνα μετά από την πρώτη του δημοσίευση (που έγινε στα 1904-1905) το έργο του Βέμπερ εξακολουθεί να προκαλεί συζητήσεις και προβληματισμούς. Η συνένευξη που ακολουθεί δόθηκε από τον ιταλό νομικό και καθηγητή της Φιλοσοφίας του Δικαίου Γκουίντο Ρόσι στην εφημερίδα «La Repubblica».

      -Καθηγητή Ρόσι, «Η προτεσταντική ηθική και το πνεύμα του καπιταλισμού» γεννιέται πρώτα απ’ όλα με μια φιλοδοξία ιστορικής ανάλυσης. Ο Βέμπερ, όταν δημοσιεύει τα πρώτα κεφάλαιά της, το 1904, προσπαθεί να προσδιορίσει τις περιστάσεις που ευνόησαν την αρχική ανάπτυξη του καπιταλισμού και θεωρεί ότι τις εντοπίζει στο σύστημα αξιών και κανόνων συμπεριφοράς ορισμένων προτεσταντικών κοινοτήτων και ιδιαίτερα εκείνων που αναφέρονται στον Καλβίνο. Ακριβώς αυτή η ιστορική προσέγγιση είναι ωστόσο εκείνη που από την πρώτη δημοσίευση του έργου προκάλεσε τις περισσότερες κριτικές και φαίνεται ότι έχει ξεπεραστεί.

      «Πράγματι, αυτή η προσέγγιση δεν άντεξε στην κριτική ανάγνωση άλλων συγγραφέων, όπως ο Βέρνερ Ζόμπαρτ και ο Φερνάν Μπροντέλ. Ο Ζόμπαρτ κατέδειξε ότι στην καπισταλιστική ανάπτυξη της κεντρικής Ευρώπης θεμελιώδη ρόλο έπαιξαν οι εβραίοι. Ο Μπροντέλ ανήγαγε ορθά τις πρώτες μορφές καπιταλιστικής οικονομίας στις εμπορικές πόλεις της προαναγεννησιακής Ιταλίας, όπως η Γένοβα και η Φλωρεντία, όπου γεννιέται η σύγχρονη τραπεζική δραστηριότητα. Επομένως στο εσωτερικό μιας καθολικής και όχι προτεσταντικής κουλτούρας».

      -Ενας άλλος Γάλλος, ο ιστορικός Ζακ Λε Γκοφ, στο περίφημο δοκίμιό του για το καθαρτήριο κατέδειξε ότι η Καθολική Εκκλησία στα τέλη του Μεσαίωνα υιοθέτησε μια πιο ελαστική στάση απέναντι στην τοκογλυφία επομένως και απέναντι στο κέρδος. Ως το εμπόριο της άφεσης των αμαρτιών και τη θεολογική επινόηση του καθαρτηρίου που, με μιαν ορισμένη έννοια, με τη χρηματική εξαγορά της συγχώρεσης των αμαρτιών, δημιουργούν ένα κίνητρο για το κέρδος και μια νομιμοποίηση της επιχειρηματικής δραστηριότητας.

      «Σήμερα επομένως από ιστορική άποψη η θέση του Βέμπερ έχει ξεπεραστεί. Ο ευρωπαϊκός καπιταλισμός γεννιέται στις όχθες της Μεσογείου και όχι στην Ολλανδία ή στη Νέα Αγγλία, όπως πίστευε ο Βέμπερ. Εξάλλου, η δική του θεώρηση ήταν εξαρχής επηρεασμένη από τον ευρωκεντρισμό. Στα μάτια των συγχρόνων η επιμονή του στο ρόλο του καλβινισμού δεν αντέχει μπροστά σε ιστορικά φαινόμενα όπως η καπιταλιστική ανάπτυξη στην Ιαπωνία των σαμουράι ή στην κομφουκιανή Κίνα. Προφανώς και άλλες θρησκευτικές πίστεις και άλλα συστήματα αξιών μπορούν να δημιουργήσουν ένα πεδίο εξίσου γόνιμο και ευνοϊκό για την επιχειρηματική δραστηριότητα».

      -Υπάρχει και μια άλλη πλευρά του έργου του Βέμπερ που άντεξε καλύτερα στη δοκιμασία του χρόνου και που αξίζει ακόμα την προσοχή μας. «Η προτεσταντική ηθική…» πράγματι γεννιέται και ως αμφισβήτηση του υλισμού. Αμφισβητεί δηλαδή την ιδέα του Καρλ Μαρξ ότι η θρησκεία και η κουλτούρα είναι ένα ιδεολογικό «εποικοδόμημα» που καθορίζεται ιστορικά από την οικονομία, από τις ταξικές σχέσεις, από το στάδιο της ανάπτυξης του κεφαλαίου. Ο Βέμπερ αντιστρέφει αυτή τη σχέση. Υποστηρίζει τη θέση ότι ένα ορισμένο σύστημα αξιών (προκαπιταλιστικό, όπως η θρησκεία) δημιούργησε ένα περιβάλλον ευνοϊκό στην ανάπτυξη του καπιταλισμού.

      «Αυτή η ιδέα της κομβικής σημασίας του συστήματος πεποιθήσεων παραμένει η πιο ενδιαφέρουσα διδασκαλία του Βέμπερ. Αυτό ισχύει όχι μόνο για την προτεσταντική ηθική αλλά και για εκείνη των σαμουράι ή και για τον κομφουκιανισμό. Υπάρχει μια κοινή βάση στις κοινωνίες που αποδείχθηκαν πιο κατάλληλες για την άνθηση του καπιταλισμού και αυτή είναι ακριβώς η ύπαρξη μιας ισχυρής ηθικής της εργασίας, ένα σύνολο συλλογικά αποδεκτών κανόνων που διευκολύνουν το μηχανισμό συσσώρευσης του πλούτου. Αυτό αντιπροσωπεύει μια τομή σε σχέση με προηγούμενα συστήματα, όπως ο φεουδαλισμός, που αποδείχτηκαν ακατάλληλα να δημιουργήσουν ανάπτυξη. Αυτή η έννοια του Βέμπερ μας προσκαλεί να σκεφτούμε ακόμα και σήμερα για τη σημασία του ρόλου της ηθικής στην οικονομία της αγοράς».

      – «Η προτεσταντική ηθική και το πνεύμα του καπιταλισμού» στην προσπάθειά της να αμφισβητήσει τη μαρξιστική θεώρηση περιέχει και ένα ενδιαφέρον παράδοξο: για να ανθίσει η οικονομία της αγοράς χρειάζεται να συντηρεί στη ζωή ένα σύστημα αξιών που έχει προκαπιταλιστική προέλευση, δηλαδή τη θρησκεία. Και ο Ανταμ Σμιθ, ο πρώτος αληθινός θεωρητικός του καπιταλισμού, ήταν ένας ηθικός φιλόσοφος πριν γίνει οικονομολόγος. Παρουσίασε την αγορά σαν ένα «αόρατο χέρι» που χρησιμοποιεί την απληστία και τους ατομικούς εγωισμούς για να τους θέσει στην υπηρεσία ενός κοινού καλού. Αλλά είχε στο νου του και μια κοινωνία ρυθμιζόμενη από το ηθικό συναίσθημα.

      «Ο Σμιθ ήταν γνώστης του Σέξπιρ και δανείστηκε την εικόνα του αόρατου χεριού από τον Μάκβεθ. Πριν από τη δολοφονία του Μπάνκο, η Λαίδη Μάκβεθ αναφέρεται στο θάνατο με το “αιματηρό και αόρατο” χέρι του. Ο Σμιθ, ο οποίος διέθετε ένα ισχυρό πνεύμα ειρωνείας, χρησιμοποίησε αυτή τη μεταφορά για να αμφισβητήσει τον εγωκεντρισμό και τη μεγαλομανία των επιχειρηματιών. Οι καπιταλιστές δεν πρέπει να τρέφουν την αυταπάτη ότι είναι οι πρωταγωνιστές της οικονομίας. Στην πραγματικότητα δεν είναι παρά μικρά γρανάζια ενός μηχανισμού πολύ μεγαλύτερου από αυτούς. Αυτό ήταν ένα από τα νοήματα του «αόρατου χεριού» του. Το άλλο νόημα είναι κοινό στον Σμιθ, τον Μάντεβιλ, τον Μοντεσκιέ και τον Μακιαβέλι: το ιδιωτικό ελάττωμα γίνεται δημόσια αρετή, η απληστία του ατόμου μπορεί να χρησιμέψει στο να πλουτίσει η κοινωνία. Αρκεί να θυμηθούμε τον “Μύθο των μελισσών” του Μάντεβιλ. Ο Μοντεσκιέ είχε μεταφράσει αυτό το νόημα στην πολιτική σφαίρα, όταν είχε υποστηρίξει ότι σε μια μοναρχία η αγάπη της προσωπικής δόξας, η επιθυμία της τιμής, θέτει σε κίνηση όλο το κοινωνικό σώμα, έτσι ώστε ο καθένας πιστεύοντας ότι επιδιώκει τα δικά του συμφέροντα δρα στην πραγματικότητα για το κοινό καλό. Ο ίδιος ο Κέινς έλεγε: χάρη στη δυνατότητα του κέρδους ορισμένες επικίνδυνες τάσεις των ανθρώπων μπορούν να κατευθυνθούν προς πιο αβλαβή αποτελέσματα. Και προσέθετε: είναι καλύτερο ένας άνθρωπος να ασκεί την τυραννία του και να επιδεικνύει τη σκληρότητά του στον τραπεζικό του λογαριασμό παρά στους συμπολίτες του. Αλλά με αυτήν την έννοια η βεμπεριανή θεώρηση, που τονίζει τη “θρησκευτική” καταγωγή του χρηματιστικού καπιταλισμού, σήμερα δεν κατορθώνει πλέον να περιγράψει την πραγματικότητα που έχουμε μπροστά στα μάτια μας. Τα χρονικά των οικονομικών σκανδάλων των ημερών μας προσφέρουν ένα θέαμα πολύ διαφορετικό από την εγκρατή καλβινιστική ηθική των επιχειρηματιών που είχε στο νου του ο Βέμπερ. Η ατομική απληστία, χωρίς μιαν ηθική για να τη χαλιναγωγεί, δεν είναι πλέον μια αρετή αλλά μια διαλυτική και καταστροφική αμαρτία. Με τη διάδοση της σύγκρουσης συμφερόντων ανατρέπεται η ισοδυναμία ανάμεσα σε ιδιωτικό ελάττωμα και κοινωνική αρετή».

      -Στα έργα που έγραψε μετά από την «Προτεσταντική ηθική…», για παράδειγμα στο έργο του «Γενική ιστορία της οικονομίας», ο Βέμπερ προχώρησε περισσότερο στην ανάλυση των αναγκαίων προϋποθέσεων για την καλή λειτουργία του καπιταλισμού. Εκτός από την ηθική υπέδειξε μεταξύ των θεμελιωδών συστατικών το κράτος δικαίου, δηλαδή ένα σύστημα σταθερών και αξιόπιστων νόμων, και μιαν αποτελεσματική κρατική γραφειοκρατία για την εφαρμογή τους. Εγραψε ότι ένας υγιής καπιταλισμός δεν μπορεί να ανθίσει σε κοινωνίες όπου υπάρχει υπερβολική διαφορά ανάμεσα σε «ενσωματωμένους» και «αποκλεισμένους». Κατέληξε να αναθεωρήσει ακόμη και τον αποκλειστικό ρόλο του προτεσταντισμού. Στα μεταγενέστερα έργα του ο Βέμπερ επέμενε λιγότερο στην καλβινιστική πρωτοτυπία, ενώ υπογράμμιζε κυρίως τη σημασία μιας οικουμενικής θρησκείας ως καταγωγής της έννοιας των καθολικών δικαιωμάτων του πολίτη, επομένως της ισότητας των πολιτών απέναντι στο νόμο. Ηθική και συναίσθηση των κανόνων, βεβαιότητα του δικαίου και κοινωνικός έλεγχος από μέρους μιας ισχυρής δημόσιας διοίκησης: είναι συνταγές που δεν έχουν χάσει τη σημασία τους…

      «Η σκέψη του Μαξ Βέμπερ στην “Προτεσταντική ηθική…” απλουστεύτηκε πολύ και έπειτα διαδόθηκε σαν μια νικηφόρα συνταγή. Είναι αλήθεια ότι οι μεταγενέστερες θέσεις του Βέμπερ ήσαν πολύ πιο σύνθετες. Θεωρώ ότι έθεσαν τις προϋποθέσεις για ένα σύστημα όπου το βάρος μετατοπίζεται πλήρως προς τη θεωρία της δικαιοσύνης, η οποία εξάλλου αποτελεί μέρος της ηθικής. Ηταν πράγματι ο ίδιος ο Βέμπερ αυτός που υπογράμμισε τις θεμελιώδεις ασυμμετρίες του καπιταλισμού και που αποσαφήνισε ότι “φαίνεται ακόμα και σήμερα στον απροκατάληπτο παρατηρητή ότι χαμηλός μισθός και υψηλό κέρδος βρίσκονται σε αμοιβαία σχέση και ότι όλα όσα πληρώνουμε περισσότερο για το μισθό πρέπει να σημαίνουν μιαν αντίστοιχη μείωση του κέρδους”. Αυτή η φράση εμένα μου φαίνεται ότι εκφράζει προδρομικά την αρχή της διαφοράς, ένα από τα θεμέλια της “Θεωρίας της δικαιοσύνης” του Τζον Ρολς. Η εγκατάλειψη του κράτους δικαίου και των θεσμών του προς όφελος μιας αυτορύθμισης, η οποία πιστεύει μόνο στις αρετές της αγοράς και είναι δύσπιστη απέναντι στους κανόνες, ευνοεί -όπως έχει αποδειχτεί στην πράξη- ακόμη και το οργανωμένο έγκλημα, που είναι ακριβώς η σκοτεινή πλευρά της οργάνωσης της αγοράς που δημιουργείται μόνον από τους ιδιώτες. Και τότε είναι η δικαιοσύνη αυτή που γίνεται η πλέον δημόσια από όλες τις αρετές. Ηταν ο ίδιος ο Μαξ Βέμπερ τέλος αυτός που υπογράμμισε ότι για μια νέα παγκόσμια τάξη είναι αναγκαία μια ηθική της ευθύνης. Το έκανε σε μια διάλεξή του προς τους φοιτητές λίγο πριν πεθάνει, στο Μόναχο, σε εκείνο τον αιματηρό χειμώνα του 1918-1919. Συμπέραινε τότε ότι η ηθική της πεποίθησης και η ηθική της ευθύνης δεν είναι απολύτως αντίθετες, “αλλά μάλλον η μια συμπληρώνει την άλλη και μόνο μαζί συγκροτούν ένα γνήσιο άνθρωπο -έναν άνθρωπο που μπορεί να έχει προορισμό του την πολιτική”.

      «Η τελική θέση του Βέμπερ ήταν ότι ο καπιταλισμός είναι ένας τρόπος για να αποφευχθεί η ολική καταστροφή της κοινωνίας, που τότε ήταν πάντοτε επικείμενη εξαιτίας της συντριβής της εσωτερικής και διεθνούς οργάνωσης. Αλλά ο τωρινός χρηματιστικός καπιταλισμός κατηγορείται -σε μια διαφωτιστική αντιδιαστολή- ότι είναι, αντίθετα, αυτός ο ίδιος η αιτία της καταστροφής της κοινωνίας».

      June 24, 2009 at 10:54

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s