"We don't see things as they are, we see them as we are" Anais Nin

ΑΝΑΤΟΛΙ ΒΑΣΙΛΙΕΦ de profundis: “Το ελληνικό θέατρο έχει τον προσανατολισμό που έχουν τα εστιατόρια στην Πλάκα…”

Anatoli Vassiliev de profundis:

«Το κράτος δεν αντιμετωπίζει την Ελλάδα ως χώρα, αλλά ως τουριστικό νησί που ζει παρασιτικά.

Ο παρασιτισμός όμως εξοντώνει τους λαούς.

Όλη η κουλτούρα γίνεται τουριστική.

Και όλα αρχίζουν από την πολιτιστική πολιτική, τι θέατρο θέλει να κάνει.

Το κράτος, ως εκπρόσωπος ενός δικού του βασιλείου, σκέπτεται τι του είναι πιο βολικό.

Δημιουργεί το θέατρο που του είναι ευχάριστο και επειδή το συμφέρει, το κρατάει σε ερασιτεχνικό επίπεδο.

Αυτό βλέπω να συμβαίνει στην Ελλάδα.

Το ελληνικό θέατρο έχει τον προσανατολισμό που έχουν τα εστιατόρια στην Πλάκα.

Είναι πολύ μακριά από το ευρωπαϊκό θέατρο.

Έχει να διανύσει μια τρομερή διαδρομή για να το συναντήσει.

Λόγω της απουσίας εκπαίδευσης, της απουσίας σοβαρής φροντίδας του κράτους, δεν ξέρω αν θα τα καταφέρει ποτέ.

Οι άνθρωποι του θεάτρου δεν βρίσκουν υποστήριξη και αντίστοιχα δεν έχουν δύναμη αντίστασης.

Χρειάζονται παιδαγώγηση, χρήματα.

Έχοντας τόσο ταλαντούχους ανθρώπους, τέτοια κολοσσιαία ιστορία, το κράτος φτύνει το θέατρο, το απομονώνει, το κάνει καλοκαιρινών διακοπών, θέατρο- θέρετρο».

Βλέπετε διέξοδο;

Πρέπει να κάνετε πάρα πολλά. Τουλάχιστον να ξεκινήσετε από το να έχετε κτίρια βολικά. Κανείς δεν μπορεί να δουλέψει σε αυτά. Μπορείς να παρακολουθήσεις κάποια σεμινάρια, είναι όμως ακατάλληλα για επαγγελματική θεατρική τέχνη. Θα μπορούσατε ίσως να πάρετε μαθήματα από τη Ρωσία, που ως κομμουνιστική χώρα ενέταξε το θέατρο στο κράτος και από τότε το διατήρησε. Και ενώ ως ελεύθερη τέχνη είχε εξαφανιστεί, διατηρήθηκε ως παράδοση.

Παντού στην Ευρώπη, όπου υπήρχε ισχυρή επιρροή από τη Ρωσία, η κατάσταση ήταν καλύτερη. Δεν μιλάω ως σοβινιστής. Έχω διαφωνήσει με την κυβέρνηση, έχω φύγει από τη Ρωσία, έχω εγκαταλείψει τη Μόσχα, δεν έχω τα κτίρια της σχολής μου, δεν έχω τον θίασό μου, δεν κάνω τις παραστάσεις μου.

Τα τελευταία τρία χρόνια ζω στην Ευρώπη, στη Γαλλία κυρίως, όπου νιώθω τον εαυτό μου πιο ήρεμο. Εκεί γνωρίζω τη θέση μου, ποιες συνέπειες μπορώ να περιμένω. Είμαι Ρώσος και παράλληλα ζω στην Ευρώπη. Δεν ξέρετε τι σημαίνει να νιώθεις Ρώσος. Πόσο περίπλοκη είναι η σύνθεση των αισθημάτων. Πληρώνουμε το ότι είμαστε παιδιά μιας κομμουνιστικής δύναμης.

Η «Μήδεια» του Ευριπίδη πρόσθεσε κάτι στην πορεία σας;

Ως άνθρωπος που αγαπώ την Ελλάδα, ανέλαβα τη «Μήδεια» για να ολοκληρώσω εδώ τη διαδρομή μου στο θέατρο. Το αρχαίο δράμα βρίσκεται στις απαρχές του θεάτρου. Και ενώ απέχει από εμένα χιλιάδες χρόνια, τελειώνω το προσωπικό μου ταξίδι, που ξεκίνησε τον Ιούλιο του 1968 στο Ροστόβ, στην Επίδαυρο. Θα επιστρέψω στη Γαλλία για να αρχίσουμε το φθινόπωρο τη δημιουργία της σχολής «Παράσταση- Εργαστήρι». Πρέπει να αφοσιωθώ στην παιδαγωγική. Πρέπει επειγόντως να γράψω βιβλία. Μου είναι πλέον αδύνατο να κάνω παραγωγές-

σκηνοθεσίες.

Υπάρχει διαφορά στην παράσταση, όπως την φανταστήκατε και όπως θα είναι;

Αυτό το ερώτημα απευθύνεται σε ονειροπόλους, αλλά ο ονειροπόλος δεν επιζεί σε αυτό το επάγγελμα. Στο θέατρο υπάρχουν δύο μεγάλα στάδια: σκέψη και υλοποίηση, όπου αυτό που βγαίνει είναι- περίπου ή ακριβώς- η αρχική ιδέα. Εγώ είμαι εναντίον αυτής της φόρμας. Υπάρχουν πολύ πιο πολύπλοκα και διαφορετικά στοιχεία ανάμεσα στη σκέψη και στην υλοποίηση. Μην περιμένετε να σας απαντήσω ως σοφός. Είναι ωραίο να είναι κανείς σοφός, αν ζει σε σπηλιά. Αν όμως βγει σε ανοιχτό πεδίο και αρχίζει να σκαλίζει, δεν του χρειάζεται η σοφία. Φυσικά το θέατρο είναι τέχνη, αλλά το θέμα της ικανότητας είναι σημαντικό στη τέχνη. Τι και πώς κάνεις κάτι, είναι πάντα το πιο σημαντικό ζήτημα. Μπορεί κάποιος να έχει το ταλέντο να παίζει βιολοντσέλο, αλλά χρειάζεται να έχει το βιολοντσέλο για να παίξει.

ΝΕΑ: Σάββατο, 2 Αυγούστου 2008

«Μήδεια» με τη ματιά του Βασίλιεφ

Η Επίδαυρος φέτος δεν κάνει διακοπές. Οι ενταγμένες στο πρόγραμμα του Φεστιβάλ Αθηνών παραστάσεις συνεχίζονται και ο Αύγουστος του 2008 μας υπόσχεται δυνατές συγκινήσεις. Μετά λοιπόν τους δύο σοφόκλειους Οιδίποδες της Ρούλας Πατεράκη («Οιδίπους Τύραννος», 420 π.Χ., και «Οιδίπους επί Κολωνώ», 406 π.Χ.) ακολουθεί η «Μήδεια» του Ευριπίδη στις 15 και στις 16 του μηνός.

Η φετινή παραγωγή του ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας φέρνει στην Επίδαυρο για πρώτη φορά μία από τις μεγαλύτερες μορφές του σύγχρονου ευρωπαϊκού θεάτρου, τον Ρώσο σκηνοθέτη, ερευνητή και παιδαγωγό Ανατόλι Βασίλιεφ. Η παρθενική σκηνοθεσία του έρχεται ένα σχεδόν χρόνο μετά το «Υλικό Μήδειας» του Χάινερ Μίλερ, που παρουσιάστηκε το περασμένο καλοκαίρι στη 13η Συνάντηση Αρχαίου Δράματος. Ο Βασίλιεφ αναρωτιέται πάνω στην ουσία της πράξης της προδομένης «βάρβαρης» μάγισσας που σκοτώνει τα παιδιά της καταγγέλλοντας την ανδρική απιστία και την άνιση γυναικεία μεταχείριση. «Η πρώτη απάντηση που έρχεται στο νου είναι: εκδίκηση», λέει η Βαλερί Ντρεβίλ, που ερμήνευσε τη μυλλερική ηρωίδα. Ομως ο Βασίλιεφ «αντικαθιστά τη λέξη «εκδίκηση» με τη λέξη «θυσία». Το δεύτερο μεγάλο στοίχημα του Ρώσου θεατραναθρώπου είναι ο χειρισμός του ποιητικού κειμένου χωρίς τη στερεότυπη έκφραση του λόγου και του συναισθήματος.

Ο Ανατόλι Βασίλιεφ, ο οποίος τα τελευταία χρόνια ζει μόνιμα στο Παρίσι, δεν είναι άγνωστος στο ελληνικό θέατρο. Στους Δελφούς έρχεται από το 1994 οργανώνοντας εργαστήρια και παρουσιάζοντας παραστάσεις, όπως η «Πολιτεία» και το «Συμπόσιο» του Πλάτωνα ή η «Ιλιάδα» του Ομήρου. Το 1990 μοιράστηκε με τον Τζιόρτζιο Στρέλερ το ευρωπαϊκό βραβείο σκηνοθεσίας και πέντε χρόνια αργότερα το 1995 οι συμπατριώτες του του απένειμαν το βραβείο του Ιδρύματος Στανισλάφσκι, για τη «συμβολή του στην ανάπτυξη της θεατρικής παιδείας».

Καθημερινή: 12/08/2008

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s