Παρουσία

2009 October 28

"τρομερό, τρομερό..." Νίκος Καρούζος

“Υπήρξα ίσως στο παρελθόν ίσως πάλι να μην υπήρξα
Να ‘μαι το δημιούργημα μιας ιστορίας φανταστικής

Αφού τίποτα δεν ορίζω δεν ξέρω

Μόνον ορίζομαι περιορίζομαι απ’ ομορφιά και θάνατο
Πέφτοντας απ’ ομορφιά σ’ άλλη ομορφιά
Από θάνατο σε θάνατο

Σηκώνοντας στα χέρια μου το κρανίο του κόσμου
Κύματα της πέτρας χρυσά κάτω απ’ το χειμωνιάτικο ήλιο
Στο στόμα του χρόνου ως την άκρη της ματιάς
Και το ξεψύχισμα μιας εποχής αργό τεφρό
Στο πρόσωπό μου”

ΑΛΕΞΗ ΤΡΑΪΑΝΟΥ – Παρουσία

3 Responses leave one →
  1. 2009 October 28

    Όταν ένα παραμύθι δεν τελειώνει ποτέ, τότε, ίσως, να είναι παρόν για πάντα. Πιθανώς αυτή να είναι μία άλλη ανεξερεύνητη ως τώρα διάσταση του “για πάντα”. Πιθανώς. Μέχρι και αυτή η διάσταση να αποκαθηλωθεί για να δώσει τη θέση της σε κάποια άλλη, ανεξερεύνητη εντωμεταξύ.

  2. 2009 October 30

    Οι εσκεμμένες αποκαθηλώσεις πάντα βοηθάνε για να προχωρήσει κανείς παρακάτω. Είναι ανθρώπινο. Νιώθεται.

Leave a Reply

Note: You can use basic XHTML in your comments. Your email address will never be published.

Subscribe to this comment feed via RSS