"We don't see things as they are, we see them as we are" Anais Nin

Ερεσσός – μνήμη νεκρή

Ερεσσός

Ερεσσός

Καλοκαίρι, Ιούλιος

έχω αφήσει τα πάντα πίσω μου και ταξιδεύω για Ερεσσό.

Ταξίδι στην “Κόρινθο του σύμπαντος”.

Ταξιδεύω μόνος.

Οι άλλοι τώρα δεν μπορούν, δεν αντέχουν.

Τελείωσε η γιορτή.

Μόνο η αγάπη, η καρτερικότητα, η εμπιστοσύνη και η σοφία

του Παρασκευά και της Βάγιας

με συνοδεύουν.

Στο μυαλό μου λίγες σκόρπιες κουβέντες του Καρούζου

και τίποτα άλλο.

Γνωρίζω ότι είναι το τελευταίο ταξίδι με αυτό τον προορισμό.

Δύο βράδια στο “Χελιδόνι” με τον Γιώργο.

Ο κόσμος ανάποδα, η αγάπη “σάπιο χάπι”,

μια “μετωπική” με θύματα όλους τους συνεπιβαίνοντες.

Ο βαθμός εκδίκησης ανάλογος του χειρότερου εφιάλτη.

Ποτέ η συνύπαρξη δεν είναι (δεν μπορεί να είναι) παράμετρος της λογικής.

Το όνειρο, οι ελιές το κτήμα, το σπίτι που θα χτιστεί σ’ αυτό, τα ζωντανά,

το “Χελιδόνι”, ο έρωτας, το “κουκλόσπιτο” στο χωριό,

η ζωή που πέρασε, ο Νικόλας, η αγαπημένη Ζωή.

Κομμάτια.

Μανία – Θυσία,

Εμμονή στο ανεξήγητο “φεύγω ρημάζοντας”

στην βία που παράγεται από το “είμαι αλλού”

– μια μάχη δίχως αύριο,

χωρίς επιστροφή.

Ανυπολόγιστα μεγέθη.

Είμαστε καταβεβλημένοι. Και οι δύο ξέρουμε. Κυνηγάμε ανεμόμυλους.

Στο μαγαζί.

Τελευταίο βράδυ.

Ο Γιώργος βάζει τον Ψαραντώνη:

“Έχω μια τίγρη μέσα μου

άγρια λιμασμένη

που όλο με περιμένει κι όλο την καρτερώ

την εμισώ και με μισεί

θέλει να με σκοτώσει

μα ελπίζω να φιλιώσει καιρό με τον καιρό

Έχει τα δόντια στην καρδιά

τα νύχια στο μυαλό μου

και εγώ για το καλό μου

για εκείνη πολεμώ

κι όλου του κόσμου τα καλά με κάνει να μισήσω

για να της τραγουδήσω

τον πιο βαρύ καημό.

Όρη, λαγκάδια και γκρεμνά με σπρώχνει να περάσω

για να την αγκαλιάσω

στον πιο τρελό χορό,

κι όταν τις κρύες τις βραδιές θυμάται τα κλουβιά της,

μου δίνει την προβιά της,

για να τηνε φορώ.

Καμιά φορά απ’ το πιοτό πέφτουμε μεθυσμένοι,

σχεδόν αγαπημένοι,

καθείς να κοιμηθει

και μοιάζει τούτη η σιωπή με λίγο πριν την μπόρα,

σαν την στερνή την ώρα που θα επιτεθεί.

————–

Τελειώνουμε το ποτό μας. δεν μιλάμε,

– μόνο βλέμμα.

Η Ζωή είναι αλλού…

Ανεβαίνουμε στην μοτοσυκλέτα και φεύγουμε

– για πάντα.

———

Κωνσταντίνος

Ψαραντώνης – Η τίγρη

————————–

Στο πλοίο της επιστροφής:

“Ούτε ένδυμα έχω και νιώθω ότι δεν είμαι παρά ένα τίποτα,

αρχινά να λέει

και με ταπεινή φωνή παρακαλεί να την βοηθήσουν οι άγιοι,

που μετά κι απ’ τον βίαιο θάνατο,

εξακολουθούν να ζουν εν Χριστώ.

Φίλα το Σταυρό.

Χάρισέ του πολλά φιλιά,

ώστε πλήρης και ολόκληρος να ντυθεί τις σάρκες σου.

Πάψε να θυμάσαι ποια είσαι, τί έκαμες και σε ποιο σημείο βρίσκεσαι.

Στην έκταση του αίματος που δημιούργησε το τροχαίο συμβάν,

πάνω στα θαλασσωμένα οστά ξαπλωμένη…”

απόσπασμα από το “Η Αρχιτεκτονική της Σκόρπιας Ζωής” του Ν.Γ. Πεντζίκη.

——————————————-

στην μνήμη του Γιώργου Τσερόλα

————

 

 

5 responses

  1. paraskevas

    αγαπημενε κωνσταντινε

    του ενος η εξομολογηση
    όλους τους
    ταπεινωνει

    παρασκευας

    October 13, 2008 at 21:58

  2. ΤΑΚΗΣ ΤΣΟΤΡΑΣ (ΞΑΔΕΛΦΟΣ ΤΟΥ ΓΤ)

    Τυχαία ανακάλυψα το γραφτό σου. Με έκανε σμπαράλια φίλε μου…σμπαράλια…

    November 17, 2010 at 17:43

    • αγαπητέ Τάκη

      November 17, 2010 at 21:07

      • ΤΑΚΗΣ ΤΣΟΤΡΑΣ

        ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΤΣΕΡΟΛΑ ΑΠΟ ΤΗ ΖΩΗ ΤΟΥ ΣΤΗΝ ΕΡΕΣΣΟ ( ΜΟΝΟΣ Ή ΜΕ ΤΗ ΖΩΗ & ΤΟΝ ΝΙΚΟΛΑ?)

        February 9, 2011 at 19:15

        • Τάκη,

          σου έστειλα email

          February 9, 2011 at 19:35

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s