"We don't see things as they are, we see them as we are" Anais Nin

Πως γεννήθηκε η λέξη ΕΓΩ

Πως γεννήθηκε η λέξη ΕΓΩ

Από το βιβλίο
“Εξεγερμένος Υποδιοικητής Μάρκος – ιστορίες για τους ανθρώπους του καλαμποκιού”

– εκδόσεις των ξένων

“…μας έλεγε λοιπόν ο γέρο Αντόνιο για την ιστορία των λέξεων, πως γεννήθηκε η λέξη εγώ.

Zapatista children, 2001

Zapatista children, 2001

Έλεγε ότι οι πρώτοι άντρες και οι πρώτες γυναίκες που κατοίκησαν αυτήν τη γη ήταν ιθαγενείς, όπως η πλειονότητα όσων βρίσκονται εδώ. Και έλεγε ότι, στην αρχή, η δουλειά που έκαναν αυτοί οι άντρες και αυτές οι γυναίκες μοιραζόταν ισότιμα σε όλους και όλες, αλλά μετά ήρθε ο ισχυρός, ο πλούσιος και άρχισε να παίρνει αυτό που ήταν η εργασία του καθενός. Και τότε, λένε οι πρώτοι μας δάσκαλοι, οι γηραιότεροι από μας, μια ιστορία πόνου και αγώνα άρχισε να διαπερνά τη γη, τη γη όπου είμαστε και σήμερα ονομάζουμε Μεξικό.

A young Zapatista made a defiant fist in

Λένε ότι τότε, όταν κάποιος άρχιζε να μιλάει και να λέει εγώ, προσπαθούσε να δώσει όνομα στον πόνο, την οργή, την αγανάκτησή του. Και όταν κάποιος άρχιζε να λέει “εγώ υποφέρω, εγώ πονώ, εγώ έχω αυτά τα προβλήματα”, μάθαινε να αναγνωρίζει τον εαυτό του ως ανθρώπινο ον.

People listen attentively to Subcomandante Marcos in San Pablo Oztotepec in Milpa Alta

Πριν το εγώ που γεννήθηκε τότε, δεν υπήρχε ούτε εκμετάλλευση ούτε εξαθλίωση. Όταν κάποιος λέει εγώ, μιλάει ένα άτομο, δεν μιλάει μια συλλογικότητα.  Λέει λοιπόν ο γερ- Αντόνιο ότι όταν λέμε εγώ, δίνουμε όνομα στην ιστορία μας και τότε, με βάση αυτό, αρχίζουμε να μαθαίνουμε τις άλλες λέξεις. Από το βλέμμα και τον ήχο της φωνής μαθαίνουμε να αναγνωρίζουμε τον άλλο, που είναι διαφορετικός, και λέμε, αυτό, αυτή. Συνεχίζουμε όμως να είμαστε, ως άτομα, μόνοι, χωριστά από τους υπόλοιπους. Και αρχίζουμε να αναγνωρίζουμε σε αυτόν ή σε αυτήν τις ίδιες λύπες και τα ίδια βάσανα, όχι όταν ανοίξουμε τα αυτιά ή το στόμα μας αλλά όταν ανοίξουμε την καρδιά μας.

Women zapatistas....Detrás de cada comunidad zapatista hay una historia única

Και λέει ο γερο Αντόνιο ότι όταν το εγώ συναντά το αυτό ή το αυτή και ανακαλύπτει ότι έχουν τον ίδιο πόνο, αρχίζει να δημιουργείται μια λέξη, η πιο δύσκολη στην ιστορία της ανθρωπότητας, η λέξη εμείς. Λέει ο γερο Αντόνιο ότι τη στιγμή που το εγώ, και το αυτός και το αυτή και το εσύ – όταν υπάρχει μεγαλύτερη εμπιστοσύνη – και το εσείς – όταν αποτελεί ένδειξη σεβασμού – μετατρέπονται στο εμείς, τότε μπορεί, υπάρχει η πιθανότητα, ο πόνος και τα βάσανα, που έδωσαν όνομα στο εγώ, στο αυτός, στο αυτή, στο εσύ, στο εσείς, να μετατρέψουν το εγώ σε χαρά.

(no) tears for fears

Ο γερο Αντόνιο έλεγε ότι έρχεται μια στιγμή που ζευγαρώνουν οι πόνοι, που ενώνεται το εγώ με το αυτός, το αυτή, το εσύ, το εσείς, και αρχίζουν να αναρωτιούνται ποιος ευθύνεται γι’ αυτόν τον πόνο και αυτά τα βάσανα, που στην αρχή ήταν ενός ατόμου, για να γίνουν έπειτα μιας οικογένειας και στη συνέχεια μιας ομάδας εργαζομένων. Τότε λοιπόν, μιλώντας και ακούγοντας, ανακαλύπτουν ότι υπεύθυνος για αυτά είναι εκείνος που βρίσκεται από πάνω, και τότε είναι που γεννιέται η λέξη αυτοί. Λέει ο γερο Αντόνιο ότι όταν κάποιος λέει τη λέξη αυτοί ή αυτές, κοιτάζει προς τα πάνω, σ’ αυτόν που χτίζει τα πλούτη του με τη δική μας φτώχεια, σ’ αυτόν που χτίζει την ευτυχία του με τη δική μας δυστυχία, σ’ αυτόν που χτίζει το μέλλον του σε βάρος του δικού μας παρόντος και παρελθόντος. Και τότε είναι σωστός ο τρόπος που μιλούν αυτοί που είναι από κάτω.

Encuentro Zapatista

Έτσι, μας λέει, διδαχθήκαμε ότι πρέπει να αφήσουμε κάποτε το εγώ, και να μάθουμε να αναγνωρίζουμε το αυτός και το αυτή, για να χτίσουμε το εμείς που χρειάζεται η χώρα μας. Έλεγε ότι έπρεπε να αποχωριστούμε τον καθρέφτη, όσο οδυνηρό, όσο τρομερό κι αν ήταν. Και έπρεπε να μάθουμε να κοιτάμε τον άλλο, με τον μοναδικό τρόπο που εμείς ως ινδιάνικοι λαοί έχουμε μάθει, δηλαδή με την καρδιά.

Και τότε, είπε ο γερο Αντόνιο, έπρεπε να έρθει η στιγμή που οι ινδιάνικοι λαοί θα γνωριστούν μεταξύ τους και θα μάθουν να λένε εμείς. Αλλά ακόμη κι αυτό δεν ήταν αρκετό, γιατί θα εξακολουθούσε να υπάρχει το αυτοί, το αυτές, το γεγονός ότι μας εκμεταλλεύονταν, μας ταπείνωναν και μας περιφρονούσαν. Και ήταν απαραίτητο, ως ινδιάνικοι λαοί, να μάθουμε να ακούμε και άλλες καρδιές και να συναντηθούμε με αυτές…”

– υποδιοικητής Μάρκος –

3 Φεβρουαρίου 2006

Ορισάμπα, πολιτεία Βερακρούς

Συνέλευση με συμμετέχοντες στην «Άλλη Καμπάνια»

4 responses

  1. Ξένη

    Πολύ ωραίο κείμενο αγαπητέ worldcity. Αυτό έχω μόνο να πώ.

    May 15, 2009 at 22:44

  2. Πώς γεννήθηκε η λέξη ΕΓΩ ή πώς να γεννήσουμε τη λέξη ΕΜΕΙΣ…

    Δυνατή δημοσίευση ;)

    October 10, 2009 at 10:59

  3. Μπορεί κάποιος να δεί και τη αναδημοσίευση: ”
    Υποδιοικητής Μάρκος – Ιστορίες για τους ανθρώπους του καλαμποκιού
    https://worldcity.wordpress.com/2009/05/14/subcomandante-marcos/

    Το βιβλίο “Εξεγερμένος Υποδιοικητής Μάρκος – Ιστορίες για τους ανθρώπους του καλαμποκιού”, από την ομάδα “Ξενοδοχείο των Ξένων” (έκδοση 2009), και με mail επικοινωνίας / παραγγελίας: hotel@disobey.net
    Και με την ευκαιρία υπάρχει και η επίσης ενδιαφέρουσα παραπομπή από το blog “Σχολιαστές Χωρίς Σύνορα”
    η αναδημοσίευση του “Ο Υποδιοικητής Πέδρο”, από το βιβλίο της Γκλόρια Ραμίρεζ «Η φωτιά κι ο λόγος»:
    http://sxoliastesxwrissynora.wordpress.com/2010/05/13/%CE%BF-%CF%85%CF%80%CE%BF%CE%B4%CE%B9%CE%BF%CE%B9%CE%BA%CE%B7%CF%84%CE%AE%CF%82-%CF%80%CE%AD%CE%B4%CF%81%CE%BF/

    June 24, 2010 at 23:11

  4. Pingback: Πως γεννήθηκε η λέξη ΕΓΩ – υποδιοικητής Μάρκος | Uncensored Stories

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s