"We don't see things as they are, we see them as we are" Anais Nin

Το Ημερολόγιο μιας Ξένης: μια Ελληνίδα – ξένη στην πατρίδα της…

«Πατρίδα μου είναι οι παιδικές μου αναμνήσεις.
Αυτές θυμάμαι και σε αυτές γυρνάω πάντα».

stavroskatsaris4-029_low

"Είναι πολύ οδυνηρό για έναν άνθρωπο που αναζητάει εναγωνίως την χαμένη του πατρίδα, την ημέρα που τη συναντά να διαπιστώνει πως η πατρίδα του δεν είναι όπως την έχει ονειρευτεί. Είναι σαν να έχει ξεχάσει την ύπαρξή σου η ίδια σου η μάνα. "

Αυτές είναι οι λίγες λέξεις με τις οποίες αυτοπροσδιορίζεται η «ΞΕΝΗ» στο προσωπικό της blog. Νέο κορίτσι, που ζει με τους γονείς της. Την ημέρα που συναντηθήκαμε για τη συζήτησή μας, την απόλυσαν κιόλας.

Άρα, εκτός από ξένη -μου λέει με πικραμένο χιούμορ-, πλέον είμαι και άνεργη. Ελπίζω να ήταν σύμπτωση -της είπα- και να μην είμαι εγώ η μαύρη γάτα. Και την άφησα να εξιστορεί την περιπέτειά της ανάμεσα στις δυο της πατρίδες. Διότι η ξένη μας, είναι ξένη σε κάθε πατρίδα της.

“Είναι πολύ οδυνηρό για έναν άνθρωπο που αναζητάει εναγωνίως την χαμένη του πατρίδα, την ημέρα που τη συναντά να διαπιστώνει πως η πατρίδα του δεν είναι όπως την έχει ονειρευτεί. Είναι σαν να έχει ξεχάσει την ύπαρξή σου η ίδια σου η μάνα. Εγώ βρέθηκα στην Ελλάδα την εποχή που ήρθε και η μεγαλύτερη μάζα των μεταναστών από την Αλβανία. Ουσιαστικά με φέρανε, διότι ήμουν ακόμα μικρή για να επιλέξω. Η μητέρα μου, που είναι ελληνικής καταγωγής, και ο πατέρας μου, που είναι αλβανικής, παντρεύτηκαν και φέρανε στη ζωή εμένα και την αδελφή μου. Όπως κι εσύ γνωρίζεις, αν ένα πράγμα ήταν και είναι καλό στην Αλβανία, είναι η απουσία αγκυλώσεων σε ό,τι αφορά τους μεικτούς γάμους. Είναι σχεδόν φυσιολογικό να παντρεύεται ένας ορθόδοξος μια μουσουλμάνα, ένας καθολικός μια μπεκτασή και μια Σλάβα έναν εβραίο. Σε αυτό, ακόμα δεν έχουμε γίνει Ελλάδα.

Αποφάσισαν οι γονείς μου πως εμείς θα σωθούμε και θα προκόψουμε μόνο αν έρθουμε στην πατρίδα. Αλλά φαίνεται πως τελικά πατρίδα είναι οι αναμνήσεις μας, οι εικόνες της παιδικής μας ηλικίας, οι φίλοι μας και τα όνειρα που εμείς πλάθουμε για το μέλλον μας. Πατρίδα, τελικά, δεν είναι αυτή που εσύ θέλεις να σε αγκαλιάσει και να σε ζεστάνει σαν μάνα όταν κρυώνεις, αλλά αυτή που σε βλέπει να κρυώνεις και σου γυρίζει την πλάτη, διότι η αγκαλιά της είναι απασχολημένη με άλλα.

Όταν πρωτοήρθαμε στην Ελλάδα -κι εμείς ήρθαμε με σχέδιο να μείνουμε, δεν ήρθαμε κουτουρού κι όπου μας βγάλει, όπως όλοι οι μετανάστες- αποφασίσαμε να εγκατασταθούμε σε ένα χωριό της Εύβοιας. Για ένα διάστημα, μέχρι να ισορροπήσουμε, να μάθουμε πού βρισκόμαστε και να ταχτοποιηθούν οι γονείς σε δουλειές, νιώθαμε περισσότερο ξένοι ανάμεσα σε ξένους. Εδώ γειτονιά αλλάζεις και σου παίρνει καιρό μέχρι να μάθεις τα κατατόπια. Για εμένα πάντως, αυτά ήταν και τα δυσκολότερα χρόνια. Μαθήτρια τότε του γυμνασίου, είχα απόλυτη ανάγκη από τη βοήθεια των γονέων μου. Και ακριβώς τότε ήταν που οι γονείς δεν είχαν καθόλου χρόνο να μου δώσουν σημασία. Πάλευαν να σταθούνε στα πόδια τους. Με το που ταχτοποιηθήκαμε λιγάκι, μια μέρα δεχτήκαμε στο σπίτι μια επίσκεψη. Από αυτές που για τους μετανάστες είναι οι εφιάλτες τους. Δυο εύσωμοι αστυνομικοί ήρθαν να ελέγξουν τα χαρτιά του πατέρα μας. Βλέπεις, πολύ άτυχος αυτός. Παντρεύτηκε μεν ελληνικής καταγωγής γυναίκα, αλλά δεν ήταν ο ίδιος Έλληνας. Από τον έλεγχο προέκυψε πως δεν είχε ανανεώσει εκείνο το χαρτί που του είχαν δώσει και που έλεγε πως κάποια στιγμή θα του δώσουν και άδεια διαμονής. Τους παρακάλεσε η μαμά ανάμεσα σε κλάματα να τον αφήσουν, εγώ με την αδελφή μου είχαμε τρομάξει εντελώς, διότι νομίζαμε πως θα τον πάρουν για πάντα, αλλά αυτοί εκτελούσαν πιστά τις εντολές και τον πήραν με χειροπέδες σαν εγκληματία και τον έστειλαν στην Αλβανία. Η πατρίδα των παιδιών και της γυναίκας του τον γύρισε στην δική του πατρίδα. Αυτές ήταν οι πρώτες μου εικόνες από το επίσημο κράτος της πατρίδας μου.

Μετά από αυτό, καταλάβαμε πως πλέον θα είμαστε κανονικά ξένοι. Δηλαδή ξένοι και με χαρτιά.

Εμείς μεγαλώσαμε όμως και πηγαίνοντας στο σχολείο  καταλάβαμε από πρώτο χέρι ότι ξένες είμαστε και σε αυτή την πατρίδα, όπως ξένες ήμασταν και στην άλλη που αφήσαμε πίσω. Όταν ήμουν Δευτέρα Λυκείου, είχα πάρει μέρος σε έναν διαγωνισμό διηγήματος και είχα πάρει βραβείο τρίτης θέσης μάλιστα. Το θέμα ήταν κάτι που ξεπερνούσε τις συμπληγάδες της καθημερινότητας κι έφτανε να ακουμπά σχεδόν την ουτοπία. Και ποιο παιδί άραγε δεν έχει ταξιδέψει με το μυαλό του σε ουτοπικούς δρόμους; Είχα γράψει, θυμάμαι, ένα εντελώς φανταστικό σενάριο για μια πλούσια Ελληνίδα που χάνει το φως της και η μόνη που την βοηθά και την προσέχει είναι μια ξένη. Μια Αλβανίδα που είναι δίχως χαρτιά, κρύβεται και δεν θέλει να την πιάσουν, διότι δεν μπορεί να αφήσει να υποφέρει η γυναίκα που την έχει ανάγκη. Η φιλόλογός μου ενθουσιάστηκε και μου ζήτησε να το διαβάσει και σε άλλες τάξεις. Ήταν κακή η σκέψη της. Διότι αντιμετώπισα πολλές επιθέσεις από διάφορους, θέλοντας να με πείσουν πως, ακόμα και στη φαντασία μου, δεν μπορεί να υπάρχει αυτή η περίπτωση.

Αλλά πόσες και πόσες φορές δεν έχουμε ακούσει για ηλικιωμένους που έχουν σχεδόν εγκαταλειφθεί στα χέρια ξένων γυναικών μεταναστριών από τα παιδιά τους; Και μπορεί αυτά τα παιδιά, που έχουν αφήσει τη μάνα και τον πατέρα τους να τους φροντίζει μια Βουλγάρα, μια Ουκρανή ή μια Αλβανίδα, να είναι και οι σκληρότεροι ρατσιστές και θιασώτες της άποψης της ποινικοποίησης των ξένων. Διότι θα έχεις καταλάβει κι εσύ, που ζεις τόσα χρόνια στην Ελλάδα σαν μετανάστης, πως καλός είναι μόνο «ο δικός μας ξένος». Αυτός που γνωρίζουμε και αυτή που προσέχει τη μάνα μας. Οι άλλοι ξένοι είναι όλοι τους «πουλημένα τομάρια που πρέπει να επιστρέψουν από κει που ήρθαν». Και για το κράτος μας, αυτό που έχω καταλάβει είναι πως, είτε είσαι ελληνικής καταγωγής είτε  Αλβανός, το ίδιο θα σου συμπεριφερθεί. Και μιλάω για εμάς τους Έλληνες που ήρθαμε μετά το ενενήντα.

Το επίσημο κράτος μάς έχει τσουβαλιάσει και απλά βάζει το χέρι μέσα στο σακί, τραβάει ό,τι πιάνει το χέρι του και αποφασίζει να του δώσει την ελληνική υπηκοότητα. Όλοι οι άλλοι, είναι απλά οι ξένοι. Και βέβαια, κατά καιρούς πολύς θόρυβος γίνεται για τους Έλληνες της μειονότητας, αλλά είναι προφανές πως δεν εννοούν εμάς που είμαστε εδώ στην Ελλάδα. Είναι προφανές πως το πολιτικό παιχνίδι που παίζεται στην πλάτη τους ξεπερνά το μέσο νου του ανθρώπου. Εμείς δεν έχουμε καμία ελπίδα να μας κατατάξει η πατρίδα μας στα κιτάπια της. Εμάς μας έχει εφοδιάσει με ένα ροζ χαρτί κι απλά περιμένουμε πότε θα μας δώσει ένα άλλο χαρτί. Και αναγράφεται πάνω στο ροζ χαρτί «Δελτίο Ταυτότητας Ομογενούς». Αλλά δεν είναι ταυτότητα. Η αδελφή μου, που είναι φοιτήτρια τώρα και πήγε να πάρει ένα επίδομα που παίρνουν οι φοιτητές που δεν μένουν σε φοιτητική εστία, δεν μπόρεσε, διότι δεν είναι Ελληνίδα! Είναι μεν Ελληνίδα, αφού το λέει και το ροζ χαρτί που έχουμε όλοι μας στην οικογένεια, αλλά όχι όσο πρέπει για να δικαιούται το επίδομα.

Αν ένα πράγμα ήταν και είναι καλό στην Αλβανία, είναι η απουσία αγκυλώσεων σε ό,τι αφορά τους μεικτούς γάμους. Είναι σχεδόν φυσιολογικό να παντρεύεται ένας ορθόδοξος μια μουσουλμάνα, ένας καθολικός μια μπεκτασή και μια Σλάβα έναν εβραίο. Σε αυτό, ακόμα δεν έχουμε γίνει Ελλάδα

Μπορεί αυτά τα παιδιά, που έχουν αφήσει τη μάνα και τον πατέρα τους να τους φροντίζει μια Βουλγάρα, μια Ουκρανή ή μια Αλβανίδα, να είναι και οι σκληρότεροι ρατσιστές και θιασώτες της άποψης της ποινικοποίησης των ξένων

Η συνέντευξη αυτή δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα “Αυγή”

και στο blog Ο Δρόμος με τις Φάμπρικες | Rruga e Fabrikave, του Νικο Ago, ο οποίος και συνομίλησε με την “Ξένη”.



4 responses

  1. Εξαίσιο

    March 23, 2009 at 12:33

    • Ναι!

      Και απο τον Ιανουάριο αναβαθμισμένο: μετά τον “Λευκό Ομπάμα” που βρήκε μεγάλη ανταπόκριση, σιγά σιγά πολλοί αναγνώστες και bloggers το “αναγνώρισαν” και το πλαισίωσαν και το ημερολόγιο ξέφυγε από τον “στενό κύκλο του”.

      Αν μάλιστα, η “Ξένη” καταφέρει να ξεφύγει και από τον εναγκαλισμό των σειρήνων (προσέγγιση από κόμματα) μπορεί να γίνει ένα από τα σημαντικά δικτυακά σημεία των ελλήνων.

      worldcity

      March 23, 2009 at 16:24

  2. N.Ago

    Eyxaristw poy to anebases edw .
    Aferesai th leksei ΠΛΑΓΙΟΙ dioti den exei sxsei me to 8ema. Einai texniko stoixio.
    Eyxaristw kai palh.

    March 23, 2009 at 20:32

    • εγώ ευχαριστώ για την πρωτοβουλία σας να αναδείξετε το “Ημερολόγιο μιας ξένης”.

      Με την ευκαιρία γνώρισα τον ιστότοπό σας στον οποίο και θα επανέλθω.

      Μας είναι χρήσιμη η δημοσιογραφία σας κ. Ago.

      ευχαριστώ

      worldcity

      Υ.Σ.: οκ – αφαίρεσα αυτό που υποδείξατε

      March 23, 2009 at 20:37

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s