"We don't see things as they are, we see them as we are" Anais Nin

Η Έφη Θώδη και οι απρόσμενες προεκτάσεις μιας τρέλας.

Η Έφη Θώδη και οι απρόσμενες προεκτάσεις μιας τρέλας.

Πως μια μιντιακή περσόνα γίνεται το μεταχειρισμένο Ι.Χ. του καθενός μας…

Ιερώνυμος Μπος - 1490-1500 - Μουσείο Λούβρου

Η λογική είναι ένας κατασκευασμένος μύθος, και ο μύθος (κατά Ρόλαν Μπαρτ) είναι λόγος. - Πίνακας: Ιερώνυμου Μπος - "Το πλοίο των τρελών", 1490-1500 - Μουσείο Λούβρου

Αν σκέφτεστε αυτό που βλέπετε, ας μην είσαστε σίγουροι για το τι βλέπει αυτός που σκέφτεται.

Την  “είδηση” μου την μετέφερε η W.C.. Κοιταχτήκαμε για λίγο χωρίς να μιλάμε και στη συνέχεια χαμηλώσαμε το βλέμμα μας ταυτόχρονα. Είχαμε καταλάβει το ίδιο πράγμα. Τί, όμως, ήταν εκείνο που μας προκάλεσε την λύπη, τί ήταν εκείνο που σκάλισε με βίαιο τρόπο τα συναισθήματά μας;

Αφορμή για το σημείωμα αυτό ήταν το εάν η είδηση της σχιζοφρένειας της κας Θώδη αντιμετωπίστηκε, και πάλι, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο και με την σχιζοφρένεια των κατασκευαστών και καταναλωτών εικόνας όταν αυτή ήταν υγιής. Ασφαλώς το προβληματικό σημείο δεν εντοπίζεται στη ψυχική κατάσταση της κας Θώδη, τουλάχιστον όχι περισσότερο από την ψυχική κατάσταση όλων όσων την προμοτάριζαν και περιστρέφονταν γύρω από το φαινόμενο της.

Το πρόβλημα, επαναλαμβάνω,  δεν είναι στην κα Θώδη, δεν μπορεί να είναι, παρά αν δεχτούμε ότι ισχυριζόμενοι κάτι τέτοιο διαπράττουμε ταυτόχρονα την μετάθεση και μετονομασία του:

Η τρέλα  του άλλου ποτέ δεν μας αθωώνει… Δεν μπορεί να αποτελεί την αθωωτική ετυμηγορία ενός αντεστραμένου ειδώλου. Του δικού μας.  Το ίδιο ισχύει και  στη συγκεκριμένη περίπτωση: είτε εμείς καταναλώνουμε, είτε όχι, την εικόνα της κας Θώδη. Ας μην αρκεστούμε στην λογική του παραλογισμού, στα saturnalia της λογικής. Ο διαχωρισμός ανάμεσα στη λογικό και την τρέλα δεν είναι μια απλή ιστορία συμπερασμάτων. Η spiritum ataxia είναι κυρίαρχη και διάχυτη, και δεν φτάνει να την παραπέμπουμε για να πετύχει το ξόρκι. Ακόμα (θα έλεγα και ιδίως) και στην περίπτωση αυτή.

Η είδηση για την τρέλα της κας Θώδη, παραδόξως, με έκανε να λυπηθώ. Και, μπορώ να πω, ότι δεν λυπάμαι συχνά για αυτά που βλέπω. Λυπάμαι συχνά για το γεγονός ότι κάθομαι και τα βλέπω. – Που δεν τα βλέπω…

Το πρόβλημα, πιστεύω, ότι δεν είναι η κατανάλωση της (εικόνας της) κα Θώδη. Είτε βλέπουμε την εν λόγω κυρία είτε όχι, δεν παύουμε να καταναλώνουμε, δηλαδή να βλέπουμε. Δεν είμαστε ένοχοι όταν βλέπουμε την κα Θώδη. Και από την άλλη δεν είμαστε αθώοι, αποστασιοποιημένοι, έγκυροι, άθικτοι όταν δεν την βλέπουμε. Αν δεν δούμε αυτή, ίσως καθίσουμε να δούμε π.χ. τον Στέλιο Ράμφο. Αλλά εμείς, ΕΞΑΚΟΛΟΥΘΟΥΜΕ να βλέπουμε…

Όποιοι έψαξαν λίγο παραπέρα μεταβίβασαν την ευθύνη στα ΜΜΕ. Όμως, τα ΜΜΕ δεν είναι εκεί, αλλού, μακριά. Τα ΜΜΕ αντλούν την δύναμή τους και την διαχειρίζονται από εμάς: αρκεί να βλέπουμε, όπως ήδη αναφέρθηκε. Επίσης ο διαχωρισμός “αυτός είναι τρελός – άρα εγώ είμαι καλά (και μακριά…)” είναι ένας διαχωρισμός σιωπής και όχι λόγου, είναι ένας διαχωρισμός που δεν κοιτά παρά μόνο ένα πρόσωπο και όχι τριγύρω, είναι ένας λόγος αποχής, αποστασιοποίησης και παραίτησης.

Προσπαθώ να πω, ότι η απομόνωση της τρέλας και ο εξορισμός της ή η εγκάθειρξη της δεν είναι μια απολιτικ θέση. Το αντίθετο θα έλεγα. Η επίκληση της λογικής είναι μια ιστορία οργάνωσης και τακτοποίησης ομάδων, μια μέθοδος που οπωσδήποτε δεν είναι αυθύπαρκτη και δεν είναι περιορισμένη στη χρήση της. Η λογική είναι ένας κατασκευασμένος μύθος, και ο μύθος (κατά Ρόλαν Μπαρτ) είναι λόγος: αν κάνουμε επίκληση στη Λογική, ας προσέξουμε ταυτόχρονα, ο μύθος της να μην είναι «αποκομμένος από την πραγματικότητα που τον γεννάει, ώστε να μην παγιδευτούμε στην (ιδεολογική) κατάχρηση που τελικά θα τον επικαλύψει».

Προσπαθώ να πω, ότι αν η κα Θώδη τρελάθηκε είναι συνεπάγωγο δικό σας και δικό μου. Και ας μην την βλέπουμε…

Για αυτό τον λόγο λυπάμαι περισσότερο.

Υ.Σ.:  ο Sofistis, στο άρθρο του “Οι ένοχοι για την Έφη Θώδη“, διερευνώντας την υποκριτική στάση μας (και) στη περίπτωση Θώδη, και επιχειρώντας να κατονομάσει τους ενόχους, καταλήγει:

«Όσο για τούς υπόλοιπους (ενόχους), είμαστε πολλοί, αλλά νομίζω ότι ο καθένας μας ξέρει το όνομα του.. Ας το συμπληρώσει μόνος του..»

Εγώ το συμπληρώνω…

worldcity

Badius Ascensius - Ship of fools

Badius Ascensius - Ship of fools

(Hammill)
The captain’s in a coma, the lieutenant’s on a drunk;
the owner’s in his cabin with his special friend, the monk;
the midget’s on the bridge, dispensing platitudes and junk –
those wild and special places,
those strange and dangerous places,
those sad, sweet faces,
it’s a Ship of Fools.
The nurse in black seamed stockings, she’s already on patrol
for fake fur starlets panicked by the watering-hole;
everybody’s waiting for the drama to unfold
in those cold and treasured places,
those old and degenerate places;
those posed, posed, empty faces
it’s a Ship of Fools.
Run, rabbit, run, you’re the only one that can do it;
turn, baby, turn, there’s a ring of fire
and you’ve got to go through it.
Fun, baby, fun, when the sands have run to the limit
turn, baby, turn, there’s a ring of fire and you’re in it.
Looking for logic and adventure
down the dark end of the street,
open city, open season, open lips that gleam so sweet
offer kisses like piranhas
to the soft flesh of your feet,
and any man’s poison is every man’s meat
in those mad and special places,
those sad and desperate places,
those sad, sweet soul embraces,
it’s a Ship of Fools
Those strange and special places
those wild and dangerous places,
those dead, dead, dead faces…
It’s a Ship of Fools; no rules.

Van Der Graaf Generator Ship Of Fools lyrics


Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s