Απλά
2009 November 9
το La Ivolution σταματά εδώ τη λειτουργία του
ευχαριστώ
worldcity
18 Responses
leave one →
"We don't see things as they are, we see them as we are" Anais Nin
La Ivolution – Subscriptions
EΞ’ ΑΔΟΚΗΤΩ
Η ΠΡΟΖΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ
RSS - Posts
-
Recent Comments
maria on “Greek Teenagers” … raz on La Ivolution II – La Pro… salonunidad on The body is a sacred garm… Κλεοπάτρα και Μινγκ on Απλά Stavros Pr. on Απλά Φίλιππος on Απλά nuxtolou on Απλά - on Απλά Κώστας on Απλά worldcity on Απλά Φίλιππος on Απλά francoisebecassine on Life is a dream (when dreaming… wasteculture on Απλά minister on Απλά Aris on Απλά 
Waste Culture- oum pushkina
- An error has occurred; the feed is probably down. Try again later.
- Roides’ Perseverances
- Μις του Νου
- Herr K.
- Crime vs Social Control
- Παραμύθια και άλλα τινά…
An error has occurred; the feed is probably down. Try again later.
Γεια.
ΤΙ; Γιατί; Πως;Που; Πότε; Έγινε κάτι και ήρθε αυτό το ξαφνικό τέλος; Πάντως να ξέρεις ότι θα λειψεις σε μας τους αναγνώστες σου.
Το μηδέν και το άπειρο βρίσκονται πολύ κοντά. Η διαφορά τους όμως είναι τρομακτική σε μέγεθος. Τρομακτική, πράγματι. Είστε σίγουρος ότι θέλετε να επιλέξετε το μηδέν; Το “για πάντα” δεν ζει στο μηδέν, αλλά στο άπειρο.
-Δέσποινα-
όπως και να εχει
η περιπετεια έχει μολις αρχισει.
στο υπεροχο τζαμι των σταρμπακς της κοραη στον υπεροχο βιοτοπο της πανεπιστημιου στα πυκνα δαση της ομονοιας στην τρομακτικη πυκνοτητα της ζωης που βραζει στην κανιγγος εκει θα ανταμωνουμε περι παιζοντας .
καλο ταξιδι
οπως και να εχει
οπου και αν πας
μοναχα την κατευθυνση των δρομων να αναγνωριζεις
οσο κ αν λειψει μας
Καλή τύχη, δεν προλάβαμε να τα πούμε. Σε καταλαβαίνω πάντως…
Θα μας λείψεις!
http://herrkstories.wordpress.com/2008/10/12/exeis-akoma-mia-pista/
(και συμφωνω με την Πηνελόπη)
Σε χαιρετώ , για τελευταία (;) φορά.
ξέρεις, σχολιάζω σπάνια –
μερικές φορές το “απλά” είναι άμυνα, αλλά η άμυνα πολλές φορές δεν φτάνει…
σε περιμένω να επιστρέψεις δυνατά
Κάποιες φορές αντάμωσαν τα βήματά μας, ανταλλάξαμε βλέμματα και έπειτα πήρε ο καθένας το δρόμο του. Θα ανταμώσουμε και πάλι, για να πει, φευ, ο καθένας μας τις προσωπικές του ιστορίες.
Η πορεία προς την όντως Ζωή αποτελείται από τα βήματα μικρών θανάτων.
Αυτός ο μικρός θάνατος εύχομαι να είναι άλλο ένα βήμα σε αυτήν την πορεία που μέσω της κένωσης θα σε οδηγήσει εκεί.
Φίλιππε πάλι ληγμένα φέρανε στη Κοζάνη?
Κωστή μου θα παρακολουθώ το Μahakavi Bharathiar και θα σε σκέφτομαι.
Με την ευκαιρία ρώτησέ τους αν αλλάζει το νόημα που εγώ διαβάζω τα αραβικά από αριστερά.
Δεν άφησες και τίποτα για μένα…
@ Κώστας
http://www.youtube.com/watch?v=HcnLW840vP4
θα στρώσεις στα Docklands…
:-)
… και τώρα στο τέλος επιλέγω να γράψω?
Αναρωτιέμαι. . .
Είναι πάλι αυτή η ψευδαίσθηση της αιωνιότητας (που ..από πού και ως που την έχουμε?) Ότι κάτι θα συνεχίζεται για πάντα.
Έτσι όταν είδα το «απλά τέλος» είχα αντίδραση. Αρχικά θύμωσα, μετά λυπήθηκα μετά ένιωσα ήδη την έλλειψη της ανάγνωσης. Ήθελα αμέσως να απαντήσω, να σχολιάσω, όπως σχεδόν σε κάθε κείμενό σου… αλλά το τέλος είχε έντονη επίδραση, δεν υπάρχει άλλος χρόνος, δεν υπάρχει αναβολή (κινητήριος δύναμη κι αυτή…).
Έτσι για πρώτη φορά γράφω.
… θα ήθελα να προσθέσω στο «λυσίκομη στην άκρη του κρεβατιού», … την λέξη απλά.
… και με μεγάλη αντίσταση στο πεισματικό «θέλω κι άλλο», στο προστακτικό «μη σταματάς»…
θα μείνω στο
«καλό ταξίδι».
πάνω σε ένα “κουφάρι” δεν ξέρω τι λένε
Ένα πράγμα να σου πω, ότι σε παρακολουθούσα σταθερά και ήμουν ανυπόμονος κάθε φορά να δω πόσο μακριά μπορούσε να φτάσει το μπλογκ σου.
Σταύρος Π.
Μήπως-λέω μήπως ήρθε η ώρα να αναθεωρήσετε; Η απουσία δεν είναι τόσο απλή υπόθεση για καμμία από τις πλευρές, ακόμα κι αν πρόκειται για ένα ιστολόγιο. Πρέπει να το παραδεχτούμε πώς όλοι αυτοί οι μικροί (…) θάνατοι αφήνουν κενό που προσφέρεται για μετεωρισμούς πριν την κατά κανόνα τελική πτώση. Είναι πάντα αναγκαίοι;
Ξανασκεφτείτε το. Σας παρακαλώ. Δεν μοιάζει άσκοπο.
Έχω επισκεφθεί αρκετές φορές το ιστολόγιό σας μετά την τελευταία ανάρτηση, όπου το μόνο που μπορεί κανείς πια να προσδοκά είναι σχόλια. Η επίγευση είναι πικρή με εξαίρεση την μικρή παρέμβαση του διαχειριστή και το βίντεο με την θάλασσα που δεν καταλήγει ήρεμη. Μία σκέψη είναι-αν μου επιτρέπεται κάτι τέτοιο-ότι οι θάλασσες, ήρεμες ή τρικυμισμένες, εξίσου όμορφες, μπορούν πολύ όμορφα να αποτυπωθούν όχι μόνον τρισδιάστατα, αλλά και σε έναν δισδιάστατο χώρο, όπως είναι αυτός της οθόνης.
Ευχαριστώ