"We don't see things as they are, we see them as we are" Anais Nin

Θόδωρος Αγγελόπουλος: Η ανικανότητα να καταλάβουμε τη νεολαία…

0204_trilogy_051

Για άλλη μια φορά ο Αγγελόπουλος με συγκινεί.

Προσδιορίζει το συλλογικό πολιτικά. Μιλάει για την Ελλάδα και η μνήμη του δίνει τους προσδιορισμούς του χώρου και την περιπέτεια των ελλήνων.

Κοιτάζει από μακριά – βαθιά. Στα έργα του ποτέ δεν ξέχασε την ιστορία του τόπου, μιλάει και περιφέρεται σε αυτήν με παράμετρο πόνου και πάθους.

Η μεγάλη πληγή, ο Θίασος, ερμήνευσε πολύ πρόωρα ότι συνέβαινε και ότι παρακολουθούμε να επαναλαμβάνεται.

Η “αντίληψη της δημοκρατίας” στον Αγγελόπουλο περνάει μέσα από τους ψιθύρους και τiς ακροάσεις, της Αριστεράς – κατά τα λεγόμενα του – και οπωσδήποτε φέρει το βάρος και την ευθύνη και ο ίδιος για τον χώρο αυτό που ποτέ δεν πέτυχε να καθορίσει οριστικά τα γεγονότα στην πατρίδα του,
τουλάχιστον με τον τρόπο που ο ίδιος υπερασπίστηκε
.

Για το δημοσίευμα στην “Oυνιτά” ενημερώθηκα απ’το blog The Uncut’s Store Weblog – Your Music + Movie Experience και ευχαριστώ τους δημιουργούς του που το ξεχώρισαν και το δημοσίευσαν.
worldcity

Η ανικανότητα να καταλάβουμε τη νεολαία…

«Η ανικανότητα να καταλάβουμε τη νεολαία. Θα έπρεπε να είναι η κυρίαρχη συζήτηση, αφετηρία για να σχεδιάσουμε το μέλλον, θα έπρεπε να είναι ο προβληματισμός που αντικαθιστά το καθημερινό κενό και τον ορυμαγδό άχρηστων ειδήσεων.

Αντιθέτως, δεν υπάρχει τίποτε, μόνο κενές κουβέντες και αμήχανη σιωπή. Μια απόλυτη ήττα, η πολλοστή που ζω».

-«Είμαι πολύ ανήσυχος, λυπημένος, φοβισμένος και απογοητευμένος. Περνούν οι δεκαετίες και δεν μαθαίνουμε τίποτε .

Η ευθύνη για όσα συμβαίνουν σήμερα στην Ελλάδα ανήκει εξ ολοκλήρου στην κυβέρνηση και στον πρωθυπουργό Κώστα Καραμανλή.

0204_trilogy_03

Εντυπωσιάζει η επανάληψη της απάντησης, πάντα ίδια από τον καιρό των συνταγματαρχών: μπροστά σε ένα υπαρκτό πρόβλημα εμφανίζονται στη σκηνή τα γκλομπς και τα δακρυγόνα.

Μια χώρα, όταν διαθέτει αντισώματα από το ιστορικό παρελθόν της, χρησιμοποιεί άλλες μεθόδους.

Βλέπω το πρόσωπο αυτού του παιδιού στο έδαφος, του Γρηγορόπουλου, τα δεκαπέντε χρόνια του που πετάχτηκαν, τα όνειρα στο πεζοδρόμιο, τη βία που δεν ξέρει να ακούει παρά μονάχα τη δικιά της λογική.Αυτά είναι στοιχεία που θα προκαλούσαν ανησυχία σε οποιονδήποτε, όχι απλώς σε κάποιον που αγωνίστηκε για τη δημοκρατία».από την εφημερίδα «Ουνιτά» ο Θόδωρος Αγγελόπουλος, με αφορμή τα γεγονότα των ημερών

η συνέντευξη δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΑΥΓΗ

Αυτό το post αποτελεί αναδημοσίευση απ’το blog

The Uncut’s Store Weblog

2 responses

  1. “Η ευθύνη για όσα συμβαίνουν σήμερα στην Ελλάδα ανήκει εξ ολοκλήρου στην κυβέρνηση και στον πρωθυπουργό Κώστα Καραμανλή.”
    Νομίζω με τέτοιες υπεραπλουστεύσεις ποτέ δεν θα μπορέσουμε να βρούμε την αιτία των πραγμάτων και να αναλύσουμε αποτελεσματικά την κατάσταση. Προσωπικά, νομίζω πως στο συλλογικό ασυνείδητο της κοινωνία μας, της κοινωνία της ψεύτικης ευδαιμονίας, έχουν αυτονομηθεί ψυχολογικοί μηχανισμοί οι οποίοι δεν ελέγχονται τώρα πια. Το παιχνίδι έχει χαθεί για το σύνολο και ίσως μία μόνο υποομάδα του συνόλου επιζήσει μέσα από μια διαδικασία σοκ που θα επιφέρει την κάθαρση.

    February 18, 2009 at 08:35

    • Αγαπητέ filtor,

      ο Αγγελόπουλος μιλάει, και τον ακούω με πολλή προσοχή και περισυλλογή ταυτόχρονα. Αποτύπωσε την ιστορία της ελληνικής διαδρομής μέσα στο χρόνο με πόνο και ευαισθησία. Δεν έχω κάτι τόσο σημαντικό ώστε να διαφωνήσω με τα λόγια του. Ταυτόχρονα όμως, από την δική μου τη θέση δεν θεωρώ την ευθύνη αποκλειστική πάνω στην κυβέρνηση Καραμανλή. Και εκεί έρχεται η σκέψη μου και συναντά το σχόλιο σου σε αρκετά σημεία. Και κάτι το οποίο σκέφτομαι συνέχεια, είναι ότι στην πολιτεία δεν υπάρχουν άρχοντες αποκλειστικά υπεύθυνοι, υπάρχουν πολίτες ως επί το πλείστον υπεύθυνοι, για το τι συμβαίνει, το βαθμό, την ένταση, τους λόγους και τις αιτίες.
      Επίσης, τουλάχιστον από την μεταπολίτευση και εδώ, οι συγκυρίες είναι σημαντικές ώστε να μην μπορούμε να αποδώσουμε την αποκλειστική ευθύνη σε αυτή την κυβέρνηση. Από το 1978 όποιος εξουσιάζε επαναλάμβανε τον κακό εαυτό μας. Από το ’81 και έπειτα η κετνρική ζημιά έγινε στις λέξεις και στο νόημα τους: πόσο μεγάλη ευκαιρία χάθηκε και πόσο μεγάλη ζημιά έγινε…Το ’90 – ’93 ήταν ένα διάλλειμα ακίνδυνο γιατί η ηγεσία ήταν και προβλέψιμη και τόσο προκλητική, ώστε να είναι και ανήμπορη να “κανονίσει” οτιδήποτε. Απ’το 93 και έπειτα η παρακμή πήρε σάρκα, οστά και όνομα και συμπαρέσυρε ότι και όσους βρήκε μπροστά της, δηλαδή όλους μας. Με τον Σημίτη έγινε ότι και στις αρχές του ’80, αλλά σε άλλη πλευρά. Ένα σημαντικό κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας που διψούσε για αναδιοργάνωση δομών, διαφάνεια και εκσυγχρονισμό, βυθίστηκε και πνίγηκε απ’την τραγική φυσιογνωμία του Σημίτη και της αυλής (?) του. Ο Καραμανλής ανέλαβε πάνω στις στάχτες των “εκσυγχρονιστών” με την υπόσχεση – απάτη της “επανίδρυσης του κράτους” (!) και , τουλάχιστον προσωπικά εμένα, με άφησε άναυδο με την πλήρη απουσία πολιτικής κατεύθυνσης και θέσεων διακυβέρνησης. Υποσχέθηκε επανίδρυση κράτους – φαίνεται, όμως, ότι ολοκληρώνει την διάλυσή του (κράτους).

      και να ζητήσω συγνώμμη για τις πολύ σύντομες και απλουστευμένες δικές μου θέσεις, προσπαθώντας να τις συμπιέσω σε ένα σχόλιο…

      worldcity

      February 18, 2009 at 16:26

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s