"We don't see things as they are, we see them as we are" Anais Nin

Blogging, το Auto DaFe του δημοσίου λόγου;

Στο πρόσφατο postΆννα Παναγιωταρέα – ο κόλαφος των blogs” αναφερθήκαμε, με αφορμή ένα περιστατικό στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο, στο γεγονός που παρατηρήθηκε στα ελληνικά blogs να στραφούν με αντιδεολογικό και άναρχο τρόπο εναντίον ενός δημοσίου προσώπου.

blogging-is-dead-by

Ο λόγος που εκφέρεται δημόσια, ακόμα και από έναν αγανακτισμένο πολίτη, δεν είναι χωρίς βάρος, χωρίς υπόσταση. Ακόμα και σε αυτή την περίπτωση θα έπρεπε να υπάρχει υπευθυνότητα ή ένα πλέγμα αρχών. Το ότι το blogging (μπορεί να) είναι ανώνυμο δεν είναι κατηγόρημα. Και το ότι μπορεί να είναι στα πλαίσια ενός "ημερολογίου προσωπικών σκέψεων" δεν το απαξιώνει αλλά και δεν το αθωώνει. Η ανωνυμία δεν λειτουργεί ως άλλοθι και δεν είναι προϋπόθεση αυθαιρεσίας.

Θεωρήσαμε ότι αυτό είναι έξω από τα όρια κάθε δημοσιοποιημένου λόγου: υπήρξαν ύβρεις, ειρωνείες, συκοφαντίες, υποθέσεις, ψέμματα και αδιασταύρωτα στοιχεία.

Η εμπάθεια και η λαγνεία της διαπόμπευσης απομάκρυναν κάθε συζήτηση από την blogόσφαιρα.Τα blogs για άλλη μια φορά, όπως και καθημερινά, υπερέβησαν τα εσκαμμένα.Ένας ακόμη άνθρωπος έγινε βορά στα “Παρα – ΜΜΕ” , στα blogs.

Ζητήσαμε τοποθετήσεις επί της αρχής. Κανένα ελληνικό blog δεν τοποθετήθηκε, κανένας δεν δημοσίευσε στο blog του κάποιο post ώστε να διαχωρίσει την διαφωνία με την συκοφαντία.

Ένας, όμως, άνθρωπος των ΜΜΕ, πήρε την πρωτοβουλία και δημοσίευσε την διαφωνία του με τα γραφόμενα μας. Και το ποιόν ενός ευαίσθητου και μειλίχιου δημοσιογράφου, ο οποίος και επωνύμως διατηρεί ένα blog-κόσμημα στο χώρο του blogging,  δίνει και αξία στη διαφωνία και τα λεγόμενά του.

Γράψαμε:

“Αν ως bloggers υποστηρίζουμε ότι το blogging είναι, σε μια από τις εκδοχές του, μια μορφή δημοσίου λόγου και γραφής και μια εναλλακτική και προωθημένη – ενίοτε – δημοσιογραφία, ε! τότε αυτή η ιστορία συνιστά το θέμα- κόλαφο των ελληνικών Blogs!

Αν ένας δημοσιογράφος μας “κατηγορήσει” ως bloggers θα πρέπει να έχει την απάντησή μας απ’ τα γραφόμενα μας.

Τι κάνουμε τελικά; Διαφωνούμε με κάποιον και τον βρίζουμε, τον συκοφαντούμε, τον ειρωνευόμαστε και τον ακυρώνουμε;

Ποιά λογική και ποιά επιχειρήματα θα κατοχυρώσουν τέτοια πρακτική;

Δεν με απασχολεί να συμφωνήσετε μαζί μου. Διαφωνήστε. Απλά, πάρτε θέση”.

Η απάντηση – διαφωνία που θέτει τον δάκτυλο επί τον τύπο των ήλων ήρθε από ένα δημοσιογράφο / blogger:

Προκόπης Δούκας:

“Διαφωνώ – και ως blogger και ως δημοσιογράφος.

Το είπα και σε άλλο σχόλιο: Η δουλειά μας (του δημοσιογράφου) είναι δημόσια και “διάφανη”, φαίνεται και κρίνεται από όλους – σε αντίθεση με π.χ. τον φυσικό, του οποίου τη δουλειά μπορεί να κρίνει μόνο ο συνάδελφος του.

Άρα, όπως και στην πολιτική (γενικώς στη δημόσια ζωή), το δημόσιο πρόσωπο εκτίθεται στην κριτική του κοινού, του πολίτη.

Και είναι απαραίτητο ο πολίτης να εκφράζει την απαρέσκεια του ή την κατακραυγή του – αν θεωρεί οτι αυτό που βλέπει είναι προσβλητικό ή απαξιωτικό γι αυτόν. Πόσο μάλλον όταν αυτό που θεωρεί γελοίο ή κακό (αν το θεωρεί έτσι) επιχειρείται να “περιβληθεί” με την πανεπιστημιακή ιδιότητα – δηλαδή την “επιστημονική” αξία.

Το blogging δεν είναι δημοσιογραφία – που υπόκειται σε περιορισμούς δεοντολογίας και τεκμηρίωσης.

Η έκφραση “ημερολογίου” των προσωπικών σκέψεων – αφού μάλιστα είναι αποδεκτή η ανωνυμία – είναι ιδιαιτέρως χρήσιμη και για την έκφραση οργής και κατακραυγής (φτάνει να μην υπάρχει συκοφαντική δυσφήμιση, τα όρια της οποίας, όπως φαντάζομαι γνωρίζετε, είναι πολύ ελαστικά στην περίπτωση δημοσίου προσώπου, γιατί αλλιώς δεν θα γινόταν κριτική).

Άλλο αν (πολύ σωστά) πολλοί bloggers επιδιώκουν να δημοσιεύουν τεκμηριωμένα και διασταυρωμένα κείμενα. ”


Εμείς πιστεύουμε ότι το θέμα παραμένει ανοικτό. Γιατί στην παραπάνω τοποθέτηση υπάρχουν καίρια ζητήματα:

Οι πολίτες που αρθρογραφούν ή σχολιογραφούν, ως bloggers, ακόμη κι αν δεν δεσμεύονται από κανόνες επαγγελματικής πρακτικής, όπως οι δημοσιογράφοι, χρησιμοποιούν σε κάθε περίπτωση ένα δημόσιο βήμα, για να εκφράζονται. Για να εκφράσουν ακόμη και τον θυμό και την αγανάκτησή τους.

Ως δημόσιο βήμα, όμως, συνεπώς θα πρέπει να υπάρχουν κανόνες, μιας στοιχειώδους δεοντολογίας, κάποιοι κανόνες ορθής πρακτικής,  που δεν είναι απαραίτητο να συμπίπτουν με τους δημοσιογραφικούς.

Ο λόγος που εκφέρεται δημόσια, ακόμα και από έναν αγανακτισμένο πολίτη, δεν είναι χωρίς βάρος, χωρίς υπόσταση. Ακόμα και σε αυτή την περίπτωση θα έπρεπε να υπάρχει υπευθυνότητα ή ένα πλέγμα αρχών. Το ότι το blogging (μπορεί να) είναι ανώνυμο δεν είναι κατηγόρημα. Και το ότι μπορεί να είναι στα πλαίσια ενός “ημερολογίου προσωπικών σκέψεων” δεν το απαξιώνει αλλά και δεν το αθωώνει. Η ανωνυμία δεν λειτουργεί ως άλλοθι και δεν είναι προϋπόθεση αυθαιρεσίας.

Για εμάς είναι σοβαρό όσο και ενδεικτικό το γεγονός ότι, πρώτοι και με μεγάλη ένταση, τους κανόνες τους παραβίασαν φοιτητές των ΜΜΕ . (βλέπε εδώ και εδώ)

Εμένα μου προκαλεί εντύπωση όταν  ένας δημοσιογράφος  ισχυρίζεται ότι στο δημόσιο βήμα του blogging οι στοιχειώδεις κανόνες μπορεί να είναι ελαστικοί ενώ στην δημοσιογραφία, στην κατ’ επάγγελμα δημόσια γραφή / λόγο, όχι. Δηλαδή, ένας δημοσιογράφος μπορεί να τηρεί στο επάγγελμα του αυτούς τους κανόνες, και στην συνέχεια, στο προσωπικό χρόνο που διαθέτει στο blogging να διαχωρίσει την δημοσιοποίηση από την δεοντολογία; Αν και είναι φαινόμενο το οποίο έχουμε δει, κι αυτό, η απάντηση είναι αρνητική, νομίζω, τόσο όσον αφορά αυτόν τον δημοσιογράφο , αλλά και τον blogger που δεν τους λαμβάνει υπ’ όψιν του.

Το blogging δεν είναι δημοσιογραφία. Υπάρχουν όμως περιπτώσεις όπου το blogging πλησιάζει τα σύνορα της δημοσιογραφίας με πολύ ενδιαφέροντα τρόπο και μερικές φορές γίνεται και προωθημένη δημοσιογραφία.

worldcity

————

μπορείτε επίσης να διαβάσετε:

Andriotakis: “Συκοφαντικά blog”

Jason McCabe Calacanis: “Official announcement regarding my retirement from blogging”

3 responses

  1. Pingback: Άννα Παναγιωταρέα - ο κόλαφος των blogs « La Ivolution - non commercial

  2. Ιωάννης ο Κασσιανός

    Ως δημόσιο βήμα, όμως, συνεπώς θα πρέπει να υπάρχουν κανόνες, μιας στοιχειώδους δεοντολογίας, κάποιοι κανόνες ορθής πρακτικής […]

    Να με συμπαθάτε δάσκαλε, αλλά τούτο ‘δω είναι κομματάκι αντισυνταγματικό και προσβλητικό (και προβοκατόρικο – αλλά δεν σας κόβω να προμοτάρετε λάθρα τον κ. Ανδριωτάκη, που ‘χει δηλώσει δημόσια πως το ιστολογείν πρέπει να έχει κανόνες).
    Αν έχετε άλλη άποψη και μιας που την έχετε την άνεση στην τεκμηρίωση, αποδείξτε αυτό το “συνεπώς” από που πηγάζει.

    Φιλικά και ακανόνιστα.

    March 16, 2009 at 13:04

    • Αγαπητέ “Κασσιανέ”

      πολύ ευχαρίστως να ανοιχτεί η συζήτηση για το αν ο δημόσιος λόγος είναι και πολιτικός, και εν προκειμένω στις περιπτώσεις όπου η αγανάκτηση γίνεται καταγγελία με στοιχεία εμπάθειας και συκοφαντίας.

      αλλά πριν απ’ όλα ας μας εξηγήσετε τα περί λάθρου promotion, για να έχουμε μια βάση… και μετά να πούμε ό,τι θέλετε…

      και δώστε μας και μια παραπομπή για να δούμε ΠΟΥ ακριβώς κινείστε εσείς,

      ώστε να καταλάβουμε ΓΙΑΤΙ δηλώνετε τόσο ενοχλημένος (…)

      Kαι καλό είναι να αφήσετε τον κ. Ανδριωτάκη στην άκρη – να δούμε την δική σας άποψη και αν αυτή έχει εφαρμογή στην λασπολαγνεία σχετικά με το θέμα της ανέλιξης της κας Παναγιωταρέα

      αν μπορείτε να υποστηρίξετε ό,τι λέτε, εδώ έχετε ελεύθερο βήμα…, αλλιώς καλή ξεκούραση

      ευχαριστώ και χαιρετίσματα στη πόλη σας, την Θεσσαλονίκη των “αυτόνομων φοιτητών”

      worldcity

      March 16, 2009 at 13:57

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s