"We don't see things as they are, we see them as we are" Anais Nin

ΑΝΑΤΟΛΙ ΒΑΣΙΛΙΕΦ – Πέρα απο την Μήδεια – Μια εκπληκτική παράσταση που έφερε σε αμηχανία, προκάλεσε και εξόργισε τους Επιδαυρικούς, και όσους είναι “αφιερωμένοι” στο αστικό θέατρο.

Crash test του Βασίλιεφ στους Επιδαυριστ�ς

Ο Ανατόλι Βασίλιεφ στο θέατρο της Επιδαύρου δίδαξε θέατρο. ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ.

Σκηνοθέτης του κόσμου, ιδρυτής του Θεάτρου και της Σχολής Δραματικής Τέχνης της Μόσχας, από το 2004 ζει και εργάζεται στην Λυών της Γαλλίας, όπου κλήθηκε από την École Nationale Supérieure des Arts et Techniques du Théâtre (ENSATT) (National School for Performing Arts), ν’ αναλάβει την καλλιτεχνική διεύθυνση στο Τμήμα Έρευνας και Εκπαίδευσης στην Σκηνοθεσία – μια σχολή μεθοδικής έρευνας και διδασκαλίας.

Ο Ανατόλι Βασίλιεφ, σκηνοθετεί για δεύτερη φορά στην Ελλάδα (πρώτη το 2002 στο Βασιλικό Θέατρο της Θεσσαλονίκης έπειτα από μετάκληση του ΚΘΒΕ, παρουσίασε το έργο του Χάινερ Μύλερ “Μήδειας Υλικό).

Αυτή τη φορά παρουσίασε την Μήδεια του Ευριπίδη, μια συγκλονιστική ΜΗΔΕΙΑ, με τη Λύδια Κονιόρδου σε έναν από τους κορυφαίους ρόλους της καριέρας της και προκάλεσε τα αντανακλαστικά των “Επιδαυριστών” υποβάλλοντάς τους σε ένα crash test εφ’ όλης της ύλης.

Σύγχρονος, μοντέρνος, κλασικός, ισορροπημένος και τολμηρός, με σουρεαλιστικές αναφορές, απομυθοποίησε την Μήδεια των ‘κλασικών’.

Οι ήρωες του Βασίλιεφ δεν υπάκουσαν και δεν δεσμεύτηκαν στις συμβάσεις του θεατρικού είδους.

Με τον στικτό λόγο αποφόρτισαν το προσωπικό πάθος και δημιούργησαν καθαρό πεδίο για τον ίδιο τον Μύθο.

Η εκφορά του λόγου, αποτέλεσμα της διδασκαλίας του Βασίλιεφ, έδωσε καθαρή δύναμη και ενέργεια στο κείμενο.

Όμως, ο Βασίλιεφ, ενώ διατύπωσε δυνατά και καθαρά την ιστορία της Μήδειας, σκηνοθέτησε πέρα από αυτό και αντέστρεψε την Μήδεια του Μύθου με τον Μύθο που δόθηκε στη γυναίκα αυτή ώστε να τον ζήσει.

Έτσι προχώρησε ακόμα περισσότερο, καθώς όπως δήλωσε ο ίδιος δεν τον ενδιαφέρει και δεν του είναι αρκετό να κάνει θέατρο ώστε να διηγηθεί, να πει, να παρουσιάσει μια ιστορία.

Ο Βασίλιεφ παρουσίασε τον μύθο και τον θρύλο μιας γυναίκας που δεν ανήκει τελικά πουθενά, και ο Μύθος ειναι αυτός που τοποθετεί την πατρίδα της πέρα από τη Γή – εκεί όπου ο Βασίλιεφ στρέφει και ίδιος το βλέμμα του.

Ο Βασίλιεφ με αυτή την αντιστροφή της ανάγνωσης του κειμένου με άξονα τον Μύθο και όχι τον Άνθρωπο, ανοίγει την πόρτα στο Μυστηριακό Θέατρο.

Στο παρελθόν δήλωσε ότι δεν τον ενδιαφέρει ο άνθρωπος με το όνομα Μήδεια, γιατί ήθελε να προσπεράσει τον Μύθο, και καθώς νομίζει ότι ο κάθε άνθρωπος ζει τον μύθο που του δόθηκε, στη συγκεκριμένη περίπτωση αυτό που τον ενδιαφέρει είναι η γυναίκα στην οποία δόθηκε ο μύθος της Μήδειας και τον ζει.

“Κάνετε λάθος. Όλοι οι Ευρωπαίοι ανθρωποκεντρικοί κάνετε λάθος. Διαβάζετε λάθος τα αρχαία κείμενα. Ο μύθος δεν ασχολείται με τον άνθρωπο. Είναι μια συμπαντική έννοια. Ο μύθος μιλά για τον άνθρωπο, όπως και για τον ήλιο, το φως, τον αέρα, την πράξη…”

Η μουσική του έργου αποτέλεσε ένα δύσκολο εγχείρημα. Γραμμένη από τον Τάκη Φαραζή, προκάλεσε, αλλά δημιούργησε πετυχημένα το νοητό νήμα από την Ανατολή έως την Ελλάδα. Ρεμπέτικοι ρυθμοί ταξίδεψαν το πάθος της Μήδειας, – γυναίκα της Ανατολής – από την Κολχίδα του Εύξεινου Πόντου έως την Κόρινθο του μύθου (“έως την Κόρινθο του σύμπαντος”) και την Ελλάδα σήμερα.

Το σκηνικό της παράστασης, προδιαθέτει για τον εσωτερικό “πόλεμο” που συντελείται στους ήρωες σε σχέση με τον αυτοπροσδιορισμό τους και την μοίρα τους, γεγονός που τους τοποθετεί και σε θέση μάχης, σύγκρουσης με τον μύθο. Για τα σκηνικά την ευθύνη είχε ο Διονύσης Φωτόπουλος.

Απόλυτο κόκκινο όπως το αίμα της θυσίας και της (εσωτερικής) αρένας.

Μια απο τις σημαντικές και δημιουργικές συμμετοχές της παράστασης ήταν του Csaba Antal, καθώς τα κοστούμια που δημιούργησε, εκμεταλλευόμενος το σκηνικό και την σκηνοθεσία, μας έφεραν στη μνήμη εικόνες απο Βισκόντι.

Αφαίρεσε ταυτόχρονα τις κλασσικές ενδυμασίες απο τον χορό και τους πρωταγωνιστές και σχεδίασε με εμπνευση και χαρακτηριστικό ύφος, ακολουθώντας – και βοηθώντας -τον Βασίλιεφ στην πρόθεση οι ήρωες να “αποκοληθούν” από την δομή του χρόνου.

Ο Βασίλιεφ σκηνοθέτησε Μήδεια ως ένας auteur των καιρών μας, με τα μάτια ενός ευρωπαίου δημιουργού, την ψυχή ενός έλληνα, και την σκέψη ενός ρώσου μυστικιστή .

Ο Βασίλιεφ δεν κάνει αστικό θέατρο. (Και) Για αυτό αν δεν είστε προετοιμασμένοι θα σας αιφνιδιάσει.

Οι αντιδράσεις μέρους του κοινού που παρακολούθησε το Σάββατο την παράσταση στην Επίδαυρο, υπερέβησαν τα εσκαμμένα, και περισσότερο ανέδειξαν την έλλειψη ωριμότητας, ανταπόκρισης και διαλόγου απέναντι σε έναν σημαντικό διανοούμενο της εποχής μας.

Να μην χάσετε αυτή την μοναδική θεατρική εμπειρία.

———————————————–

ΑΝΑΤΟΛΙ ΒΑΣΙΛΙΕΦ: “Η ιδέα του θεάτρου παραμένει, αλλά η μέθοδος αλλάζει. Ο δρόμος μοιάζει ίσιος, όμως τελικά υπάρχει πάντα εξέλιξη”

———————————————

Αρθρογράφος: Κωνσταντίνος Κ.
Τόπος Δημοσίευσης: Αθήνα
Ημερομηνία Δημοσίευσης: 18/08/2008

17 responses

  1. Συγχαρητήρια στους προλαλήσαντες για την πολλά ζωντανή και ειλικρινή συζήτηση.

    Δεν είναι αυτό κάτι θετικό που γεννήθηκε μέσα από την εν λόγω παράσταση..?

    August 23, 2008 at 02:25

  2. worldcity

    Αγαπητέ κύριε Άγγελε

    η συγκεκριμένη παράσταση νομίζω ότι υπήρξε ή πιο “θορυβώδης” παράσταση του 2008.

    Και νομίζω ότι άλλη μία ήταν και αυτή του Αίαντα του Τερζόπουλου.

    Το ότι μια παράσταση προκαλεί τόσες και τόσο έντονες αντιδράσεις είναι αποτέλεσμα του γεγονότος ότι πρότεινε πράγματα,
    όχι απαραίτητα πετυχημένα, όχι απαραίτητα αποτυχημένα.

    Αλλά πρότεινε, δεν υπήρξε αδιάφορη.

    Είτε καλές κριτικές διαβάσετε (πραγματικά ελάχιστες) είτε αρνητικές (πάρα πολλές ) είναι χαρακτηριστικό ότι διακρίνονται από την ένταση αυτών.

    Ιδιαίτερα ενδιαφέρον και θετικό, όπως κι αν έχει.

    Στο συγκεκριμένο blog μας ενδιαφέρουν και οι δύο απόψεις.

    Θα θέλαμε να γίνεται αναφορά και στα στοιχεία της παράστασης.

    σας ευχαριστώ

    worldcity

    August 23, 2008 at 03:50

  3. freedomlog

    κ.worldcity, συμφωνώ με την κα Ψαραδέλη. Κανείς δεν απαγορεύει στον κάθε Βασίλιεφ να γράψει ένα δικό του έργο, βασισμένο ίσως στη Μήδεια και να εκφράσει τους όποιους προβληματισμούς του. Όταν όμως λέει Μήδεια του Ευριπίδη δεν έχει δικαίωμα να σαχλαμαρίζει.

    Τη γνώμη μου την έχω εδώ: http://tapestry60.wordpress.com/2008/08/17/medea-vasiliev/ (για να μην τα ξαναγράφω)

    ΥΓ. Δε θεωρώ τον εαυτό μου ειδικό στο θέατρο, αλλά δε μου αρέσει να σπαταλούν το χρόνο (και τα χρήματα) μου όσοι θέλουν να πειραματισθούν.

    Ευχαριστώ για τη φιλοξενία.

    August 23, 2008 at 13:21

  4. worldcity

    Κυρία Ψαραδελλη

    το περί…ασέλγειας στο κείμενο νομίζω ότι είναι ανυπόστατο αν το ισχυρίζεστε και έχει να κάνει με το ίδιο το κείμενο.

    στη συγκεκριμένη παράσταση δεν έχει γίνει καμιά προσαρμογή κειμένου που να δίνει τέτοιο δικαίωμα.

    οι συντελεστές της παράστασης στέκονται με σεβασμό και προσοχή απέναντι στο κείμενο.

    έπειτα, πιστεύω, ότι αν όποιος σκηνοθέτης ήθελε να περάσει τις δικές του απόψεις θα ήταν καλύτερα να έγραφε ένα δικό του θεατρικό, τότε, επίσης, θα έπρεπε να αλλάξει και επάγγελμα !

    – δηλαδή η σκηνοθεσία είναι κάτι διαφορετικό από αυτό που προτείνετε να μην γίνεται;

    – όσο αφορά το ότι τα θεατρικά “τρυκ” σας φάνηκαν φτηνά και τετριμμένα,
    όσο και για τη μουσική του Φαραζή που την αντιμετωπίσατε θετικά,
    όπως, τέλος, και για την δικαιολογημένη αντίδραση του κοινού,

    μας είναι χρήσιμα σαν παρατηρήσεις για την παράσταση,
    και θα θέλαμε να υπάρχουν δίπλα σε όλες τις άλλες.

    Μία παρατήρηση θα ήθελα να κάνω,
    και έχει να κάνει με το ποσοτικό τεκμήριο
    της αποδοχής του “μυστικο-ιδεαλισμού” του Βασίλιεφ που χρησιμοποιείτε,
    και “ότι καλό είναι να το μάθει από κάπου”,

    με τα οποία δεν συμφωνώ
    και προτείνω το ποιοτικό κριτήριο αποδοχής ή όχι του Βασίλιεφ.

    σας ευχαριστώ για τη συμμετοχή σας κυρία Ψαραδέλλη

    σας προτείνω να δημοσιεύσετε σε αυτό το blog – αν επιθυμείτε – κάτι περισσότερο αναλυτικό, και ίσως για τα θεατρικά “τρυκ” του Βασίλιεφ,
    τα οποία δεν σας έπεισαν

    με εκτίμηση
    worldcity

    August 23, 2008 at 19:39

  5. Χαίρομαι κι αγάλλομαι, αγαπητέ worldcity, δια τη ζέσιν όλων των γραφώντων καθώς και για τις γνώμες που εδιάβασα. Ας πω τώρα κι εγώ κάτι που πιστεύω.

    Προς τους αναφέροντες ασέλγειες και λοιπές ποινικές πράξεις:

    Αγαπητοί, μην υπερασπίζεσθε με τόσην μανίαν τα αρχαία ημών κειμήλια. Παλαιότερα, κάποιοι το παράκαμαν… Θεωρείτε δίκαίους τους τότε λόγους των; Ή, μήπως αυτών;

    Προς τους λέγοντες πως όποιος θέλει να ανεβάσει τη Μήδεια σε δική του εκδοχή, οφείλει να γράψει εκ νέου το έργο:

    Καλοί μου. Ο πλούτος και η διάρκεια τούτων των νεκρών – θεατρικά – γραπτών, οφείλεται στες δυνατότητες των κατά καιρούς θεατρίνων να τα ερμηνεύουν μετά εμπνεύσεως και αναρχίας – ενίοτε προκλητικής δια την πλειοψηφίαν – και ουχί μετά σχολικού επιπέδου φιλολογικής ορθότητος.
    Η πρόσφατη θεατροπαράδοσις αποδεικνύει μάλλον πως οι παλαιοί “υβρισταί” (Ροντήρης, Κουν, Σολωμός, Ευαγγελάτος) γίνονται τα νέα “ιερά και όσια”. Τα καταδικασθέντα του ’59 ακόμα παίζονται ως πρωτοπόρα (δυστυχώς!).

    Πρός κύριο Παναγιώτη:

    “αλήθεια θα τολμούσε κάτι ανάλογο στην πατρίδα του Σέξπηρ;”

    Καλέ μου κύριε, και εις την Αγγλία υπάρχουν αραχνιασμένοι καθηγηταί αρχαίων ιδρυμάτων που κραυγάζωσι όταν υποδύονται τον Άμλετ μαύροι ή γυναίκες.
    Αλλά, ο κοινός νους δεν αναζητά καθημερινά την δόξα της πατρίδος στα κείμενα του Βάρδου… Ημείς οι νεοέλληναι – που ανάθεμα κι αν ξεύρουμε να καταλάβουμε δέκα λέξεις από όλον τον Ευριπίδην – ξάφνου πετιόμαστε από ‘ξαρχής άμα κανας αλλοδαπός αγγίξει τραγωδίες.

    Όσο, φίλοι, δια την παράστασιν, θα τηνε δώ όταν έρθει από τα μέρη μου, την άλλην εβδομάδα. Κατανοώ όσους δεν κατάλαβαν, δεν επέρασαν καλά και, ίσως, απλά εβαρέθηκαν. Ελπίζω να μην πάθω τα ίδια και χειρότερα (είδα πριν από λίγες ημέρες τον, συνεπέστατο και σεβαστικό, διπλό Οιδίπου της Πατεράκη και βλαστήμησα τες ώρες που’χασα από τη ζωήν μου, ο θνητός!). Μόλις τηνε δω θα σας ειπώ και τη δική μου γνώμη.

    Σας φιλώ και σας ευχαριστώ δια την ανάγνωσιν.

    August 28, 2008 at 23:13

  6. worldcity

    “Ο Kάρολος Kουν είχε πάντα έναν εντελώς προσωπικό τρόπο να ανεβάζει παραστάσεις.

    Eδώ Mπρεχτ ανεβάσαμε, τον “Kύκλο με την κιμωλία”,
    και οι Γερμανοί που είχαν έρθει από το Mπερλίνερ Aνσάμπλ να δουν την παράσταση του είπαν:

    “Kύριε Kουν, αν ζούσε ο Mπρεχτ, θα σας είχε σκοτώσει”.

    Γιατί ο Kουν, ακόμα και τον Mπρεχτ με το μεσογειακό τρόπο τον αντιμετώπιζε, με συγκίνηση και αίσθημα και τραγούδια του Xατζιδάκι και όχι του Nτεσάου.

    Tέλος πάντων.

    Eτσι και με τους “Ορνιθες”. Eστησε ένα πανηγύρι.
    Mια χολιγουντιανή παράσταση, ένα ολοκάθαρο μιούζικαλ.
    Ποια παράσταση είχε τότε τόσα τραγούδια;”

    απο το άρθρο / συνέντευξη: “Αλλο “υπόγειο” άλλο Ηρώδειο” του ΓIΩPΓΟΥ KΩNΣTANTINΟY
    (απόφοιτος της σχολής του Kουν, μέλος του Θεάτρου Tέχνης, κρατούσε στην παράσταση του Hρωδείου και το επόμενο καλοκαίρι στο θέατρο Xατζίσκου το βασικό ρόλο του Eποπα)

    εφ. Ελευθεροτυπία
    Πέμπτη 24 Ιουλίου 1997
    Tης BENAΣ ΓEΩPΓAKΟΠΟYΛΟY

    δια την αντιγραφήν
    worldcity
    worldcity_wordpress@yahoo.com

    September 3, 2008 at 01:16

  7. Γιαννης

    Ειδα τη Μηδεια,χτες στο βραδυ στη Πατρα,μεσα σ’ενα καταμεστο Αρχαιο Ωδειο.Παρακολουθω παραστασεις αρχαιου δραματος,απο τα 8 μου χρονια και εχω δει ολες σχεδον τις σωζομενες τραγωδιες.Ομολογω,πως ημουν αρκετα επιφυλαχτικος,στο να δω τη συγκεκριμενη παρασταση,υστερα απο τα τοσα αρνητικα σχολια,που ειχα ακουσει.
    Βγαινοντας,απο το θεατρο,τοσο εγω,οσο και πολλοι αλλοι θεατες,εκφρασαμε την ιδια απορια: Γιατι αντιμετωπιστηκε με αυτο το τροπο η ”Μηδεια” στην Επιδαυρο; Τι ηταν αυτο,που ενοχλησε τοσο πολυ το….εκλεκτο κοινο της Επιδαυρου; Διοτι στη παρασταση,που ειδα εγω χτες,δεν υπηρχε τιποτα απολυτως,που να δικαιολογει,τις τοσο ακραιες αντιδρασεις.Σημειωνω,δε οτι στην εκδοχη,που παρουσιαστηκε στη Πατρα,συμπεριλαμβανονταν ολες σχεδον οι σκηνες,που ενοχλησαν το κοινο,οπως η σκηνη της απαγγελιας της αγγελικης ρησης σε τρεις γλωσσες καθως και το φιναλε με το τρικυκλο.
    Το μονο,που εχω να πω εγω προς ολους τους συντελεστες της παρασταση ειναι μονο μια λεξη: ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ.Πραγματικα ολοι τους αξιζουν,ενα μεγαλο μπραβο.Διοτι,δουλεψαν σκληρα και αυτο βγηκε στο κοσμο,ο οποιος τους χειροκροτησε θερμα,παρουσιαζοντας ενα αποτελεσμα τουλαχιστον ευφυες.
    Σε οσους λενε,οτι το εργο,που παρουσιαστηκε δεν ηταν η Μηδεια του Ευριπιδη αλλα η Μηδεια του Βασιλιεφ,εχω να τους πω,οτι καλυτερα θα ηταν,πριν μιλησουν,να κανουν το κοπο,να διαβασουν το πρωτοτυπο κειμενο του Ευριπιδη.Εκει θα διαπιστωσουν,οτι στη παρασταση του Βασιλιεφ,δεν υπαρχει η παραμικρη αλλοιωση στο κειμενο του Ευριπιδη.Εχουμε να κανουμε καθαρα με το εργο του Ευριπιδη και οσοι επιμενουν για το αντιθετο,το κανουν εκ του πονηρου.
    Η παρασταση του Βασιλιεφ,ηταν κατα τη γνωμη μου μια απο τις δυο-τρεις καλυτερες παραστασεις αρχαιου δραματος,που εχω παρακολουθησει ποτε.Ο σκηνοθετης,απομακρυνθηκε εντελως,απο τις κλασσικες προσεγγισεις,που εχουμε βαρεθει να βλεπουμε,ολα αυτα τα χρονια,σε παραστασεις αρχαιου δραματος και θελησε να παρουσιασει μια Μηδεια επικη.Οι ενδυματολογικες επιλογες καθως και το υπεροχο σκηνικο του Διονυση Φωτοπουλου,καθιστουν σαφες οτι υπηρετουν την ιδεα μιας πολυπολιτισμικης προσεγγισης του μυθου.Ακυρωνει,δε τη σκοτεινη πλευρα του μυθου και δημιουργει μια πιο ελαφρια και φωτεινη ατμοσφαιρα,χωρις ομως να χασει την ουσια του μυθου ή να προδωσει την τραγικοτητα της κεντρικης ηρωιδας.
    Γνωριζοντας,λοιπον,εκ των προτερων,οτι δε προκειται να δουμε μια συνηθισμενη προσεγγιση του εργου του Ευριπιδη,τοτε ομολογουμενως το θεαμα ειναι συναρπαστικο και εντυπωσιαζει.Η κινησιολογια και οι χορογραφιες τοσο του χορου οσο και των ηθοποιων,συναρπαζουν και σε αφηνουν αναυδο με την πολυπλοκοτητα τους,δημιουργωντας ενα μοναδικο αισθητικο αποτελεσμα.Ισως τα χορικα,επρεπε να ειχαν μικροτερη διαρκεια αλλα αυτο δε σημαινει οτι δεν αξιζουν επαινους,για τη πρωτοτυπια τους.Εμενα προσωπικα δε με κουρασαν καθολου.
    Οσον αφορα τη χρηση του ρεμπετικου,τη βρηκα,ευφυιεστατη και πιστευω,οτι καταφερε ν’αναδειξει,με τον καλυτερο τροπο,το τραγικο στοιχειο του μυθου.Η μουσικη του Τακη Φαραζη,ηταν εξαιρετικη ενω πολλα μπραβο αξιζει και η ορχηστρα,που επαιζε ζωντανα τα τραγουδια επι σκηνης.
    Απο ‘κει και περα στη παρασταση υπαρχουν πολλες σκηνες,που πραγματικα σε συγκλονιζουν με την ευρηματικοτητα και τη δυναμικη τους.Ξεχωρισα τη κοντρα-ταυρομαχια Μηδειας-Ιασονα,τη σκηνη,που η Μηδεια δηλητηριαζει με φιδια το φορεμα και σφυρηλατει το στεμμα,τη θυσια ενος απο τα παιδια στο βωμο καθως και τη τελευταια σκηνη,που τα παιδια ζωντανευουν.Σκηνες πραγματικα εξυπνες,σκληρες που αναδεικνυουν ομως,με τον πλεον καταλληλο τροπο,την ουσια του μυθου.Επιτρεψτε μου επισης,να εχω την αποψη,οτι η απαγγελια της αγγελικης ρησης σε ελληνικα,αγγλικα και γαλλικα ηταν απο τις πιο δυνατες στιγμες της παραστασης.Μια πραγματικα συγκλονιστικη σκηνη,μοναδικης κορυφωσης,οπου βεβαια απαιτειται μυαλο και κριση,για να μπορεσεις να τη κατανοησεις,πραγματα,που πολλοι δε διαθετουν.
    Η Λυδια Κονιορδου,εδωσε πραγματικα ρεσιταλ ερμηνειας.Αναμφιβολα,ηταν η καλυτερη Μηδεια,που εχω δει.Νομιζω,πως πρεπει να το ξερει και η ιδια,οτι επαιξε το ρολο της ζωης της.Ο Νικος Ψαρρας,ηταν εξαιρετικος και καταφερε ν’αγγιξει τους παντες με την ερμηνεια του.Πολυ καλοι επισης,η Αγλαια Παππα ως Τροφος και Αγγελος και ο Νικος Καραθανος ως Αιγεας.
    Φυσικα εχω και τις ενστασεις μου,οι οποιες αφορουν κυριως το κατακερματισμενο,γεματο παυσεις λογο,τον οποιο αν και συνηθισα αργοτερα,εντουτοις δε καταλαβα,ποιον ακριβως σκοπο εξυπηρετουσε.Πρεπει να τονισω δε,οτι δε με ενοχλησε καθολου η σχεδον συλλαβιστη απαγγελια του χορου.Επισης ανευρη,μου φανηκε η σκηνη Κρεοντα-Μηδειας.Ο Κρεοντας,εμφανιστηκε στη σκηνη λιγακι αλλοπαρμενος,με αποτελεσμα,να βγει λιγο αμηχανη η συνομιλια του με τη Μηδεια.Η σκηνη με τον Αιγεα παλι,αποδοθηκε με εντονα κωμικους τονους και μπορω να πω,οτι μου αρεσε σε γενικες γραμμες.
    Σαν συνολο,λοιπον,λεω πως προκειται για μια μοναδικη θεατρικη εμπειρια και ενα απο τα σπουδαιοτερα γεγονοτα,που συνεβησαν ποτε στα θεατρικα μας πραγματα.
    Φυσικα,γνωριζω,πως κανεις δε θα παρει στα σοβαρα τη γνωμη μου.Αφου,κι εγω ο ιδιος,βγαινοντας απο το θεατρο,αναρωτιομουνα αν ειχα δει την ιδια παρασταση,με αυτη,που αποδοκιμαστηκε τοσο εντονα στην Επιδαυρο.Δε τολμουσα,να παραδεχτω,οτι μου αρεσε τοσο πολυ,επειδη φοβομουν μηπως,με κραξουνε.Αυτη ειναι ομως,η γνωμη μου και δεν θα φοβηθω να την εκφρασω,επειδη οι περισσοτεροι ασπαζονται την ακριβως αντιθετη αποψη.
    Οσο για την επιθεση,που δεχτηκε η Μηδεια στην Επιδαυρο,εκτος απο αχαρακτηριστη και αγενεστατη,τη θεωρω σκληρη και αδικη.Πραγματι,δεν αξιζε αυτη την αντιμετωπιση,απο το κοινο.Επιτρεψτε μου να πω,οτι το κραξιμο,που εφαγε η παρασταση στην Επιδαυρο το θεωρω ιδιαιτερα υποπτο.Δε ξερω τι ακριβως παιχτηκε,το σιγουρο ομως ειναι,οτι τα γιουχα δεν ηταν καθολου αυθορμητα και κατι περιεργο συνεβη.Πιστευα τουλαχιστον,οτι οι ειδημονες,θα αντιμετωπιζαν διαφορετικα τη παρασταση.Αλλα πως να τολμησουν να γραψουν κατι διαφορετικο,οταν βλεπουν,οτι το κοινο αισθημα ειναι εναντιον της παραστασης; Επιτρεψτε μου,να εχω σοβαρες επιφυλαξεις,ως προς την αντικειμενικοτητα των σχολιων τους.
    Η παρασταση,που παιχτηκε στο Αρχαιο Ωδειο,διηρκησε τρεις ωρες ακριβως.Το κοινο,παρακολουθουσε,προσηλωμενο και ελαχιστες ηταν οι αποχωρησεις,που ειχαμε,κυριως προς το τελος.Το δε χειροκροτημα στο τελος,ηταν αποθεωτικο.Η κυρια Κονιορδου ηταν συγκινημενη και τη κατανοησα πληρως.Ειναι πολυ σκληρο πραγμα,να δουλευεις ακαταπαυστα τοσους μηνες,να παρουσιαζεις ενα αξιεπαινο αποτελεσμα επι σκηνης και στο τελος,να βλεπεις το κοπο σου να λοιροδειται με τετοιο χυδαιο τροπο.Ποσο μαλλον οταν ξερεις,οτι η δουλεια,που παρουσιαζεις δεν αξιζει αυτη την αντιμετωπιση.Το θερμο χειροκροτημα του τελους,ηταν κατι,που το ειχαν αναγκη,ολοι οι συντελεστες της παραστασης.
    Οσοι λενε,οτι η παρασταση ηταν φιασκο ειναι ημιμαθεις και εχουν προβλημα,αντιληψης της θεατρικης πραξης.Και μη με κατηγορειστε,οτι δε σεβομαι την ελευθερια της γνωμης του αλλου.Οπως,οι πολεμιοι της παραστασης,δε σεβαστηκαν το κοπο των ηθοποιων,οπως δε σεβαστηκαν αυτους,που ηθελαν να παρακολουθησουν και τους αρεσε η παρασταση (γιατι υπηρχαν και τετοιοι,οσο κι αν ισχυριζονται καποιοι το αντιθετο),ετσι κι εγω δε σεβομαι την αποψη τους και τους λεω καταμουτρα,οτι ειναι για τα μπαζα.Το Ελλαδισταν,εδειξε για μια ακομα φορα το μεγαλειο του.Ιδου τι μπορει να γινει,οταν σε μια χωρα κυριαρχουν η αγνοια,η ημιμαθεια και τα πισωπλατα παιχνιδακια.
    Ξαναδινω,λοιπον τα συγχαρητηρια μου σε ολους τους συντελεστες και τους λεω,οτι ηταν ολοι τους γενναιοι και σπουδαιοι.Η παρασταση τους ηταν κατα πολυ ανωτερη,απο τη περσινη Ηλεκτρα του Πετερ Σταιν και μια απο τις πιο ενδιαφερουσες,που εχουν γινει ποτε στη χωρα μας.Και οχι,δεν εχω καμια σχεση,με κανεναν απο τους συντελεστες της παραστασης.Απλα,με ενοχλει τρομερα η αδικια και καποια πραγματα πρεπει να λεγονται.

    September 6, 2008 at 17:07

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s