"We don't see things as they are, we see them as we are" Anais Nin

Ευρωεκλογές 2009 – πολιτικοί χωρίς πολιτική


Ζητούν συμμετοχή των πολιτών "άνευ όρων" ("έστω κι αν η ψήφος είναι λευκό ή άκυρο") ώστε να νομιμοποιήσουν την διαδικασία. Γνωρίζουν ότι αυτοί που δεν μπορεί να "προγραμματιστούν" είναι εκείνοι που δεν θα τους νομιμοποιήσουν...

Για την μοναξιά του ψηφοφόρου μπροστά από την κάλπη

Ελάχιστο χρόνο πριν τις Ευρωεκλογές 2009 η πολιτική συζήτηση μοιάζει να έχει μετατοπιστεί ανάμεσα στην πρόβλεψη και στην σκληρή κομματική αντιπαράθεση. Κάθε αναφορά στην Ευρώπη των 27 έχει προσχηματικό χαρακτήρα. Ο πολίτης οδηγείται στην κάλπη για να ψηφίσει για μια Ευρώπη που δεν γνωρίζει. Ο πολίτης οδηγείται στην κάλπη για να συμμετάσχει σε ένα πανελλήνιο exit poll που θα κρίνει τις αρχηγίες των κομμάτων και όχι την πολιτική τους.

Η “ανανεωμένη” εμπιστοσύνη και η ξανακερδισμένη τιμή του ψηφοφόρου μπροστά στην κάλπη με την ανακοίνωση και αυτών των αποτελεσμάτων, (τα οποία για ακόμη μια φορά δεν θα παράξουν τα προσδοκόμενα, παρά μόνο τα αναμενόμενα, συμπεράσματα), θα μετατραπούν στη σταθερά εντεινόμενη μοναξιά του πολίτη για τα επόμενα 5 έτη. Ο Δήμος, η Πολιτεία φαίνεται ότι δεν ενδιαφέρεται για τον ίδιο τον πολίτη, παρά μόνο ως το δημοσίας χρήσεως όχημα για να επαναεπιβιβαστούν στις άμαξες τους Πατρίκιοι και Πραίτωρες.

Παρακολουθήστε τους: χωρίς πολιτικές προδιαγραφές, κινούμενοι ανάμεσα στον πολιτικό αμοραλισμό και στην αλλαζονεία, αγνοούν – ομιλούν υπερασπίζοντας μόνο τον εαυτό τους και το κόμμα τους, ζητούν την ψήφο των πολιτών στις Ευρωεκλογές χωρίς να καταθέτουν ευρωπαϊκή πολιτική ατζέντα, αδιαφορούν για τον πολίτη βαθιά και συστηματικά. Ανταγωνίζονται για το ποιός έχει τους λιγότερους χρηματιζόμενους πολιτικούς και για το ύψος των ποσών του μαύρου πολιτικού χρήματος που διακινήθηκε.

Πολίτες, κόμματα, πολιτικοί και ΜΜΕ μπλεγμένοι σε ένα συνοθύλευμα που αποτελεί τους τίτλους τέλους ενός πολιτικού συστήματος απο καιρό ακυρωμένου. Κάνουν επίκληση στο  “να μην πάει καμία ψήφος χαμένη”, προσδοκώντας όχι στην πολιτική αντιπαράθεση αλλά στην προσωπική και κομματική θωράκισή τους, ελπίζοντας ότι η συμμετοχή των πολιτών θα αποτελέσει το ύστατο οχύρωμά τους πριν την παρακμή τους. Παρακμή.

Παράγουν άλλο ένα πολιτικό – τηλεοπτικό υποπροϊόν – ζητούν συμμετοχή των πολιτών “άνευ όρων”, (“έστω κι αν η ψήφος είναι λευκό ή άκυρο”), ώστε να νομιμοποιήσουν την διαδικασία.

Η αποχή στις εκλογές είναι πολιτική θέση, είναι πολιτική πράξη : πλήρης άρνηση συμμετοχής στις εκλογικές διαδικασίες – όχι απλά αποχή: άρνηση συμμετοχής.

Γνωρίζουν πολύ καλά ότι, αυτούς που δεν μπορούν να προγραμματίσουν, είναι και εκείνοι που δεν θα τους νομιμοποιήσουν.

worldcity

10 responses

  1. Μαζί σου.

    June 1, 2009 at 14:09

  2. ευχαριστώ για την παραπομπή, αν και διαφωνούμε κατά βάσιν. :)

    June 1, 2009 at 15:14

    • Στο πολύ καλό κείμενό σας παρέπεμψα επειδή ακριβώς κατά βάσιν και κατ’ ουσίαν διαφωνούμε.
      Βέβαια, χωρίς πνεύμα αντιπαράθεσης παρά μόνο παράθεσης της μιας θέσης δίπλα στην άλλη.

      worldcity

      June 1, 2009 at 16:12

  3. minister

    Συλλήβδην;

    June 1, 2009 at 17:59

  4. Po

    προσωπικά είμαι ακόμη διχασμένος μεταξύ αποχής/συμμετοχής αλλά και βαθύτατα αηδιασμένος.

    (merci…)

    June 1, 2009 at 18:30

  5. «Γνωρίζουν πολύ καλά ότι, αυτούς που δεν μπορούν να προγραμματίσουν, είναι και εκείνοι που δεν θα τους νομιμοποιήσουν.»

    Μπορεί να το γνωρίζουν, δεν το αποκλείω, αυτό όμως που έδειξαν είναι η ένταξη των απεχόντων στους “δικούς τους” κόλπους και αυτό δεν το προέβλεψες.

    Οι παλιοί μαχητές, από τον καιρό των σταυροφόρων και παλιότερα, λέγαν ότι για να νικήσεις “πολεμάς τον εχθρό με τα δικά του όπλα”, πράγμα που εφαρμόστηκε αρκετές φορές στην ιστορία, ακόμα και ο Σπάρτακος αυτό έκανε: έστησε παγίδα και εξόπλισε μια στρατιά από άοπλους δούλους με ρωμαϊκά όπλα.

    Εννοώ ότι, ναι μεν στην πολιτική τα όπλα δεν είναι όπλα στρατιωτικού τύπου, αυτό όμως δεν σημαίνει πως η διαστρέβλωση των εννοιών και των λέξεων δεν ανήκουν στο σύγχρονο οπλοστάσιο των διαφόρων πολιτικών και της πολιτικής που ακολουθούν και η αποχή δίνει (έδωσε ήδη) ένα σημαντικό όπλο σε αυτούς τους οποίους -ίσως- θέλησαν οι απέχοντες να απαξιώσουν, δλδ, σε συγκεκριμένους πολιτικούς και τις πολιτικές τους: το όπλο της ερμηνείας της αποχής.

    June 11, 2009 at 07:49

    • αγαπητή Rodia,
      Η “οικειοποίηση” όσων απείχαν στους κόλπους των ηττημένων είναι προφανώς μια αμήχανη επιβεβαίωση της ανασφάλειας τους. Είναι η ερμηνεία της αποχής ένα (ανεξέλεγκτο) όπλο στα χέρια των πολιτικών; Εν μέρει. Αν δώσει κάποιος σημασία στην ανάλυση της Public Issue (11 Ιουνίου – Σκάι) για την ερμηνεία της αποχής φαίνεται ότι πρώτος λόγος ήταν η διαφθορά και δεύτερος η αναποτελεσματικότητα της διακυβέρνησης. Εγώ συμφωνώ σε γενικές γραμμές με αυτή την ερμηνεία καθώς ήταν και το κύριο θέμα συζήτησης τους τελευταίους μήνες, ούτως ή άλλως.

      June 12, 2009 at 22:17

      • Το ζουμί, φίλε μου, είναι ότι εμείς ερμηνεύουμε (και μάλλον θα ερμηνεύουμε για αρκετό καιρό) ενώ οι… ερμηνευόμενοι(!!) θα αποφασίζουν για μας στις Βρυξέλλες και αλλού τρίβοντας τα χέρια τους από χαρά που μας ξεφορτώθηκαν τόσο εύκολα.

        June 12, 2009 at 22:39

        • @ Rodia

          απλώς θα πρόσθετα ότι τα χέρια τους τα τρίβουν με χαρά είτε ψηφίσαμε είτε όχι…Μοιάζουν πραγματικά ανεπηρέαστοι. Η ικανότητα τους να φορμάρουν την αποχή είναι ίδια με την ικανότητά τους να φορμάρουν και την συμμετοχή. Τα αποτελέσματα γνωστά.

          June 12, 2009 at 22:52

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s